Διερευνώντας τις δυο βασικές προκαταλήψεις που μεσολαβούν ανάμεσα σε εμάς και την επίγνωση της "λαϊκής ιστορίας του κόσμου" μας

*Γράφοντας αυτό το βιβλίο, είχα βαθιά την επίγνωση ότι θα έπρεπε να αντιμετωπίσω δυο προκαταλήψεις …

Αν μοιράζεστε καθαυτή την επίγνωση του συγγραφέα όπως αμέσως παρακάτω μέσα από τον (μαρξιστή) εαυτό του σας την αναπτύσσει, τότε η ανάγνωση της “λαϊκής ιστορίας του κόσμου” που έχει με επιμέλεια συγγράψει ο Κρις Χάρμαν  είναι τελείως αδιάφορη πολυτέλεια, απολύτως περιττή “για τον εαυτό σας”. Αποφασίστε με την ησυχία σας:

*Η πρώτη προκατάληψη υποστηρίζει ότι τα βασικά γνωρίσματα των διαδοχικών κοινωνιών και της ανθρώπινης Ιστορίας είναι αποτέλεσμα της “αμετάβλητης” ανθρώπινης φύσης. Είναι μια αυθαίρετη και στερεότυπη πεποίθηση που διαποτίζει λόγια κείμενα, το κυρίαρχο ρεύμα της δημοσιογραφίας και τη λαϊκή κουλτούρα. Οι άνθρωποι, μας λένε, ήταν πάντα άπληστοι, ανταγωνιστικοί και επιθετικοί και αυτό το γεγονός εξηγεί φρικαλεότητες όπως ο πόλεμος, η εκμετάλλευση, η δουλεία και η καταπίεση των γυναικών. Αυτή η εικόνα του “ανθρώπου των σπηλαίων” υποτίθεται πως εξηγεί την αιματοχυσία στο δυτικό μέτωπο στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και το Ολοκαύτωμα στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Η συλλογιστική μου, ο δικός μου τρόπος αντίληψη της ιστορίας, είναι πολύ διαφορετικός. Η “ανθρώπινη φύση” όπως την ξέρουμε σήμερα είναι προϊόν της ιστορίας μας και όχι η αιτία της. Η ιστορία μας περιλαμβάνει τη διαμόρφωση διαφορετικών ανθρώπινων φύσεων, με την καθεμία να εκτοπίζει την προηγούμενη μέσα από μεγάλες οικονομικές, πολιτικές και ιδεολογικές συγκρούσεις.

Η δεύτερη προκατάληψη, ευρέως διαδεδομένη τα τελευταία χρόνια, είναι πως μολονότι η ανθρώπινη κοινωνία μπορεί να άλλαξε κατά το παρελθόν, δεν αλλάζει πια. Σύμβουλος στο υπουργείο εξωτερικών των ΗΠΑ, ο Φράνσις Φουκουγιάμα επευφημήθηκε διεθνώς όταν διατύπωσε αυτό το μήνυμα το 1990. Οι μεγάλες κοινωνικές συγκρούσεις και οι μεγάλοι ιδεολογικοί αγώνες ανήκουν στο παρελθόν – διακήρυττε σε άρθρο του που αναδημοσιεύτηκε σε εφημερίδες σε όλο τον κόσμο –και χιλιάδες συντάκτες εφημερίδων και παρουσιαστές της τηλεόρασης συμφώνησαν “ανακουφισμένοι”. Το ίδιο μήνυμα επανέλαβε το 1998 ο κοινωνιολόγος της “αυλής” του Βρετανού πρωθυπουργού και “ηγέτη” του Νέου Εργατικού Κόμματος Άντονι Γκίντενς (διευθυντής του London School of Economics) σε βιβλίο του με τίτλο “Ο τρίτος δρόμος” που καίτοι πολύ-διαφημίστηκε διαβάστηκε από ελάχιστους. Ζούμε σε έναν κόσμο, έγραφε χαρακτηριστικά, “όπου δεν υπάρχει εναλλακτική λύση πέρα από τον καπιταλισμό”

**Αν μοιράζεστε καθαυτή την επίγνωση του συγγραφέα το περιεχόμενο της οποίας (του τι είχε να αντιμετωπίσει εκκινώντας τη συγγραφή) αμέσως παραπάνω σας έχει αναπτυχθεί, επαναλαμβάνουμε ότι η ανάγνωση της “λαϊκής ιστορίας του κόσμου” του είναι τελείως περιττή για τον εαυτό σας. Αν διατηρείτε αμφιβολίες, το οποίο σημαίνει ότι η ανάγνωση του βιβλίου προτείνεται σε εσάς ως ανάγκη επιτακτική καθαυτή, επιτρέψτε μας μια βοήθεια ώστε να είναι εύλογες και όχι προϊόν άλογης υποταγής στα στερεότυπα, μια βοήθεια για τον εαυτό σας. Αντί επιλόγου:

Όσα γράφουν οι (όποιοι) Φουκουγιάμα και Γκίντενς περί τέλους ιστορίας, με τρόπο αδιάψευστο επιβεβαιώνουν ότι ο Μαρξ είχε 100% δίκαιο τουλάχιστον σε ένα πράγμα (κανείς και ποτέ δεν είχε δίκαιο για τα πάντα) από τα πάμπολλα που είχε γράψει και πει: “Για την αστική τάξη η Ιστορία μόνο υπήρξε και δεν θα υπάρξει πια”…

Mind game: Η απόδειξη του αντιθέτου – η επιβεβαίωση της προφητείας περί τέλους ιστορίας - είναι πρακτικά αδύνατη μέχρι την στιγμή που το αντίθετο θα αποδειχτεί, στιγμή η οποία - της αποδείξεως του αντιθέτου – δεν μπορεί να υπάρξει, το οποίον πρακτικά σημαίνει ότι το αντίθετο είναι αδύνατο στον συμβατικό χωροχρόνο να αποδειχτεί.

**Οι μόνοι αληθινοί “προφήτες” στην ιστορία τούτου του κόσμου είναι εκείνοι οι άνθρωποι που με την επαναστατική σκέψη και στάση τους προδιαγράφουν το μέλλον.