Τυπική δημοκρατική διάγνωση ενός τρικυμιώδους ρατσιστικού νου: Free Focus στην "περίπτωση" του “τυφλό - διώκτη” καθηγητή Ιστορίας και Εθνολογίας του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης!

Ιστορία και Διεθνολογία; Μόνο; Θα αστειεύεστε! Στην περίπτωση του τρικυμιώδους νου που η παρούσα ανάρτηση “φωτίζει” –Αθάνατη Ελλάδα! Ο τρικυμιώδης αυτός νους, σήμερα σου προσφέρει τα “φώτα” του ως καθηγητής στο τμήμα Ιστορίας και Εθνολογίας του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου της Θράκης σου! -όλες οι επιστήμες σηκώνουν τα χέρια ψηλά.

Μας έστειλε αδιάβαστους η “είδηση” που έφτασε και ως εμάς έχοντας τον πλήρως τρικυμιώδη αυτό νου στο επίκεντρό της, ξεχάσαμε διαβάζοντάς την όλα όσα μέχρι σήμερα νομίζαμε ότι φωτίζουν στοιχειωδώς έναν κάποιο κοινό τρόπο σκέψης των στοιχειωδώς καλλιεργημένων ανθρώπων, με μια κουβέντα “μας άλλαξε τα φώτα”. Για να μην το πολυλογούμε:

Ο τρικυμιώδης αυτός τύπος (νου) με την ιδιότητα του καθηγητή τμήματος Ιστορίας και Εθνολογίας του Δ.Π.Θ. κατέθεσε ενυπόγραφα την άποψη – όχι μια αλλά δυο φορές, ήταν και επίμονος μέσα στην άγρια τρικυμία του, τα δυο σχετικά έγγραφα που απέστειλε φέρουν τις (κοντινές) ημερομηνίες 28 Μαΐου και 4 Ιουνίου 2016 – ότι η απώλεια όρασης συναδέλφου του καθηγητή συνεπάγεται την ανικανότητα άσκησης βασικών επαγγελματικών του καθηκόντων! Συγκεκριμένα: Ο ανήκων στον φέροντα το ονοματεπώνυμο Γεώργιος Παπάζογλου τρικυμιώδης νους, δεν δίστασε μέσα στην άγρια τρικυμία του να αιτηθεί τον αποκλεισμό καθηγητή Βυζαντινής Φιλολογίας του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ) από εκλεκτορικό σώμα που θα έκρινε τις “τύχες” συναδέλφου τους, χρησιμοποιώντας ως “επιχείρημα” ότι ήταν τυφλός!

Ορθά – κοφτά: Η απατεωνιά και η αναξιοκρατία, οι έριδες και τα μίση, οι πονηρές μεθοδεύσεις  και τα άγρια πάθη, δεν αποτελούν διόλου ξένες έννοιες με τον τρόπο λειτουργίας μέσα στα χρόνια του (όποιου) ελληνικού πανεπιστημίου. Πλην όμως, σε επίπεδο δημόσιας εικόνας επιχειρείται αν μη τι άλλο να τηρούνται τα προσχήματα. Ο προσδιορισμός “τρικυμιώδης” που ταιριάξαμε στο νου του “τυφλό- διώκτη” κυρίου καθηγητή Ιστορίας και Εθνολογίας, σε αυτή ακριβώς την αδυναμία – τήρησης έστω των προσχημάτων – παραπέμπει, αυτή ακριβώς η αδυναμία είναι που τον καθιστά εύλογο.

Στον (ακαδημαϊκό) νου των ανθρώπων που υπογράφουν σχετικό με την “περίπτωση Παπάζογλου” ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης του Τμήματος Ιστορίας - Εθνολογίας του Δ.Π.Θ. ο κοινός τόπος αντίληψης της “περίπτωσης” αποτυπώνεται ολοκάθαρα στη καταληκτική φράση: Καμιά ΑΝΟΧΗ (τα κεφαλαία δικά τους) στον φασίστα! Ας μας επιτραπεί να σημειώσουμε – χωρίς αυτό να έχει τον μετωπικό χαρακτήρα της  αντιπαράθεσης - ότι το κατ’ εμάς μείζον είναι το περιεχόμενο της μη ανοχής που στο ελάχιστο δεν πρέπει να εξαντλείται στην καταγγελία του περιεχομένου του έτσι και αλλιώς απροσχημάτιστα παράλογου/ ρατσιστικού αιτήματός του. Η μη τήρηση των στοιχειωδών δημοκρατικών προσχημάτων οφείλει αυτόματα να  συνεπάγεται τις πλέον αυστηρές κυρώσεις, ο συγκεκριμένος τύπος (νου) είναι δηλωμένα ανίκανος να μετέχει της ανώτερης δημόσιας εκπαίδευσης, είναι 100% επιβεβλημένο στο όνομα των στοιχειωδών δημοκρατικών προσχημάτων να απομακρυνθεί.   

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι κάτι τέτοιο; Έχοντας επί χρόνια μελετήσει όλες τις λεπτομέρειες που συνθέτουν την διαταραχή/ τρικυμία εγκεφάλων όπως “καλή ώρα” του συγκεκριμένου, γνωρίζουμε επακριβώς τον τρόπο αντίδρασής τους τη στιγμή που νιώθουν “υπό πίεση”. Εφορμούν στην αντεπίθεση, απειλούν “θεούς και δαίμονες”, ασκούν εκβιασμούς όπου (εκτιμούν ότι) διαθέτουν την εξουσία να τους ασκήσουν, απαιτούν συμπαράσταση όπου (εκτιμούν ότι) διαθέτουν την εξουσία να απαιτήσουν, αφήνουν υπονοούμενα για “κρυφά” συμφέροντα που δολίως μεθοδεύουν τις εναντίον τους επιθέσεις, με μια κουβέντα κάνουν όλα τα “τυπικά” που ορίζουν την διαταραχή τους. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι οι ίδιοι – ισχύει αυτό με τις διαταραχές – άθελά τους πιστοποιούν με τις αναμενόμενες αντιδράσεις τους (πάντα εκτός θέματος, πάντα αδιαφορώντας γι’ αυτό που εγκαλούνται) αυτό για το οποίο εγκαλούνται!

Και τι σημαίνει – πλέον “μιλάμε” θεωρητικά – αν ο τρικυμιώδης ρατσιστικός νους δεν αντιδράσει βάσει των πιο πάνω προβλεπόμενων/ αναμενόμενων; Τίποτε το πολύ σπουδαίο, απλά και μόνο ότι έχει διαγνώσει την αδυναμία του να ξεγελάσει αυτούς που τον έχουν ήδη διαγνώσει, απλά και μόνο ότι έχει πλέον παραιτηθεί από την όποια σχετική προσπάθεια, απλά και μόνο ότι έχει αποδεχτεί ότι δεν μπορεί να αποφύγει να πληρώσει το νομοτελειακό τίμημα – απομάκρυνση – της τρικυμίας του.

Άρα; Πόσο δύσκολο ή εύκολο είναι στη συγκεκριμένη περίπτωση το επιβεβλημένο; Εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο – και τελείως ανεξάρτητα του πώς θα αντιδράσει ο διαταραγμένος ρατσιστικός νους – από την δημοκρατική βούληση. Σε περιπτώσεις όπως η συγκεκριμένη όπου η έννοια της δημοκρατίας αναμετράται απλά και μόνο με τα υπαρξιακά προσχήματά της, ισχύει αυτοδίκαια (ένας άλλος ορισμός της έννοιας του κεκτημένου) το μονά ζυγά δικά της.