Μοιραζόμαστε - έτσι πρέπει - τις μεγάλες αγάπες μας: Υψηλά ιστάμενοι, σκυμμένοι, με τα μανίκια σηκωμένα!

Είναι από τις πιο αγαπημένες μας πολιτικές φράσεις. Όταν τις ακούμε μα την αλήθεια σκύβουμε μην αντέχοντας να μείνουμε όρθιοι από τα γέλια, νιώθουμε τόσο πολύ να φλεγόμαστε που αντανακλαστικά σηκώνουμε τα μανίκια μας (αν και όταν, βέβαια, φοράμε μακρυμάνικο). Για να συμβαίνει αυτό – για να είναι από τις πιο αγαπημένες μας – σημαίνει ότι τις έχουμε ακούσει πολλές φορές μέσα στη διάρκεια των χρόνων, η ωρίμανση της αγάπης - πως να το κάνουμε; - θέλει τον χρόνο της.

Υπάρχει η κρίσιμη στιγμή που συνειδητοποιείς τι είναι αυτό που πράγματι αγαπάς, έρχεται απροειδοποίητα, όταν εντός του νου συναντιέται αυτό που αγαπάς με το “γιατί” το αγαπάς. Η στιγμή αυτή ήρθε για εμάς κατά την διάρκεια παρακολούθησης τηλεοπτικής συζήτησης στην Κυπριακή τηλεόραση μεταξύ πολιτικών εκ-προσώπων με θέμα της το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα των φτωχών. Την είχαν αναμφίβολα προετοιμάσει κάμποσες αντίστοιχες συζητήσεις των τελευταίων μηνών τόσο στην Κυπριακή όσο και στην Ελληνική τηλεόραση.

Δεν είναι λίγο πράγμα να μοιραζόμαστε τις μεγάλες αγάπες μας. Για να μη σας κρατάμε σε περισσότερη αγωνία, πάμε στο "διά ταύτα", στις δυο μεγάλες αγαπημένες μας μεταξύ των πάμπολλων πολιτικών φράσεων που “κυκλοφορούν” τα τελευταία χρόνια στη πιάτσα:

“Πρέπει να σκύψουμε πάνω από τον απλό άνθρωπο και (να αφουγκραστούμε εννοείται) τα καθημερινά του προβλήματά”: Το οποίο σημαίνει ότι αυτοί που διαρκώς την διατυπώνουν αντιλαμβάνονται εαυτούς υψηλά ιστάμενους. Δεδομένου δε ότι την επαναλαμβάνουν επί χρόνια πολλά, άρα διαρκώς το διατυπώνουν (το σκύψιμο) ως υποχρέωση – “πρέπει” – αλλά “ακόμα να σκύψουν” στη πράξη, μάλλον από κάποιου είδους (πολιτική) λόρδωση πρέπει να πάσχουν που δεν τους το επιτρέπει. Σκύψτε ευλογημένοι, επιτέλους, αν θέλετε να θεραπεύσετε την λόρδωση μόνο με ασκήσεις - στην πράξη - μπορείτε να το επιτύχετε, τι το λέτε και το ξαναλέτε διαρκώς ως “πρέπει” αν πρέπει τόσο πολύ να το κάνετε;

“Πρέπει να σηκώσουμε τα μανίκια μας, διότι είναι πάρα πολλά αυτά που πρέπει να κάνουμε”: Το οποίο σημαίνει ότι αυτοί που την διατυπώνουν – και εδώ και πολλά χρόνια την επαναλαμβάνουν – είναι κατά το κοινώς λεγόμενο “ατσαλάκωτοι”, πάντα με το μανίκι κουμπωμένο μέχρι και τελευταίου κουμπιού. Κρίνοντας τη φράση με την δεδομένη μεταφορική σημασία της, υποδηλώνει αποδοχή εαυτού ως πολύ μεγάλου τεμπέλη. Συνυπολογιζομένου και του ότι λέγεται επί χρόνια πολλά (άρα επί χρόνια πολλά το σήκωμα των μανικιών συνιστά ζητούμενο) μεταφράζεται ευθέως και σε τεκμήριο χρόνιας τεμπελιάς. Με το επί χρόνια επαναλαμβανόμενο “πρέπει να” να μην μπορεί αλλιώς να ερμηνευτεί παρά ως η τυπική ατελείωτα επαναλαμβανόμενη υπόσχεση/ άλλοθι των χρόνια τεμπέληδων ότι θα πάψουν να είναι.

Συνδυαστικά οι δυο αγαπημένες μας φράσεις μπορούν να συνοψιστούν στη φράση: “Ατσαλάκωτοι υψηλά ιστάμενοι υπόσχονται επί χρόνια ότι θα σκύψουν χαμηλά με τα μανίκια τους σηκωμένα”. Έχει και ολίγον απειλητική χροιά η φράση – σύνοψη αλλά στο όνομα της ανάγκης να μη νοθεύουμε με δεύτερες σκέψεις τις αγάπες μας θα μας επιτρέψετε να την προσπεράσουμε…

Υστερόγραφο: Θα σχολιάσουν εύλογα κάποιοι ότι πολύ μεγάλη σημασία δίνουμε - γι' αυτό και πολύ μεγάλη η αγάπη μας - σε σχήματα λόγου. Ας μας επιτρέψουν να τους αντιτείνουμε ότι η φύση της αληθινής αγάπης είναι τέτοια (ολοκληρωτική) που δεν μπορεί με όλους να μοιράζεται παρά μόνο με αυτούς που ΚΑΙ το σχήμα της κατανοούν. Η παρούσα μοιρασιά απευθύνεται μόνο σε αυτούς και αυτές που ποτέ στη ζωή τους δεν υπόσχονται ότι θα σκύψουν “στα χαμηλά” για να αφουγκραστούν, αντί αυτού κάνουν όσα πιο πολλά μπορούν για να υψώσουν από αυτούς που βρίσκονται στα χαμηλά όσους πιο πολλούς μπορούν. Ποιοι είναι αυτοί οι "άλλοι" και πώς αναγνωρίζονται; Είναι περισσότερο ή λιγότερο τσαλακωμένοι, σε χώρες δε όπως η Κύπρος ή η Ελλάδα με τις πολύ υψηλές θερμοκρασίες πολύ συχνά κυκλοφορούν με κοντομάνικα ή και με αμάνικα…