Αυτά τα "αχαρτογράφητα νερά" - κεντρική συνειδητή φράση/μήνυμα στο βρετανικό δημοψήφισμα - μοιάζουν διάολε να παραπέμπουν στην φροϋδική εξερεύνηση (έναν αιώνα πριν) του υποσυνείδητου.

Μας είναι παντελώς αδύνατο να σας εξηγήσουμε (το τελείως προφανές) ότι σκέψεις και απόψεις φοβικές (best seller) όπως “το δόγμα του σοκ” είναι τελείως για τα πανηγύρια. Μας είναι παντελώς αδύνατο διότι οφείλει ο καθένας να (μπορεί να) το συνειδητοποιήσει μόνος του.

Από εμάς, θα λάβετε υποχρεωτικά – ας μη μας διαβάζατε – κάτι, έστω και ελάχιστα, περισσότερο από το τελείως προφανές. Να, σαν αυτό που έπεται:

Η ψυχανάλυση ερμηνεύει την ανθρώπινη συμπεριφορά με αφετηρία το υποσυνείδητο. Ο “πατέρας” της Φρόιντ προφανώς και παραδέχτηκε την ύπαρξη του συνειδητού νου (του ego), όμως υποστήριξε ότι το υποσυνείδητο (το id) είναι πολύ σημαντικότερο από την άποψη του καθορισμού των πράξεων του ατόμου. Θεωρούσε – σε γενικές γραμμές - τους ανθρώπους εγωιστικά πλάσματα που ωθούνται από τις πολύ βασικές (στοιχειώδεις) παρορμήσεις της εξουσίας, της αυτοσυντήρησης και του σεξ.

Αυτές οι παρορμήσεις είναι πολύ ισχυρές για να κατανικηθούν. Στον βαθμό που η κοινωνία (το superego) έχει στιγματίσει και/ή στιγματίζει την ικανοποίησή τους ως αμαρτωλή, εξωθούνται στο υποσυνείδητο όπου και παραμένουν απεριόριστα ως καταπιεσμένες επιθυμίες. Όμως: Σπάνια διατηρούνται ολοκληρωτικά αθέατες, είτε εμφανίζονται ως όνειρα, είτε εκδηλώνονται σε κενά μνήμης, φόβους και έμμονες ιδέες, καθώς επίσης και σε διάφορες μορφές ανώμαλης (λεγόμενης) συμπεριφοράς.

Ο Φρόιντ πίστευε ότι οι περισσότερες περιπτώσεις διανοητικών και νευρικών διαταραχών προκύπτουν από βίαιες συγκρούσεις μεταξύ των φυσικών ενστίκτων και των απαγορεύσεων που επιβάλλει ένα δυσμενές περιβάλλον. Ζούσε και εργαζόταν με την ελπίδα – αυτή πεθαίνει πάντα τελευταία – ότι, αποσαφηνίζοντας τη θεωρία του για το υποσυνείδητο, θα μπορούσε να δημιουργήσει/ επιβάλλει πρότυπα πρόγνωσης των εκδηλώσεων του παραλόγου που φαινόταν να χαρακτηρίζει τόσο μεγάλο μέρος της ανθρώπινης συμπεριφοράς.

Η αναζήτηση της τάξης από μέρους του, όμως, έμοιαζε με εκείνη των οπαδών της ψυχολογίας της συμπεριφοράς, κατά το ότι συνέχιζε να δίνει έμφαση στην έκταση κατά την οποία οι άνθρωποι (όπως και τα ζώα) ήταν έρμαια των παρορμήσεων, ενστίκτων και αντανακλαστικών τους, επάνω στα οποία μηδενικό έως ελάχιστο – στην καλύτερη περίπτωση – έλεγχο μπορούσαν να ασκήσουν…

Ως εδώ (με τα τελείως προφανή)! Άλλωστε, οι καιροί μας οι "συνειδητοί" που συστήνονται ως αυτοί του τέλους των φαντασιώσεων έχουν προ πολλού ξεπεράσει αυτούς – των αναζητήσεων της τάξης εντός του χάους - του αδιαμφισβήτητα αποδεκτού ως πατέρα της ψυχανάλυσης (Sigmund Freud, 1856-1939). Έστω και αν αυτό που τους συνδέει – όλοι οι καιροί συνδέονται μεταξύ τους – είναι ένας τρόπος έκφρασης της κυρίαρχης σκέψης ωσάν αντιγραμμένος από τον ψυχαναλυτικό του τότε*.

*Αυτά τα "αχαρτογράφητα νερά" - κεντρική συνειδητή φράση/μήνυμα/ επιχείρημα στο χθεσινό βρετανικό δημοψήφισμα - μοιάζουν να παραπέμπουν ευθέως στο υπό φρουδική εξερεύνηση τότε υποσυνείδητο, δε νομίζετε; 

 ΚΑΝΟΝΑΣ: Όταν ο φόβος αναμετριέται με τον φόβο, βέβαιος νικητής είναι ο φόβος.