Φυτεύοντας με περίσσεια επιμονή - μια προς μια - τις ρίζες της προόδου σε ένα πολύ ακραία συντηρητικό περιβάλλον

Η υπόθεση της προόδου σε περιβάλλοντα πολύ συντηρητικά είναι επίπονη. Οι άνθρωποι που ειλικρινά διεκδικούν να την “προχωρήσουν” υποχρεώνονται κάθε λίγο και λιγάκι - για να κάνουν μικρά βήματα που υπό κανονικές συνθήκες θα ήταν αυτονόητα - να  ξεπεράσουν “συμπληγάδες”.  Από την άλλη – ουδέν κακό αμιγές καλού – η ανάγκη της καθημερινής αναμέτρησης για την επιβολή ακόμα και του πλέον “αυτονόητου” κτίζει χαρακτήρα. Με δεδομένο ότι (κοινή λογική) η επιμονή είναι το κρισιμότερο όλων συστατικό για την διεκδίκηση της προόδου σε πολύ συντηρητικά περιβάλλοντα, οφείλουμε να επισημάνουμε - έχοντας έρθει σε κοντινή επαφή με τις καθημερινές προσπάθειες κάποιων “προοδευτικών χαρακτήρων” στον κυπριακό μικρόκοσμο – την παρουσία αυτού του συστατικού στο “μείγμα του χαρακτήρα” σε επίπεδα εξαιρετικά υψηλά, στα όρια του παροιμιώδους.

Σας προσκαλούμε και προκαλούμε συνάμα να συντονιστείτε με την συντομότατη αφήγηση που έπεται αδιαφορώντας πλήρως για το εάν είναι ή όχι ακριβής επί των λεπτομερειών της και αρκούμενοι στη διαβεβαίωσή μας ότι είναι 100% ακριβής επί της ουσίας της. Μπορείτε, αν θέλετε, να υποθέσετε ακόμα και ότι (μπορεί να) είναι κατασκευή του νου μας, το μόνο που σας ζητάμε είναι να μη διστάσετε διόλου να δραπετεύσετε από τις αστυνομικές υποθέσεις σας, να προσπαθήσετε έστω για λίγο – πέντε αράδες κόπος είναι – να “συλλάβετε” την υπόθεση που σας παρουσιάζουμε με προοδευτικό απελευθερωτικό πνεύμα. Πάμε μαζί:

Επί σκηνής μια αναπηρική θέση στάθμευσης και ένα δέντρο, σε απόσταση λίγων μέτρων μεταξύ τους, στον “ελεύθερο” χώρο ενός συγκροτήματος κατοικιών. Οι πολλοί “θέλουν” περισσότερο ελεύθερο χώρο για τα αυτοκίνητά τους και ζητούν την κατάργηση της αναπηρικής θέσης στάθμευσης. Ένα ζευγάρι αντιστέκεται, επιμένει έντονα ότι η κατάργηση της θέσης δεν σημαίνει περισσότερο αλλά λιγότερο χώρο ελευθερίας. Για να καμφθεί η επιμονή του ζευγαριού, τίθεται ενώπιον του δίλημμα, οι πρώτες “συμπληγάδες”: Αφού επιμένετε να παραμείνει ζωντανή η αναπηρική θέση στάθμευσης εμείς θα “σκοτώσουμε” το δέντρο σας!  Εκεί μαθαίνουμε – εμείς οι θεατές – ότι το δέντρο που ομορφαίνει τον χώρο έχει φυτευτεί από το ζευγάρι, έτσι για μια ανάσα ελευθερίας παραπάνω. Κανένα, άραγε, πρόσθετο επιχείρημα για την επαπειλούμενη εκτέλεση του δέντρου πέραν από το “έτσι θέλω” αυτού καθαυτού του εκβιασμού; Κανένα …

Διαλέξτε! Ή την αναπηρική θέση στάθμευσης ή το δέντρο. Στο νου των φορέων του, ο εκβιασμός είχε τον χαρακτήρα της δίκαιης μοιρασιάς! Αμετακίνητο στη θέση του το ζευγάρι, δεν αναγνωρίζει “θέμα προς συζήτηση”. Αυτό δα έλειπε…

Η επιμονή κράτησε δέντρο και αναπηρική θέση εν ζωή, όμως ζωντανή ήταν και η απειλή και ζωντανή παραμένει, ολοζώντανη και πανέτοιμη ανά πάσα στιγμή να επιστρέψει. Είναι πάρα πολύ βαρύς για τους μη εκπαιδευμένους σε αυτόν ανθρώπους ο βαθύς συντηρητισμός και πολύ δύσκολη υπόθεση η χώνεψή του, την διευκολύνει μόνο ο πηγαιμός/ διαφυγή του νου σε “άλλα”, πιο ωραία και μεγάλα. Το οποίον έκανε και το αντιστεκόμενο ζευγάρι, πάμε στην επόμενη “πράξη”…

Όχι ένα αλλά πολλές δεκάδες δέντρα επί σκηνής, και όλα τους πληρωμένα από το υστέρημα των αντιστεκόμενων!  Όχι για τον ελεύθερο χώρο της ατομικής τους ιδιοκτησίας αλλά για να ομορφύνει ο ευρύτερος κοινωνικός χώρος. Δωρεά! Στο όνομα του δημοσίου συμφέροντος, της προόδου, αλλά και προϊόν της ανάγκης να “δραπετεύσουν” οι άνθρωποι από το συναίσθημα αηδίας που ο χυδαίος εκβιασμός των “ατομικών ιδιοκτητών” τους είχε με το “έτσι θέλω” υποβάλει.

Ευχαριστούμε πολύ για τα 1000 €, θα τα κρατήσουμε, αλλά θα μας επιτρέψετε να τα χρησιμοποιήσουμε για άλλες ανάγκες μας, διότι εμείς ξέρουμε καλύτερα από εσάς τις ανάγκες μας!   

  

Μας; Σας; Αυτές οι συμπληγάδες ανάμεσα στο “μας” και στο “σας” μπορούν ακόμα και να συνθλίψουν το νου όταν οι εκφραστές του “μας” είναι εκλεγμένοι φορείς στο όνομα των “σας”! Τα χάσατε; Το ίδιο και εμείς, το ομολογούμε, και από εμάς ακόμα περισσότερο το αντιστεκόμενο ζευγάρι. Το οποίο μπόρεσε να έρθει ξανά στα συγκαλά του μόνο όταν και αφού διερευνώντας το αδιανόητο που ενώπιον του ως εμπόδιο συνάντησε - εκεί που η 100% θετική ανταπόκριση θα έπρεπε να λογίζεται ως αυτονόητο – “συναντήθηκε” με την πηγή του. Δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από  το ακραίο/ απόλυτο θράσος, την αστείρευτη πηγή που τροφοδοτεί και ποτίζει όλα τα πεδία σε όλο τον κόσμο του βαθέως συντηρητισμού. Οι προτεραιότητες εκείνους τους ατελείωτους καιρούς ήταν όλες προσανατολισμένες στην περαιτέρω αναβάθμιση κάποιων ήδη αναβαθμισμένων και διαρκώς μέσα στα χρόνια αναβαθμιζόμενων “φίλων ιδιοκτητών”, η δωρεά για αγορά δένδρων θα επενδυόταν “διότι εμείς ξέρουμε και όπως εμείς ξέρουμε”  υπέρ του περιβάλλοντος κοινωνικού χώρου “αυτών και μόνο που εμείς ξέρουμε”. 

  

Ερχόμενο στα συγκαλά του το ωραίο προοδευτικό ζευγάρι (καθ’ όλα καθώς πρέπει άνθρωποι, μέσης ηλικίας, μη νομίζετε ότι αναφερόμαστε σε τίποτε νεαρά παιδιά με μαλλιά και σκουλαρίκια στα αυτιά), επέστρεψε και στην συνηθισμένη επιμονή του για το δίκαιο. Τα αποτελέσματα της οποίας – πάμε για το μεγάλο φινάλε – ήταν επί της τελευταίας διεκδίκησης τέτοια που επανέφεραν και εμάς στα συγκαλά μας. Το πρωινό της 6^ης Φεβρουαρίου 2016 (έτσι, για να σας συντονίσουμε και με το ζωντανό της αφήγησης, η ημερομηνία) τα δέντρα/ δωρεά φυτεύτηκαν εκεί που εκτιμήθηκε ότι υπάρχει ζωτική ανάγκη, εκεί που η έννοια της αναβάθμισης συναντήθηκε με τον αληθινά κοινωνικό (προοδευτικό) χαρακτήρα της.

Και ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα; Θα αστειεύεστε, τίποτε απολύτως δεν καταλάβατε αν αυτή η φράση σας έρχεται κατά νου. Στα πάρα πολύ συντηρητικά περιβάλλοντα ούτε στιγμή ανάσας/διαλλείματος για το προοδευτικό “έργο” δε νοείται, είναι όρος για αυτή καθαυτή την ύπαρξή του!