"Θείο ακαταλόγιστο" στους κοσμικούς νόμους δεν αναγνωρίζεται. Σχετικά με το ενδεχόμενο αναφοράς του στους "θείους" δεν γνωρίζουμε, προς θεού, μη σας γελάσουμε...

Για πολλοστή φορά – είναι τόσες πολλές, πρακτικά άπειρες, που δεν υπάρχει η παραμικρή δυνατότητα μετρήματος – κάποιος από τους πάμπολλους ορθοδόξους αξιωματούχους χαρακτήρισε την ομοφυλοφιλία “ασθένεια”. Πρόκειται για τον μητροπολίτη της Πάφου, θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε άλλος ορθόδοξος αξιωματούχος της ελληνικής ή κυπριακής επικράτειας. Οι περί ομοφυλοφιλίας χαρακτηρισμοί του συνοδεύτηκαν – έτσι πάντα γίνεται – από νουθεσίες προς τους “ασθενείς” ομοφυλόφιλους είτε να ακολουθήσουν τον εκκλησιαστικό δρόμο της “θεραπείας” τους είτε – αν δεν τον ακολουθήσουν, δεν είναι δα και υποχρεωτικό, τους δίνεται και “εναλλακτική” – τουλάχιστον με την όλη συμπεριφορά τους να μη προκαλούν.

Για πολλοστή φορά ο από πλευράς ενός επαγγελματικού στελέχους της ορθοδόξου εκκλησίας χαρακτηρισμός της ομοφυλοφιλίας ως “ασθένειας”, πυροδότησε σειρά από αντιδράσεις. Ο πυρήνας όλων των αντιδράσεων ήταν η έγκλιση του επαγγελματικού στελέχους της εκκλησίας ως ανθρώπου οπισθοδρομικού, παρωχημένου, φανατικού, σκοταδιστή, ρατσιστή. Κοινός τόπος σκέψης – σκεφτείτε το και εσείς λιγάκι – ήταν (και πάντα είναι) ότι αυτό που το επαγγελματικό στέλεχος της ορθοδόξου εκκλησίας δημοσίως διατύπωσε (το οπισθοδρομικό, παρωχημένο, φανατικό, σκοταδιστικό, ρατσιστικό), είναι και βέβαιο ότι το πιστεύει.

Ο ως άνω κοινός τόπος, ας μας επιτραπεί να επισημάνουμε, με βάση την λογική πάσχει. Το γεγονός ότι εξ’ αντικειμένου τα οικονομικά (ποια άλλα;) συμφέροντα του ορθόδοξου “μαγαζιού”- νομίζουμε ότι δεν χρειάζεται ιδιαίτερη επ’ αυτού εξήγηση - υποστηρίζονται από την διαρκή διατύπωση τέτοιων (παρωχημένων, φανατικών, ρατσιστικών, σκοταδιστικών, οπισθοδρομικών) απόψεων δε σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι δεν τις πιστεύουν αυτοί που εργάζονται για το μαγαζί, σημαίνει όμως ότι έχουν κάθε λόγο (συμφέρον) διαρκώς να τις διατυπώνουν ακόμα και αν δεν τις πιστεύουν. Το μαγαζί είναι και η άποψή του, εάν είναι αυτή που διαρκώς “γεννά” αυτούς που το υπηρετούν ή εάν αυτοί που το υπηρετούν είναι αυτοί που γέννησαν, γεννούν και θα γεννούν την κατά καιρούς άποψή του, είναι εσωτερική υπόθεση, παντελώς αδύνατο να κριθεί. Και να μπορούσε, είναι ζήτημα πολυσύνθετης – ιστορικής, φιλοσοφικής, κοινωνικής – ανάλυσης που δεν είναι του παρόντος, είναι με άλλα λόγια “άλλου παπά ευαγγέλιο”.

Το ζήτημα που θέτει – αυτό και μόνο, κανένα άλλο, κατ’ εμάς το μείζον – η ανάρτηση που διαβάζετε, είναι ότι η πρόδηλα εσφαλμένη a-priori αναγνώριση των ορθόδοξων εκκλησιαστικών απόψεων του δοθέντος τύπου “ομοφυλοφιλία ίσον ασθένεια” ως απόψεων που αυτοί που τις διατυπώνουν σίγουρα και τις πιστεύουν, αντικειμενικά (στην πράξη) έχει λειτουργήσει υπέρ αυτών που τις διατυπώνουν. Τους αναγνωρίζεται δογματικά (και υπερβατικά) ένα "θείο ακαταλόγιστο" - συνακόλουθο της λεγόμενης πίστης τους ως κάτι του "θείου", του υπερβαίνοντος την πίστη ενός κοινού θνητού, κοσμικού φασίστα που αν έλεγε στο όνομα της δικής του κοσμικής/ φασιστικής "πίστης" αντίστοιχα ρατσιστικά/φασιστικά θα απειλείτο ευθύς αμέσως με ποινικές συνέπειες - αναγνώριση που στην πράξη μεταφράζεται σε διαρκή παραβίαση εκ μέρους τους των υφιστάμενων νόμων χωρίς την παραμικρή απειλή ποινικής συνέπειας. Πάντοτε - αυτό είναι το κρίσιμο - χωρίς καμιά σχετική απαίτηση από πλευράς αυτών που τους εγκαλούν! 

Το "θείο ακαταλόγιστο" το οποίο αν δεν είμαστε ευγενείς θα μπορούσαμε κοσμικά να το ονομάσουμε (κάτι σαν) τεκμήριο ηλιθιότητας, γνωρίζουμε με πλήρη (100%) βεβαιότητα – αντίστοιχη αυτής που γνωρίζουμε ότι υπάρχει αντιρατσιστική νομοθεσία – ότι δεν αναφέρεται πουθενά στους “κοσμικούς” κώδικες της ποινικής δικονομίας. Για πιθανή αναφορά του σε θείους κώδικες και κανόνες θα σας γελάσουμε, αυτή η γνώση είναι πέραν του εύρους των δικών μας γνώσεων. 

*Το θέμα μας (με μια φράση):  Είναι η δογματική - υπερβατική αναγνώριση στην πράξη "θείου ακαταλόγιστου" από τους ανθρώπους που δηλώνουν (και θελουν να υπερασπίζονται) τρόπο σκέψης κοσμικό. Είναι η πραγματική τομή δυο (θεωρητικά) μη τεμνόμενων συνόλων. Θα μπορούσατε να το ονομάσετε και υποβολή ή χειραγώγηση. Προς σκέψη, θα επανέλθουμε...