FRONTEARS (work in progress): Διότι αυτό το δάκρυ - για την αξιοπρέπεια, για τον πολιτισμό, για τον Άνθρωπο - δεν μπορεί και δεν πρέπει να "στεγνώνει" στα σύνορα...

Υγρός τάφος! Εκατοντάδες άνθρωποι, ανάμεσά τους μωρά παιδιά, μωρά παιδιά και οι μανάδες τους. Εκατοντάδες άνθρωποι, ένα το ρήμα που χρησιμοποιούν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης όταν ξεκινούν να αφηγούνται στο φιλοθεάμον κοινό τους το δράμα τους: Πνίγονται!

Πνίγονται; Είναι δηλαδή η θάλασσα καθαυτή που ευθύνεται για το δράμα τους; Οι καιρικές συνθήκες; Μήπως είναι οι απεγνωσμένες μητέρες που μη μπορώντας να αφήσουν από την αγκαλιά τους τα νεκρά από την υποθερμία παιδιά τους σβήνουν μαζί τους, αυξάνοντας τις λίστες των πνιγμένων; Ή μήπως είναι κάτι άλλο; Ή μήπως είναι οι φραγμοί, το κάθετο απαγορευτικό στα επίγεια σύνορα, ο μόνος πραγματικός  αυτουργός, αυτός που επιβάλλει στις “στρατιές των κατατρεγμένων” ως μοναδική δυνατότητα διαφυγής την κάθετη αναμέτρηση της ζωής τους με το απέραντο ρευστό;

FRONTEARS: Αυτό το δάκρυ που “στεγνώνει” στα σύνορα, είναι δάκρυ για τον πολιτισμό, για τον Άνθρωπο …

*Αν η ρεαλιστική (πραγματική) πολιτική δεν μπορεί παρά να είναι η “τέχνη” του εφικτού, τότε η πραγματική (ρεαλιστική) τέχνη δεν μπορεί παρά να είναι η “πολιτική” του ανέφικτου

*Έλενα Χριστοδουλίδου/ Αμφίδρομο Χοροθέατρο.

Διότι αυτό το δάκρυ – για τον πολιτισμό, για την αξιοπρέπεια, για τον Άνθρωπο – δεν μπορεί και δεν πρέπει να “στεγνώνει” στα σύνορα…

Work in progress. Real art work in real progress…