Σας ομιλεί ο Άρης, σας γράφει ο Άρης. Ποιός είναι ο Άρης; Ένας είναι ο (πολεμιστής) Άρης, ένα είναι το ποιητικό Εγώ και ο μετά-ποιητής χρόνος

Μιλώ…

Θα σου μιλήσω τώρα, για τα παιδιά που η αγάπη και η στοργή, ατμός κύλησε από τις τρύπιες τσέπες τους…

Για να είμαστε συνεννοημένοι. Ομιλεί ο Άρης. Γράφει ο Άρης…

Για τα παιδιά που η αγάπη και η στοργή, ατμός κύλησε από τις τρύπιες τσέπες τους…

Τα φτερά τους είναι κολλημένα με λαθραίο μαστίχι, γι’ αυτό ποτέ δεν θα ανέβουνε στο επόμενο τρενάκι. Ούτε ποδόσφαιρο θα παίξουν στο αμφιθέατρο της γειτονιάς. Δεν θα μαζέψουν φλισκούνι και μανιτάρια στο δάσος. Αυλόπορτα σχολείου δεν θα σκαρφαλώσουν. Μήτε στις παρελάσεις θα δρέψουν χειροκροτήματα.

Θα σου μιλήσω ακόμα, για τα παιδιά με τα πέτρινα μάτια και τα αλουμινένια πόδια, που ρολάρουν με τετράτροχες πολυθρόνες στριγκλίζοντας σε καταθλιπτικούς διαδρόμους ευαγών ιδρυμάτων…

Και για τα άλλα, τα αιώνια παιδιά, τα αλυσοδεμένα σε υπόγεια κοινωνικοποιημένα μαυσωλεία, που τα επισκέπτονται ποντικίνες με φερετζέ κι αποστειρωμένα γάντια, προσφέροντάς τους μεταλλαγμένες κουδουνίστρες και καραμελένια φιρίκια από τη Χρυσοβαλάντου.

Θα σου μιλήσω ύστερα, για τα παιδιά που άνεμος πικρός βαλτώνει στο στήθος τους και σκουριασμένος σουγιάς στο πλευρό τους…

Κανείς δεν τα έμαθε να ζωγραφίζουν θάλασσες και καράβια. Να χαράζουν καρδιές με βέλος στα βράχια. Γράμματα να στέλνουν στην Καππαδοκία παραμονή Πρωτοχρονιάς. Άστρα να μετράνε στις αποβάθρες. Την Καθαρή Δευτέρα αητό να αμολάνε.

Παιδιά με πίσσα στις φλέβες των ονείρων τους, που τα κορμάκια τους τα πούλησαν πριν γεννηθούν στις πολιορκημένες νοτιοανατολικές πολιτείες…

Παιδιά που τα πυροβολούν σαν τ’ αγριοπερίστερα, ή τα στέλνουν να καθαρίσουν ναρκοπέδια…

“Το εγώ μου και ο χρόνος”, δύσκολη σχέση μα την αλήθεια αυτή. Αχ και να ήταν σε όλους ξεκάθαρο για ποια παιδιά μιλάει με τον δικό του πολύ δύσκολο τρόπο ο Άρης, πόσο ευκολότερη θα γινότανε. Πόσο ένα θα γινόταν το Εγώ και ο χρόνος. Για όλους και για τον καθένα.

Για ποιόν Άρη μιλάμε; Για ποιόν Άρη που μέσα μας μιλάει σας μιλάμε; Ένας είναι ο Άρης. Ένας ήταν και θα είναι πάντα ο Άρης. Ένας, όταν σε Ένα παντρεύονται και ποτέ τους δεν χωρίζουν το ποιητικό Εγώ και ο μετά-ποιητής χρόνος…