"Ότι έκανα για τη δόλια τη μανούλα μου το έκανα" - το μελόδραμα ως υποκατάστατο της πολιτικής - "θεέ μου τι πόνος κι αυτός ο παρθενικός, την πρώτη μας φορά ... ματώσαμε": Μια αρχική/ ενδεικτική ματιά στη νεοελληνική πολιτική καθυστέρηση

“Το μελόδραμα είναι το πιο μολυσματικό, γιατί τα μελοποιημένα λόγια τα θυμάται κανείς περισσότερο και διαμορφώνουν ένα είδος μήτρας στην οποία η σκέψη παίρνει μια καθορισμένη μορφή μέσα στη ροή της” – Αντόνιο Γκράμσι

Από το διόλου μελοδραματικό – όσοι δεν αντιλαμβάνεστε αμέσως και ολοκάθαρα το “τιμητικό” του χαρακτηρισμού μη κάνετε τον κόπο να προχωρήσετε παραπέρα την ανάγνωση – Πολιτικό Τραβέρσο στην Ύστερη Μεταπολίτευση του εκδότη και συγγραφέα Πέτρου Παπασαραντόπουλου, αλιεύουμε ένα μικρό απόσπασμα του πολύ ενδιαφέροντος κειμένου με τίτλο “Το μελόδραμα ως υποκατάστατο της πολιτικής – Η περίπτωση Παναγιώτη Ψωμιάδη” το οποίο πρώτο-δημοσιεύτηκε σε αθηναϊκή εφημερίδα τον Οκτώβριο του 2002. Με ποιο κριτήριο η αλίευση; Λίγη υπομονή μέχρι το καταληκτικό μας σχόλιο και (ελπίζουμε ότι) θα καταλάβετε.

Το αλιευθέν απόσπασμα:

Το κεντρικό χαρακτηριστικό του πολιτικού λόγου του κ. Ψωμιάδη ήταν και είναι ο μη λόγος. Είναι η υποκατάσταση της πολιτικής με το λαϊκιστικό μελόδραμα:

*Στις επισημάνσεις ότι είχε αποκαλέσει τη δικτατορία “επανάσταση”, ποτέ δεν απάντησε επί της ουσίας, ούτε διατύπωσε κάποιο, έστω και στοιχειώδες, πολιτικό σκεπτικό για αυτή του την άποψη.

*Στις κατηγορίες ότι συμμετείχε σε εκδηλώσεις καύσης βιβλίων από ακραίους, διευκρίνισε ότι ο ίδιος απλώς παρίστατο, κάτι που μετεκλογικά υποστήριξε ότι είναι διατεθειμένος να κάνει και στο μέλλον. Το γιατί θεώρησε πολιτικά ορθή την παρουσία του σε τέτοιες εκδηλώσεις μένει ακόμα να διευκρινιστεί.

*Στην πρόσκληση να συζητήσει με τους υπόλοιπους συνυποψηφίους του τις θέσεις, απόψεις και προτάσεις του για τη νομαρχία Θεσσαλονίκης, αρνήθηκε πεισματικά.

Σε όλα τα παραπάνω που συγκροτούν ένα πλαίσιο πολιτικού διαλόγου και αντιπαράθεσης, αντέταξε το παρακάτω στερεότυπο: “Δεν απαντώ στη λάσπη. Δεν συζητώ με λασπολόγους”. Σε αυτό το στερεότυπο κρύβεται το μυστικό της επιτυχίας του.

Συνειδητά οδήγησε την αντιπαράθεση από το πολιτικό στοιχείο στο συναισθηματικό. Στα πολιτικά επιχειρήματα αντέτεινε τα προσωπικά. Υποκατέστησε την πολιτική με το μελόδραμα. Έκλαψε δημοσίως στην τηλεόραση. Έκτισε την εικόνα του “παιδιού του λαού” των μελό του ελληνικού κινηματογράφου στη σύγχρονη μετάλλαξή τους. Ακόμα και για το αδιάψευστο γεγονός της ύπαρξης αυθαιρέτου κτίσματος υποστήριξε ότι το έκανε “για να στεγάσει τη μανούλα του”. Καλλιέργησε συστηματικά και υποδύθηκε με επιτυχία τον ρόλο του θύματος.

Σας θυμίζουν τίποτε από το σήμερα όλα τα παραπάνω; 

Θα μπορούσαν αυτές οι εννέα λέξεις συνοδευόμενες από το ερωτηματικό να ολοκληρώνουν το υπεσχημένο καταληκτικό σχόλιο μας, γνωρίζοντας όμως ότι θα αρνηθείτε βαθιά μέσα μας να εντοπίσετε τις σκαστές ομοιότητες ανάμεσα στο πρόσωπο που στο μεταίχμιο των χιλιετιών θεωρήθηκε ο κύριος εκφραστής της νεοελληνικής πολιτικής καθυστέρησης και στους νυν πρωταγωνιστές/ επιτυχημένους της πολιτικής ζωής, δεν μπορούμε από δικής μας πλευράς να σας αφήσουμε αβοήθητους και παραπονεμένους. Σκεφτείτε λοιπόν με όρους καθαρά φροϋδικούς/ διόλου μελοδραματικούς εάν όλες αυτές οι ήξεις – αφίξεις, θα το κάνουμε δεν θα το κάνουμε, όχι ή ναι, όλα αυτά τα διαρκώς επαναλαμβανόμενα κραυγαλέα περί φοβερής και τρομερής ρήξης και τα παρελκόμενα τους αρχετυπικά παρθενικά της οδύνης “κοιτάτε πώς και πόσο πολύ ματώσαμε” από πλευράς της φερόμενης ως πρώτης φοράς (αριστερά), συνδέονται και πώς με τα του φερόμενου ως άδολου και “γνήσιου” εκφραστή των γνήσιων “μια ζωή” απωθημένων της σφόδρα αδικημένης συμπρωτεύουσας μελοδραματικά “όλα τα έκανα για την δόλια μανούλα μου”. Σκεφτείτε το και εμείς εδώ θα είμαστε, λίαν συντόμως να “το προχωρήσουμε” ακόμα παραπέρα, ορίζοντας και αναλύοντας τις “κρίσιμες” χώρο-χρονικές αναλογίες.