"Η Ηλιθιότητα είναι αήττητη": Το αδιαμφισβήτητο/ θεμελιώδες των ανθρώπων με αναπηρία δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό και οι πανηλίθιοι άρχοντες - φορείς αδιαμφισβήτητοι του "ακαταλόγιστου"

Χρόνια επί χρόνων, ημερίδες επί ημερίδων, διαλέξεις επί διαλέξεων, δεσμεύσεις επί δεσμεύσεων. Για το θεμελιώδες δικαίωμα των ανθρώπων με αναπηρία στον “φοβερό και τρομερό” αυτό-προσδιορισμό. Όχι, για όνομα του θεού, δεν αναφερόμαστε στα “σπουδαία και μεγάλα” που προσδίδουν στο δικαίωμα το περιεχόμενό του. Στα “στοιχειώδη και μικρά” αναφερόμαστε, να αναγνωρίζονται αν μη τι άλλο οι άνθρωποι όχι ως άνθρωποι φοβεροί και τρομεροί” αλλά ως αυτό που πράγματι είναι: Άνθρωποι με αναπηρία.

Χρόνια επί χρόνων, τα ίδια και τα ίδια, όμως το αποτέλεσμα για κάποιους μηδέν, η ηλιθιότητα αήττητη! Και αν για λίγο καιρό ξαποσταίνει – χρόνος σιωπηλής αναμονής της μέχρι να κουραστούν αυτοί και αυτές που την εγκαλούν – δριμύτερη επανέρχεται, ξανά προς τη δόξα τραβά. Πανηγυρικότατα, μεγαλοπρεπώς, με πάσα επισημότητα, εν μέσω χειροκροτημάτων και ζητωκραυγών!

Ερώτημα: Δεδομένου ότι περιλαμβάνουμε εαυτούς στους “κουρασμένους”, τι άραγε θα μπορούσαμε να κάνουμε και πώς “να το σκεφτούμε” ώστε  να προσπεράσουμε τελείως αδιάφορα ως μη “είδηση” την προ τριημέρου υπερχειλίζουσα από ψέμα και ενοχή δακρύβρεχτη “αποθέωση” των “ξεχωριστών παιδιών” – έτσι μισό καμαρωτός και άλλο μισό συγκινημένος, αποκάλεσε από βήματος ο δήμαρχος δήμου της Β! Πειραιά τους μαθητές με αναπηρία, χαιρετίζοντας (όχι τον πλάτανο αλλά) την ετήσια γιορτή των σχολείων τους – όταν είναι σε γνώση μας ότι: ο ίδιος αυτός δημοτικός άρχων έχοντας προ λίγων εβδομάδων “αποθεώσει” κολυμβητές με αναπηρία ως “ανθρώπους με ιδιαιτερότητες”, την αμέσως επόμενη στιγμή υπήρξε αποδέκτης παράκλησης – γονέων, εκπαιδευτικών, και των ιδίων των κολυμβητών - να αναγνωρίζει και να αποκαλεί τους ανθρώπους με αναπηρία “με το όνομά τους”; Παράκλησης αγκαζέ συνοδευόμενης (υποστηριζόμενης) από την σαφή υπόδειξη ότι οι υπερχειλίζουσες ψέμα και ενοχή “αποθεώσεις” είναι προσβλητικές για τους ανθρώπους με αναπηρία;

Απάντηση: Μπορούμε μεν να προσπεράσουμε – επιδεικνύοντας αντίστοιχη με αυτή της παράκλησης των γονέων ευγένεια – την υποτροπή του άρχοντος ως μη είδηση, όμως δεν μπορούμε να την προσπεράσουμε - κάτι λείπει - και τελείως αδιάφορα! Κάτι λείπει; Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι θα (πρέπει να) του αναγνωρίσουμε δικαιωματικά το “ακαταλόγιστο”, ενημερώνοντας δημόσια “μια και έξω” – άλλου περιεχομένου και σημασίας είδηση αυτή – ότι πρόκειται περί οριστικά και αμετάκλητα Ηλιθίου.

Όχι, προφανώς όχι, δεν είναι ο μόνος. Είναι ένα ενδεικτικό παράδειγμα. Ένας μεταξύ των ουκ ολίγων αρχόντων (δημοτικών και όχι μόνο) που δικαιωματικά αποτελούν τα ζωντανά τεκμήρια της “είδησης (υπόβαθρου πολλών εκ) των ειδήσεων” η οποία συμπυκνώνεται στην φράση/ τίτλο “Η ηλιθιότητα είναι αήττητη”.

*Συγχαρητήρια! Δεν είναι δα και λίγο…