Εμβαθύνοντας (σταδιακά) στη "τέχνη της εικόνας", αναγνωρίζοντας (εξελικτικά) το "κύρος της εικονικής πληροφορίας"

Δυο είναι τα είδη κινήσεων που χαρακτηρίζουν τους εικονικούς κόσμους: πρώτον, μια ομαλή, ολισθαίνουσα μετακίνηση και, δεύτερον, ασυνέχειες (jump-cut) από τον ένα τόπο στον άλλο. Κάθε τύπος κίνησης παρέχει μια διαφορετική εναλλακτική δυνατότητα πλοήγησης μεταξύ εικόνων: Είτε πλήρης απορρόφηση, η οποία αντιστοιχεί στη φαντασία της αδιατάρακτης πλοήγησης στο διαδίκτυο και των παιχνιδιών που εμβαπτίζουν τους θεατές. Είτε άμεση ακαριαία κινητικότητα, η οποία εξορίζει την βαρύτητα και τον χώρο, ώστε να επιτρέπει την ξαφνική μετακίνηση από έναν άσχετο τόπο σε έναν άλλο.

Η εμφάνιση του άβαταρ (ενσάρκωσης) – μεταίχμιο των χιλιετιών - ως νέας μορφής καλλιτεχνικής υποκειμενικότητας, μπορεί – γιατί όχι; - να χαρακτηριστεί (με έναν όχι αμελητέο, βέβαια, βαθμό αυθαιρεσίας) ως η είσοδος στην “τέχνη της εικόνας”. Επί αυτού του θέματος έχουμε τις τελευταίες εβδομάδες επιλέξει πολύ μεγάλους βαθμούς αυτοσυγκέντρωσης, μελετώντας και συνθέτοντας αξιόπιστες πρώτες ύλες, Η ΤΕΧΝΗ ΑΠΟ ΤΟ 1900 – εκδόσεις ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ – είναι μια από αυτές. Με στόχο, λίγο πριν από το τέλος του 2016, να εκκινήσουμε μια σειρά παρεμβάσεων με “επίκεντρο” το Εγκώμιο Πολιτιστικό Κέντρο – σε συνεργασία με σημαντικά ακαδημαϊκά ιδρύματα και διανοούμενους από την Κεντρική Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική - σχετικών με “το κύρος της εικονικής πληροφορίας”.  

Υποτυπώδης, εισαγωγική ιδέα: Όσο και οικείοι αν (μοιάζουν ότι) είναι οι δυο τύποι εικονικής μετακίνησης είναι σημαντικό να τους εξερευνήσουμε και να τους κατανοήσουμε διότι: καθώς ο καθημερινός κόσμος (μας;) αρχίζει να συνίσταται ολοένα και περισσότερο σε ψηφιακά περιβάλλοντα διαφόρων ειδών, το ζήτημα του πώς μπορούμε να “συγκατοικήσουμε μια εικόνα” γίνεται επείγον καθήκον για τον πολίτη, δίνοντας έτσι νέο νόημα στο παραδοσιακό σχέδιο της ιστορίας της τέχνης να ερμηνεύει εικαστικούς κωδικούς.

Με μια φράση: Ένα από τα σημαντικότερα καθήκοντα σε μια εποχή στην οποία φωτογραφίες μπορούν να παρουσιάζονται ως αποδείξεις για να δικαιολογήσουν την κήρυξη ενός πολέμου (όπως έκανε ο Κόλιν Πάουελ στον Οργανισμό των Ηνωμένων Εθνών το 2002 υπό την ιδιότητά του ως υπουργού εξωτερικών των ΗΠΑ), είναι να (μάθουμε να) ερμηνεύουμε το νόημα και την αλήθεια των εικόνων, να αναπτύξουμε τον λεγόμενο “εικονικό γραμματισμό”. Ή - χρησιμοποιώντας τον όρο που η ιστορικός τέχνης Carrie Lambert-Beatty δημιούργησε για να περιγράψει διάφορα καλλιτεχνικά σχέδια τα οποία διεκδικούν να “παίξουν” ρόλο ερμηνευτικό κινούμενα στο όριο της εξαιρετικά φορτισμένης γραμμής διαίρεσης μεταξύ φαντασίας και ντοκιμαντέρ - για να αρχίσουμε να αποκτούμε στοιχειώδη/ πρωταρχική αίσθηση και συνείδηση της υποβαλλόμενης “παρά-φαντασίας”.

Υστερόγραφο: Σας μοιάζουν δύσκολα, κάπως δύσπεπτα τα πιο πάνω; Αν σπεύσετε να “νομίσετε” πώς όχι, αν βιαστείτε να τα υποθέσετε ενταγμένα στο μέτρο των νοητικών σας ικανοτήτων, βρίσκεστε σε λάθος δρόμο. Αν ομολογήσετε εντός σας πως ναι, πράγματι είναι δύσκολα για το μέτρο των νοητικών σας ικανοτήτων, ο δρόμος σας – αν και δύσβατος - είναι ο σωστός. Από πλευράς μας θα σας τον λειάνουμε όσο γίνεται, ξεκινώντας από τα πιο “απλά ανάμεσα στα δύσκολα”, λίγο μετά την είσοδο του Σεπτεμβρίου: Photo Story Telling (P.S.T.), 200 – 300 επιπλέον λέξεις στις 1000 που φέρεται κάθε φωτογραφία “να λέει”, μικρή σειρά εισαγωγικών σεμιναρίων, ώστε να είστε κατόπιν πιο έτοιμοι να κολυμπήσετε στα πιο βαθιά…