Το γλυκό πουλί της νιότης, ο τελευταίος επισκέπτης, εσείς, εμείς, και η άγρια συνωμοσία εναντίον μας ολάκερου του σύμπαντος!

Αυτή η περί του έρωτα μεταφυσική αντίληψη – ή τον ζει κανείς εκστατικά για όσο διαρκεί εκστασιασμένος από την αναπόφευκτα επικείμενη απουσία του ή δεν τον ζει καθόλου μιας και η επικείμενη απουσία του είναι αναπόφευκτη – μοιάζει ταμένη να υπηρετεί τις διαρκείς και αμετακίνητες μικροαστικές φαντασιώσεις. Μπορεί να μην είναι και καθόλου έτσι, μια “ιδέα” είναι όλα, το ζήτημα για εμάς είναι ότι τούτες τις μέρες, ωσάν το σύμπαν ολάκερο να συνωμοτεί, μας βάλλει με κάθε δυνατό τρόπο. Σε ιδανικό συντονισμό όλοι οι πιστοί φορείς της επιχειρούν να μας εντάξουν/υποτάξουν εντός του ενεργειακού της πεδίου, προσφέροντάς μας διαδοχικά ο ένας μετά τον άλλο όλες τις υπαρκτές εκδοχές αποδοχής των ορίων του. Ομολογούμε ότι νιώθουμε πολύ κοντά στην οριστική υποταγή, έχουμε και εμείς τα όρια αντοχής μας. Ύστατη άμυνά μας η δημοσιοποίηση των ασκούμενων πιέσεων, με την ενδόμυχη ελπίδα η εκτόνωση να λειτουργήσει απελευθερωτικά.

*Πριγκίπισσα, οι άνθρωποι του κόσμου τούτου δεν χωρίζονται σε πλούσιους και φτωχούς ή σε καλούς και κακούς, αλλά σε κείνους που γνώρισαν ή γνωρίζουν την ηδονή στον έρωτα και σε κείνους που δεν τη γνώρισαν, αλλά την αγναντεύουν από μακριά με ζήλια, άρρωστη ζήλια.

ΤΕΝΝΕΣΣΗ ΟΥΙΛΛΙΑΜΣ, “το γλυκό πουλί της νιότης”, ποιος άλλος άραγε τρόπος και τόπος θα μπορούσε να θεωρηθεί ιδανικός ως πεδίο ανάδειξης της περί του έρωτα μεταφυσικής αντίληψης αντικαθιστώντας τη βαριά νοσηρή ατμόσφαιρα μιας πόλης του αμερικάνικου νότου τέλη δεκαετίας του 50; Κανένας! Η συμφωνία μας επ’ αυτού (του αυτονόητου) με την σπουδαία “κυρία του θεάτρου” που στόχο της αξιωματικό  στην συζήτηση είχε ενδόμυχα θέσει να συναινέσουμε με την όλη περί έρωτα “ιδέα” του “γλυκού πουλιού” όπως η ίδια την μετέφραζε, δεν θα μπορούσε παρά να μας “σπρώξει” ένα βήμα πιο κοντά στην καθολική συναίνεση. Δεν ήταν δα και τόσο δύσκολη μέχρι του συγκεκριμένου σημείου η αντίσταση, μια φευγαλέα γενικευμένη σκέψη περί της κυρίαρχης κουλτούρας του υπό-αμερικάνικου νότου (με κριτήριο την πολιτιστική επιρροή, προς θεού όχι την γεωγραφία) ήταν υπέρ-αρκετή ως ασπίδα προστασίας. Μα μόνο για μια στιγμή! Διότι την καταραμένη αμέσως επόμενη, η λαθραία επιβίβαση στη συζήτηση παρακείμενου ακροατή της μετέστρεψε την φαινομενικά ανώδυνη αντίσταση σε εφιαλτικό βασανιστήριο…

Όλα είναι, όλα μπορούν να είναι ραπ! Ο τίτλος είναι υπέροχος! Ακολούθησε άμεση επίδειξη, με την υπόμνηση ότι “το γλυκό πουλί της νιότης” θα μπορούσε να είναι το πρότυπο εναρκτήριο ταχύ-ποίημα (ραπ) του διήμερου ταχύ-ποίησης που θα γίνει την Άνοιξη στο Εγκώμιο. Απολαύστε και εσείς, ή καλύτερα … “απολαύστε”:

*Το πουλί είναι μικρό, πολύ μικρό/ με κοιτά και μου γελά, το κοιτώ και του γελώ/ μπρος στα άλλα τα πουλιά που είναι μεγάλα/ τούτο μοιάζει σαν τη μύγα μες το γάλα!

Το σκάσιμο στα γέλια είναι βήμα προς τη συναίνεση, ομολογούμε ότι σκάσαμε στα γέλια και το βήμα έγινε. Πιθανότατα δεν το κατάλαβε η πολύ σπουδαία “κυρία του θεάτρου” που αμέσως μετά την “απολαυστική” στιγμή του ταχύ-ποιήματος (ραπ) εμφανώς ενοχλημένη αποχώρησε, όμως το βήμα είχε γίνει, και ήταν βήμα προς τη συναίνεση με τον δικό της αξιωματικό στόχο, με την δική της περί έρωτα μετάφραση του “γλυκού πουλιού”. Ο ραπ ταχύ-μεταφραστικός τρόπος δεν ήταν παρά ο δικός της τρόπος, μόνο που ήταν πιο σύγχρονα, πιο σβέλτα, πιο περιεκτικά δοσμένος. Και, άντε μετά, να μπορέσει ο νους να του αντισταθεί!

Άντε, ακόμα μια προσπάθεια. Ας το πάρουμε από την αρχή, ας “το πιάσουμε από την αρχή το έργο” όπως θα έλεγε και ένας νέος, ένας φρέσκος νους. Πολύ σπουδαίος μα την αλήθεια “ο τελευταίος επισκέπτης” του ιδίου, ευκαιρία να τον μεταφράσουμε όπως  σε εμάς μπορεί να ταιριάζει, χωρίς καμιά πολύ σπουδαία κυρία του θεάτρου υποβολέα μας, χωρίς καμιά σπαρταριστή ραπ παρεμβολή να μας επιβάλλει δια της πλαγίας οδού (τι φράση και αυτή) αυτό που υπογείως μας υποβάλλεται. Ανατροπή! Ξανά! Εξαιτίας της “άτιμης” της απεργίας των αμετακίνητα επί έτη πολλά καθολικά ερωτευμένων με την μεταφυσική ιδέα των αμετακίνητων κεκτημένων, η παράσταση – στο θέατρο του Ι.Μ.Κ. – την κρίσιμη εκείνη βραδιά (Πέμπτη 4 Φεβρουαρίου 2016) που το “είναι” μας όλο είχε πάρει την απόφαση να την “ρουφήξει”, δεν θα πραγματοποιηθεί! Άλλος οιωνός και τούτος, άλλο πάλι και τούτο.

Πότε “κατεβαίνει”; Μπας και τα καταφέρουμε ξανά να το προγραμματίσουμε, έστω την τελευταία μέρα του; “Ο τελευταίος επισκέπτης” – τελευταία παράσταση στις 14 Φεβρουαρίου, την λεγόμενη “ημέρα των ερωτευμένων”. 

Ως εδώ! Σύμφωνοι, αν μας θέλετε να αντισταθούμε μέχρι τα έσχατα όριά μας θα αντισταθούμε, όμως θα πρέπει και εσείς να συμφωνήσετε - αναγνωρίζοντας στον άνισο αγώνα μας τον αναγκαίο για την συνέχειά του ηρωικό χαρακτήρα - ότι το σύμπαν ολάκερο με στόχο αξιωματικό την υποταγή/ συναίνεσή μας, συνωμοτεί άγρια το “άτιμο” εναντίον μας...