*Ο φόβος του κενού,
το λευκό άγραφο χαρτί, το πέρασμα από την ιδέα στην υλοποίηση, ο αιώνιος φόβος
μπροστά στο πρόβλημα, το οποίο γνωρίζουν πολύ καλά όσοι ζωγραφίζουν, όσοι
γράφουν, όσοι ασχολούνται με την τέχνη.
*Η ανάγκη να
εκφραστείς είναι συχνά κάτι απροσδιόριστο. Μια δημιουργική δύναμη σε
συνεπαίρνει και σε υποχρεώνει να υποβάλεις και να μεταδώσεις αυτό το οποίο
αισθάνεσαι, κάτι που πιθανώς δεν γνωρίζεις τι είναι.
*Η πίεση να
εκδηλώσεις τη χαρά σου, να χορέψεις, να τραγουδήσεις, να ζωγραφίσεις ή να
πετάξεις ένα κλαδί ψηλά και να το δεις να πέφτει σε ωραίους κύκλους όπως λέει ο
ποιητής μιλώντας για την μεγάλη ποίηση.
*Στη συμπεριφορά
των ανθρώπων πολλά είναι εκείνα που παραμένουν ανεξήγητα για τους άλλους, ενώ
είναι αναγκαία για εκείνον που τα εκφράζει.
*Ένας ζωγράφος,
κάποιος που εκφράζεται με χρώματα και σχήματα, κάτω από αδιευκρίνιστες επιλογές
της φύσης προσπαθεί να υλοποιήσει ένα δικό του όραμα, το ζωγραφικό του όραμα…
Η πιστή εφαρμογή του σχολικού τύπου – συγκεκριμένος χρόνος και/ή αριθμός
απουσιών τιμωρείται με συγκεκριμένο τρόπο – είχε σαν αποτέλεσμα την διαγραφή
του ζωγράφου Δημήτρη Μυταρά από την “τάξη” των τακτικών μελών της Ακαδημίας
Αθηνών. Η γνωστή σε όλους αιτία των απουσιών – ο σπουδαίος ζωγράφος πάσχει από
μια νευρολογικού τύπου πάθηση η οποία του έχει προξενήσει απώλεια όρασης 90% -
υπό το πρίσμα των σχολικών τύπων της φοβερής και τρομερής αυτής "Ακαδημίας" δεν λογίζεται ως επαρκής για την
αιτιολόγησή τους ως “δικαιολογημένων”. Όπως άλλωστε έγραφε και ο ίδιος ο Μυταράς λίγα
χρόνια πριν – οι εισαγωγικές φράσεις του κειμένου μας είναι αλιευμένες από το
βιβλίο του “Η γλώσσα της τέχνης”, 2012, έκδοση του Ιδρύματος Ευγενίδου – “στη
συμπεριφορά των ανθρώπων πολλά είναι εκείνα που παραμένουν ανεξήγητα”. Όλα
εκείνα, ας μας επιτραπεί να συμπληρώσουμε, που εκκινούν από την πλήρη υποταγή στον (όποιο) τύπο, από την δογματική πίστη στην (όποια) τάξη…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου