Όταν η ρεαλιστική "τέχνη" του εφικτού ορθώνει απαγορευτικό στη Διαλεκτική, τότε η ρεαλιστική "πολιτική" του ανέφικτου σπεύδει να το καταργήσει...

Εν αρχή ο λόγος!

Ένα άγριο μαζικό έγκλημα διαπράττεται. Έγκλημα διαρκείας. Προβάλλεται στις οθόνες του νου μέσω κάθε οθόνης. Σε διαρκείας “ζωντανή” μετάδοση.

Ύβρις – Νέμεσις – Κάθαρση. Αυτή είναι η λογική γραμμική συνέχεια που έχει σαν αρχή την διάπραξη ενός εγκλήματος διαρκείας. Η μόνη γραμμική λογική συνέχεια, η όποια απόπειρα παραβίασης της οποίας μπορεί να λογιστεί μόνο ως διπλή Ύβρις. 

Το ένα και μοναδικό μέσο αυτής της συνέχειας είναι η διαλεκτική. Η διαλεκτική αντιληπτή ως αδιαμφισβήτητη αρχή και τέλος. Ως το νομοτελειακό όριο εντός του οποίου ο πολιτισμός υπάρχει. Αυτή και ο χρόνος.

Ο χρόνος πυκνώνεται στα όριά του. Μηδενίζεται. Ύβρις και Κάθαρση προβάλλονται και υποβάλλονται στις οθόνες του νου ταυτόχρονα. Η γραμμική λογική συνέχεια καταργείται. Καταργείται το μέσο της, η διαλεκτική.

Βομβαρδισμός “ζωντανών” εικόνων και φωτογραφικών “μαρτυριών”. Της Ύβρεως. Αυτό το καθαρτήριο δάκρυ ρέει ασταμάτητα, πρέπει να ρέει ασταμάτητα μέχρι να στερέψει. Για να στερέψει. Για να επιτελείται ταυτόχρονα με την διαρκή Ύβρη η διαρκής της Κάθαρση. 

Σειρά μνημειωδών εικόνων/ παραστάσεων/ έργων τέχνης γεννημένων “διαλεκτικά” κάποια στιγμή στο μέλλον, ωσάν κατόπιν παραγγελίας παραδόσεις από την μέλλουσα στιγμή της Κάθαρσης, εμπνέονται/ προτείνονται/ παράγονται/ προβάλλονται ακατάπαυστα και ταυτόχρονα με την συνεχή εξέλιξη του εγκλήματος διαρκείας, ακατάπαυστα και ταυτόχρονα με την εν εξελίξει Ύβρη. Εις μνήμη, προς τιμή των θυμάτων. Τα πάντα που τα θυμίζουν, τα πάντα που θυμίζουν το σε βάρος τους έγκλημα – ρούχα, σωσίβια, παπούτσια, παιχνίδια, φωτογραφίες – μετασχηματίζονται ταυτόχρονα με την εξέλιξη του εγκλήματος σε πρώτη ύλη για την απόδοση τιμής στη μνήμη τους. Ταυτόχρονα τεκμήρια τόσο της Ύβρεως όσο και της Κάθαρσης.

Απαγορευτικό προληπτικό στην διαλεκτική; Μηδενισμός του αναγκαίου γραμμικού χρόνου για την ύπαρξη και ανάπτυξή της; Τείχη υποβαλλόμενα καθαρτήριων χωρίς τέλος δακρύων, προληπτικά προστατευτικοί της διαρκής Ύβρεως και των αυτουργών της φραγμοί; Τέλος; 

Όχι! Αν έτσι ρεαλιστικά μοιάζει, αν έτσι ρεαλιστικά υποβάλλεται να συμβαίνει, δεν μπορεί έτσι όπως μοιάζει να υποβάλλεται και ρεαλιστικά έτσι να συμβαίνει. Αν και όταν η ρεαλιστική “τέχνη” του εφικτού ορθώνει προληπτικό απαγορευτικό στη διαλεκτική η ρεαλιστική “πολιτική” του ανέφικτου σπεύδει αργά ή γρήγορα να το καταργήσει…

*Δεν καταργείται η Διαλεκτική, δεν καταργείται το νομοτελειακό όριο εντός του οποίου ο πολιτισμός υπάρχει. Αυτή, όπως και ο χρόνος...