Ζητήθηκε πριν 18 πάνω κάτω χρόνια από 14 εκ των πλέον “αναγνωρισμένων” σύγχρονους Έλληνες
συγγραφείς να γράψουν ένα δοκίμιο για τον χρόνο. Όλα τα δοκίμια θα συνέθεταν έναν μικρό τόμο ώστε να αναμετρηθούν συλλογικά/
ενωτικά με την λήθη. Και ως ηλίθιοι, οι δεκατρείς εξ’ αυτών, βιώνοντας ο
καθένας ενδόμυχη την ανάγκη της αναμέτρησης και επικράτησης έναντι των
υπολοίπων, έγραψε περί χρόνου όσο πιο πολλά μπορούσε, κατά το κοινώς λεγόμενο αναμετρώμενος με
την λήθη “σκότωσε τον χρόνο του”.
Την
“παγίδα” απέφυγε μόνο ένας συγγραφικός νους, συνεισφέροντας στη μάχη με την
λήθη το “αυτονόητο”, τον ελάχιστο δυνατό από τον χρόνο του. Τιμής ένεκεν σας
δημοσιοποιούμε την υπό τον τίτλο “Ο καθρέφτης και ο χρόνος” συνεισφορά:
Ο χρόνος στεκόταν μπροστά στον καθρέφτη του,
κοιτιόταν και συλλογιζόταν: Πότε είμαι μωρό, πότε ένας γέρος. Μέσα στην ευτυχία
λιγοστεύω και γίνομαι νιφάδα χιονιού. Μέσα στην αγωνία θεριεύω και γίνομαι
βουνό.
Άλλοι επιθυμούν να με σμιλέψουν για να πάρει η ψυχή
τους νόημα, κι άλλοι να με νικήσουν για τη δόξα. Με τους πρώτους παλεύω
ελεύθερα, γελώ, γαργαλιέμαι, καμιά φορά τους παραδίδομαι σαν αντίπαλος έντιμος.
Με τους άλλους προσποιούμαι τον ηττημένο για να τους συντρίψω πισώπλατα. Μονάχα
στο βλέμμα των ερωτευμένων, όταν καθρεφτίζομαι, χάνομαι. Για λίγο.
*Οι ρέοντες άμπελο-φιλοσοφικοί στοχασμοί των οίνο-πνευματικών ταγών της εμφανώς
καθυστερημένης των νέο-ελλήνων κοινωνίας, η “εκπαιδευμένη” ψευδαίσθησή τους, με
άλλα λόγια, ότι κατέχουν τον περιεκτικό τρόπο σκέψης και έκφρασης, μπορεί να
ιδωθεί και ως ένας άλλος (έμμεσος) ορισμός της λήθης. Μόνη δική μας συνεισφορά
– δεύτε λάβετε όσοι θέλετε – στη συλλογική τους αναμέτρηση με τη λήθη, είναι η
… παράλειψη της καταληκτικής φράσης της πλέον περιεκτικής (Μάρω Βαμβουνάκη το
ονοματεπώνυμο) εξ’ αυτών. Τι διάολο έλεγε αυτή η φράση που παραλείψαμε, πώς διάολο ο περιεκτικός
τρόπος σκέψης και έκφρασης κορυφωνόταν; Ιδού: “Μονάχα στο βλέμμα του θεού, όταν
καθρεφτίζομαι, χάνομαι για πάντα.”
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου