Το πρόβλημα (παγωμένου χρόνου) των αστέγων, η καλή μας η κυρία της (στεγασμένης) τάξης, οι εντός τάξης μαθητευόμενοι μάγοι, οι "όπως ξέρετε όλοι" άτακτοι μαθητές και ο ευαισθητοποιημένος υπέρ όλων "χαρμάνης" Παπαστράτος

“Έχουμε πάντα στο μυαλό μας ότι η κοινωνία είναι πανίσχυρη αν εγερθεί. Ακόμα και μέσα στην κρίση μπορεί να κάνει πολύ σημαντικά πράγματα”: Ακούς εκεί, αυτό δα έλειπε να μην το έχουμε πάντα στο μυαλό μας, εσείς πάνω από όλα να είστε καλά καλή μου κυρία μέσα στην τάξη που δεν μας αφήνετε να το ξεχάσουμε…

Δεν ήταν παρά η εισαγωγή, ο πρόλογος. Για το πέρασμα στο κυρίως θέμα, στην ουσία. Θα τα έλεγε όλα όπως έπρεπε, ήταν επαρκώς προετοιμασμένη γι’ αυτό – από τις 7 το πρωί “στο πόδι”, μπάνιο, ντύσιμο, χτένισμα, μικρό ξεσκόνισμα (της ομιλίας), παστίλιες για το καθάρισμα του λαιμού – σε κανέναν δεν θα χαριζόταν. Όχι, σε κανέναν, θα τα έλεγε όλα όπως έπρεπε. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι είχε φτάσει στον χώρο της ομιλίας – νέα ήθη, ποιός από το “παλιό” που ο λαός αποδοκίμασε έκανε ποτέ κάτι τέτοιο; όλους τους περίμεναν για να ξεκινήσουν/ αυτή η σκέψη συνόδευσε τη στιγμή της άφιξής της – τουλάχιστον είκοσι λεπτά πριν από την προγραμματισμένη της έναρξη. Για να συνεννοηθεί με τους λοιπούς “συναγωνιστές” ώστε να μην υπάρξουν επικαλύψεις.

“Όπως ξέρετε όλοι”: Με αυτές τις τρεις λέξεις ξεκίνησε η βαρυσήμαντη ομιλία της και όλοι κρεμάστηκαν αμέσως από τα κατακόκκινα υγρά χείλη της ώστε να μη χάσουν καμία από τις επόμενες λέξεις, να ακούσουν τι ακριβώς ήταν αυτό που όλοι ξέρανε μα και το τόσο σπουδαίο συνάμα ώστε θα έπρεπε να τους υπενθυμιστεί και αρμοδίως μήπως και το ξεχάσουνε.

Το ένιωσε η αφεντιά της, συγκράτησε το λόγο της όσο κρατάει μια ανάσα, κοίταξε προς το μέρος τους κουνώντας το κεφαλάκι της διακριτικά με τον κοινό τρόπο που υποδηλώνει κοινό τόπο αντίληψης, και βέβαιη για την κεκτημένη συν-αντίληψη το “πήρε από την αρχή”, συνέχισε ξεκινώντας από εκεί που είχε ξεκινήσει πριν διακόψει για να συνεχίσει:

“Όπως ξέρετε όλοι η έλλειψη στέγης και οι άστεγοι δεν αποτελούσαν πρόβλημα στην Ελλάδα μέχρι την κρίση”. Και επειδή πράγματι “όλοι το ξέρανε”, ένα μικρό δάσος από κεφάλια κουνήθηκε συγκαταβατικά, σφίχτηκαν τα χείλια και σμίχτηκαν τα φρύδια όλα υποδηλώνοντας το “μέγιστο” της αυτοσυγκέντρωσης για το άκουσμα της συνέχειας.

Μια και μοναδική “παραφωνία”, ένας και μόνος αυτός που επέδειξε τη “μοναδική” ανικανότητα να συντονιστεί με το “τελετουργικό”, πετάχτηκε ωσάν ηλεκτρισμένος από την πίσω  τελευταία θέση – αχ αυτή η τελευταία θέση κυρία, πάντα οι “κακοί” κάθονται σε αυτήν – και ξεχύθηκε τρέχοντας προς την πόρτα της αίθουσας, έφυγε από το “μάθημα” ωσάν κυνηγημένος, αγρίμι σκέτο, μη ρίχνοντας ούτε βλέμμα πίσω του.

Γιατί; Πώς εξηγείται; Δημοσιογραφική διαστροφή θεωρείστε το – “όπως ξέρετε όλοι” μέσα σε όλα κάπου παραμονεύει και αυτή – το οποίο σημαίνει ότι επειδή στην στάση της μοναδικότητας συχνά πυκνά παραμονεύει η μικρή έστω πιθανότητα της  είδησης θελήσαμε να λάβουμε εξηγήσεις. Τελικά δεν πρέπει να άξιζε πολύ τον κόπο (εσείς θα κρίνετε, πάντα εσείς κρίνετε), μια πολύ μικρή λεπτομέρεια ήταν “όλη κι όλη” αυτή που εξηγούσε την “φυγή από την τάξη”. 

Ο άτακτος, ήταν ένας από αυτούς που είχαν οργανωμένα και επιστημονικά καταγράψει και αναλύσει το “πρόβλημα” των αστέγων, ένα προς ένα τα κριτήρια/ τεκμήρια της δυναμικής του, αλλά και όλες τις αναγκαίες παρεμβάσεις/ δράσεις διαχείρισής του, από το μακρινό 2003/2004. Ακούγοντας λοιπόν αυτός που πράγματι ήξερε ότι “όπως ξέρετε όλοι οι άστεγοι δεν αποτελούσαν πρόβλημα πριν την κρίση”, για να μη ξεχάσει και όσα ήξερε – μεταξύ τους και όσα προέκυψαν από έρευνες πεδίου και επάλληλες εξελικτικές δράσεις την τελευταία δωδεκαετία – δραπέτευσε ωσάν κυνηγημένος “από την τάξη”.

Φεύγοντας έτσι “τρελά και αλαφιασμένα” δεν μπόρεσε καν να ακούσει το βολικό  συμπλήρωμα της εναρκτήριας φράσης της καλής κυρίας που προσέφερε στους λοιπούς επιμελείς μαθητές την απαραίτητη εναλλακτική: “Ή, τουλάχιστον, δεν ήταν ένα πρόβλημα με τέτοιες διαστάσεις”. Μεταξύ μας, το εναλλακτικό “τουλάχιστον” στην συμπληρωματική της καλής κυρίας φράση, ιδωμένο με το εκπαιδευτικό της καλής τάξης πνεύμα είναι “όλα τα λεφτά”. Τα προσέφερε γενναιόδωρα η χάρη της, χάριν της συζήτησης…   

Χάριν της συζήτησης: “Το πρόβλημα που όλοι μας βλέπουμε (σ.σ. όλοι μας το ίδιο ακριβώς βλέπουμε, αυτό δα έλειπε καλή μας κυρία) είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Στην πραγματικότητα ένα πολύ μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού μας έχει ανάγκη από στέγη”. Με το άκουσμα, αμέσως μετά, και αυτής της τόσο μα τόσο “εκπαιδευτικής” σκέψης, ξεπάγωσαν ένα προς ένα μονομιάς όλα τα εναπομείναντα αδρανή μαθησιακά αντανακλαστικά. 

Ξέσπασαν ακόμα και αυτοί οι, εκ του ρόλου τους, δεσμευμένοι σε σιωπηλή παρακολούθηση ομοτράπεζοι σύντροφοι και ύστεροι εισηγητές, αυτής της εκπαιδευτικής σκέψης δοθείσας τα επικείμενα λεγόμενά τους είχαν προληπτικά απαλλαγεί από κάθε απειλή επικάλυψης "των προ-αναφερθέντων". Το μόνο που αυτοί θα έκαναν – πολύ σπουδαίο μα την αλήθεια – θα ήταν ως πολύ  σπουδαίοι μάγοι μαθητευόμενοι να αποκαλύψουν το κρυμμένο, το αφανές μέρος του παγόβουνου...

   

*Την απαραίτητη φωτιά για να λιώσει το παγόβουνο – όπως στην εξέλιξη της πολύ σπουδαίας αυτής “τάξης πραγμάτων” ανακοινώθηκε – ανέλαβε να προμηθεύσει η εγνωσμένης ευαισθησίας πρωτοπόρος καπνοβιομηχανία “ΠΑΠΑΣΤΡΑΤΟΣ Α.Ε.” χρηματοδοτώντας την μετασκευή λεωφορείου (του ΟΑΣΑ) σε ειδική κινητή μονάδα καταγραφής (των ήδη πολλάκις μέσα στην τελευταία δωδεκαετία καταγεγραμμένων) αστέγων. Η απόλυτη μαγεία, το τελετουργικό ζητούμενο όλων των μάγων όπου γης, το ΠΑΓΩΜΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ (μια δωδεκαετία πίσω), σε αυτή την τάξη των - όπως πλέον ξέρετε όλοι πλην αυτών – μαθητευόμενων χωρίς κανένα πρόβλημα επετεύχθη! Όσο για τους όποιους “άτακτους” οι οποίοι ακόμα τρέχουν να φύγουν όσο πιο μακριά γίνεται μη θέλοντας να ξέρουν φοβούμενοι μήπως ξεχάσουν και αυτά που επί χρόνια είχαν μάθει, ανεπιβεβαίωτες πλην όμως  σοβαρές πληροφορίες “θέλουν” την εγνωσμένης ευαισθησίας “ΠΑΠΑΣΤΡΑΤΟΣ Α.Ε.” πεισματικά ταμένη στο πλευρό τους. Έχουσα πλήρη συναίσθηση - έτσι είναι οι σωστοί επιχειρηματίες - ότι και αυτοί “που το έκοψαν” ή και δεν το έχουν “πιάσει ποτέ στο χέρι” πολύ λίγο ακόμα θα τα καταφέρουν να αντέξουν.