Η υπαρξιακή ανάγκη για το "κάτι παραπάνω" των τηλέ-δημοσιογράφων όταν οι ειδήσεις "καίνε": Όσο μικρότερος ο τόπος τόσο μικρότερο και το "κακό"...

Ήταν πολλοί αυτοί που κατέκριναν το δημόσιο κανάλι της Κυπριακής τηλεόρασης για την "ενημερωτική" απουσία του κατά την διάρκεια των πρώτων ωρών της (σχετικά) μεγάλης πυρκαγιάς στα ορεινά του νησιού. Κοινός τόπος των σχολίων: Ενώ μαινόταν η πυρκαγιά και εμείς διψούσαμε για ενημέρωση, εξαιτίας της αργίας – η 20^η Ιουνίου είναι μια από τις ουκ ολίγες θρησκευτικές αργίες στην αποκαλούμενη και “νήσο των αγίων”, γιορτή “του κατακλυσμού” την ονοματίζει η καθομιλουμένη - οι εργαζόμενοι στο δημόσιο κανάλι αδιαφόρησαν πλήρως. Κατά το κοινώς λεγόμενο “καρφί δεν τους καιγόταν”. 

“Πήραν φωτιά” τα πληκτρολόγια, συζήτηση έντονη “άναψε” στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης του κλασικού – των μέσων κοινωνικής δικτύωσης – ενοχικού τύπου: Σα δε ντρέπονται! Αυτός ο “σα δε ντρέπονται” τύπος συζήτησης ανήκει σε αυτούς που μια πρώτη σπίθα αρκεί – “κανείς δεν ενδιαφέρεται σε αυτόν τον τόπο για τίποτα;” – για να γίνουν όλα σταδιακά παρανάλωμα: “Μόνοι μας καίμε αυτό τον τόπο, εμείς και η αδιαφορία μας, δεν μας αξίζει να ζούμε εδώ…”.

Αμάν φωτιές που άναψε αυτή η φωτιά! Άρον άρον ντάλα μεσημέρι επιστροφή εσπευσμένη στα τηλεοπτικά studio,  επιτακτική ανάγκη η πυρόσβεση της αγανάκτησης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ύφος επίσημο, έντονα ζωγραφισμένη η ανησυχία, ερωτήσεις γεμάτες αγωνία στους ανταποκριτές του πύρινου μετώπου, αυτού του (θερμού) τύπου η ενημέρωση “θέλει” αν μη τι άλλο τον τρόπο της. Σιγά σιγά μέχρι το βραδάκι και οι λοιποί ενημερωτικοί πυροσβέστες αφίχθησαν, από το επόμενο πρωί – μια μέρα μόνο, άλλωστε, κρατά αυτή η αργία – ήταν όλοι στις επάλξεις τους.

Υποχρεωτικό το “κάτι παραπάνω”, θα πρέπει να σβηστεί και το τελευταίο ίχνος από την φωτιά που μας άναψαν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ομολογουμένως, αυτή η ανάγκη (της απόδειξης) είναι πλήρως εξηγήσιμη μα και θεμιτή, το ίδιο και τα όποια συμπτώματά της. Όλοι σε αυτό τον μάταιο κόσμο, διάολε, πρέπει πάντα να μπορούμε να αποδείξουμε ότι είμαστε αυτό που δηλώνουμε, ότι πράγματι κάνουμε αυτό για το οποίο αμειβόμαστε να κάνουμε.

Τι κάνετε; Πώς είστε; Ευθύς αμέσως μετά τα αναγκαία των συστάσεων βουτιά “στα βαθιά” της ενημέρωσης, μιας και θέματα τόσο έντονου ενδιαφέροντος – από αυτά που η γλώσσα η δημοσιογραφική τα θέλει να “καίνε” - απαγορεύουν τα πολλά-πολλά “τυπικά”. Λέει δυο τρεις πρώτες κουβέντες ο ειδικός, διακόπτεται ώστε να αναλάβει ο ανταποκριτής του πύρινου μετώπου κομίζοντας ζεστά νέα, επιστροφή στο studio για να συμπληρωθούν με κάποια σχόλια και ευχές “όλα να πάνε καλά” οι πρώτες του “ειδικού” κουβέντες, η μεγάλη ώρα πλέον έχει φτάσει για τον “μεγάλο” τηλεοπτικό δημοσιογράφο να αποδείξει ότι είναι αυτό που δηλώνει, ότι πράγματι μπορεί να κάνει αυτό για το οποίο αμείβεται. Tο κάτι παραπάνω!   

Το κάτι παραπάνω (ενδεικτικό παράδειγμα, το ακούσαμε με τα αυτιά μας): Είναι η πιο μεγάλη οικολογική καταστροφή στον τόπο μας – “ενημερώνει” ο δημοσιογράφος της Κυπριακής τηλεόρασης με κάτι παραπάνω από έντονο το τρεμούλιασμα στη φωνή του ώστε να υποδηλώνει την “κρισιμότητα των στιγμών” - μετά από αυτήν της εισβολής του 1974! Ο παραμονεύοντας εντός μας υποβολέας που μας επαναφέρει στο μέτρο επιμένει να μας επαναλαμβάνει περιπαικτικά ότι “μα την μαύρη αλήθεια, όσο μεγάλη και αν είναι η οικολογική ζημία του 2016, μπροστά στην τεράστια οικολογική καταστροφή του 1974 δεν πιάνει μια”, αλλά αντιστεκόμαστε. Επιλέγουμε με πνεύμα συναινετικό να αποδεχόμαστε ότι η λογική του “κάτι παραπάνω” που επιβάλλεται ως χρέος υπαρξιακό (χρέος το οποίο οφείλουν διαρκώς να αποδεικνύουν ότι μπορούν να κουβαλήσουν) στους ταγούς της κατ’ οίκον ενημέρωσης, a-priori δεν μπορεί παρά να υπερβαίνει την οίκο-λογική…

*Μικρός ο τόπος, μικρό και το “κακό”. Εννέα χρόνια πριν, στις πολύ πιο άγριες φωτιές της Ηλείας, ρεπόρτερ ιδιωτικού τηλεοπτικού καναλιού της Ελλάδας ουρλιάζοντας αναψοκοκκινισμένη επί μια και πλέον ώρα “καίγεται τώρα η Παπαδού, καίγονται τώρα άνθρωποι”, επέτυχε τη σπουδαία δημοσιογραφική επιτυχία να στείλει πυροσβεστικά αεροσκάφη σε μη κατοικημένο επί τρεις δεκαετίες (από την εποχή των σεισμών της Ηλείας) ορεινό χωριό. Αποτέλεσμα: Από τη ρίψη των πολλών τόνων νερού πνίγηκαν εκατοντάδες αιγοπρόβατα, μιας και στις παρυφές του ακατοίκητου χωριού υπήρχαν στάνες.

Σημειωτέον ότι: 1. Η φωτιά δεν είχε καν “φτάσει” διάολε στο συγκεκριμένο σημείο, τσάμπα πήγανε “από νερό” τα καημένα τα αιγοπρόβατα. 2. Η μετακίνηση προς τις στάνες των αεροσκαφών αδυνάτισε την άμυνα στα πραγματικά μέτωπα με πάρα πολύ κακές συνέπειες. 3. Η αναψοκοκκινισμένη ρεπόρτερ του ιδιωτικού καναλιού αμείφθηκε για το “κάτι παραπάνω” – για την επιτυχία της στο μέτωπο της φωτιάς – με επαγγελματική αναβάθμιση! 4. Ούτε λόγος να γίνεται, για διερεύνηση ευθυνών, για το πώς και το γιατί με άλλα λόγια, ένα ολόκληρο κέντρο επιχειρήσεων που (φέρεται να) είχε τότε στηθεί καθοδηγήθηκε από ένα αναψοκοκκινισμένο κορίτσι που μαχόταν να αποδείξει το “κάτι παραπάνω”. 5. Οι ιδιοκτήτες των αιγοπροβάτων αποζημιώθηκαν – αυτό δα έλειπε – από το ελληνικό κράτος. Γενναιόδωρα, και με “το παραπάνω”.

ΥΓ: Εμπιστευτείτε μας αγαπητοί Κύπριοι συντοπίτες: Μη το κάνετε και τόσο πολύ θέμα αυτό της τηλεοπτικής ενημέρωσης, μικρός ο τόπος μικρό και το κακό, ακόμα και τα “κάτι παραπάνω” του πλάκα έχουνε, κακό μεγάλο (πέραν του μείζονος κακού που αφορά τον τρόπο σκέψης και συζήτησης) δεν κάνουν…