Στη βεράντα της παλιάς μαγκιάς: Μαχαιρώματα και φόνοι στην ημερήσια διάταξη. Μετά από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο αυτά τελειώσανε. Να μη ξεχνάτε μόνο - για καλό και για κακό - να χαιρετάτε...

Η προκυμαία ήταν η βεράντα της παλιάς μαγκιάς.

Εδώ σύχναζαν για καφέ ή ούζα και τους φημισμένους τεκέδες του Κρητικού του μπάρμπα- Αλέξη και του συνεχώς μετακινούμενου Σάλωνα τα μεγαλύτερα μούτρα που γνώρισε η πόλη: Μπουντρούμης, Βετούλας, Τζώρτζης, Γαβαλάς, Κεφάλας, Ντουρντής, Ντικητάς, Μπατάγιας, Σκριβάνος, Κουρσέλης, Χέλης, Βάλβης, Τσαρούχας, Μπαρμπαρούμπας, Κουρίνος, Καντάρης, Παρίσης, Κεραμάς, Μουρούνας, Κωστάκος αλώνιζαν παντού άγριοι και ασυμμάζευτοι, εξουσίαζαν την Τρούμπα, το λαθρεμπόριο και όλη τη λιμανίσια πιάτσα, μικροπωλητές, γυρολόγοι, παπατζήδες, λοταρίες, μικρομάγαζα δούλευαν για λογαριασμό τους, η αστυνομία δεν τολμούσε καν να τους πλησιάσει και όταν κάποτε έστειλαν δικαστική κλήση στον διαβόητο Μαρκαντωνάτο που ήταν αραχτός σε καφενείο στου Ξαβέριου, εκείνος χωρίς να κουνηθεί από την καρέκλα έβγαλε το κούφιο και ανάγκασε τον κλητήρα να φάει την κλήση μπροστά στους άλλους θαμώνες που παρακολουθούσαν σπάζοντας κέφι.

Μαχαιρώματα και φόνοι στην ημερήσια διάταξη.

Οι νταήδες έσφαζαν με το παραμικρό και για επίδειξη, δεν γλύτωναν ούτε οι αθώοι, σε ξεφτίλιζαν χωρίς λόγο, σε σκότωναν για γούστο. Καθόταν αραχτός ο αγάς στο καφενείο και, όπως ψόφαγε για αναγνώριση, σεβασμό και τεμενάδες, έβαζε στο μάτι τον πρώτο ανθρωπάκο που πέρναγε φοβισμένος και στα νύχια και παρακαλώντας μέσα του να μην μπλέξει.

– Ρε συ…

 - Ορίστε, απαντούσε πρόθυμα εκείνος.

– Με είδες; ρώταγε ο νταής.

– Μάλιστα.

– Και γιατί δεν χαιρετάς;

- Για να μην ενοχλήσω.  

Το ερωτηματικό έμενε αιωρούμενο για λίγο στον αέρα, “να σε σφάξω ή να μη σε σφάξω;” Και ενώ το ανθρωπάκι ένιωθε την ψυχούλα του να φτερουγίζει, ο νταής αποφάσιζε μεγάθυμα:

- Καλά. Να χαιρετάς.

– Μάλιστα.

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο αυτά τέλειωσαν.

*Βέβαια και τέλειωσαν, άλλωστε περάσανε επτά και κάτι δεκαετίες από τότε, πλέον η πόλη – λιμάνι του Πειραιά διοικείται από κοτζάμ διανοούμενο (ως και υπουργός παιδείας είχε ο μπαμπάς του διατελέσει), ο οποίος πέραν όλων των άλλων φέρει και το εγκυρότερο όλων πιστοποιητικό εμπιστοσύνης, αυτό του φιλάνθρωπου ηγέτη του ποδοσφαιρικού των Ελλήνων θρύλου, από κούνια (μαουνιέρηδων) ευγενούς. Απλώς σας τα θυμίσαμε όλα αυτά – Εκ Πειραιώς, εκδόσεις ΤΟΠΟΣ, Δ. Χαριτόπουλος – για να κλείνετε τα μάτια και να στοχάζεστε όσοι βρεθείτε στα μέρη ετούτα. Μέρες που είναι καλοκαιρινές, όλο και κάποιοι ή κάποιες – δεν μπορεί – από εκεί θα ξεκινήσετε τις θερινές (λεγόμενες) αποδράσεις σας.

ΥΓ: Για καλό και για κακό μη ξεχνάτε μόνο να χαιρετάτε! Συνέλθετε παρακαλούμε πολύ, αστειευόμαστε, αποδράστε από τους φόβους σας, τα εμπορικά του κόσμου μας λιμάνια είναι πλέον όλα εξευγενισμένα. Τι; Δεν είναι;