ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙΤΕ! Προ-κατασκευασμένες σημασίες, οι οποίες, υπό την μορφή ενός επινοημένου ΕΞΩ υφαίνουν ξανά και ξανά το πανάρχαιο νήμα της εσωτερικότητας (Ο στοχασμός του Έξω, Michel Foucault)

Η παραίτηση από την ηλιθιότητα – Παραιτηθείτε! – είναι “από έξω προς τα μέσα” κρίνοντας μια πολύ ηλίθια υπόθεση εργασίας…

Όπως ακριβώς το εκκρεμές δε νοείται (ορίζεται) χωρίς τη δύναμη επαναφοράς που το εννοεί (ορίζει), έτσι και ο ηλίθιος (που δεν εννοεί) δεν μπορεί να παραιτηθεί από την ηλιθιότητα (που τον ορίζει). Γι’ αυτό ο ηλίθιος είναι ηλίθιος, γι’ αυτό και το εκκρεμές είναι εκκρεμές. Η αδυναμία νόησης του εκκρεμούς (τι σημαίνει) είναι ο ορισμός της ηλιθιότητας (τι είναι), η αδυναμία νόησης της ηλιθιότητας (τι σημαίνει) είναι ο ορισμός του εκκρεμούς (τι είναι).

Παραιτηθείτε! “Είναι μα την αλήθεια υπέρμετρη η δυσχέρεια να δοθεί στη σκέψη αυτή μια γλώσσα που να της είναι πιστή”. Όχι κατ’ εμάς, δεν το λέμε εμείς, η νόηση είναι δανεική από τον Michel Foucault, πηγή της “Ο στοχασμός του έξω”. Περίπου διαδικαστικά την “συναντάμε” στο διάβα της επαναφοράς μας “προς τα μέσα” μετά από – αμέσως προηγούμενο κεφάλαιο – την “εμπειρία του έξω”.

Ακριβώς στο σημείο ισορροπίας:

*Κάθε καθαρά ανά-στοχαστικός λόγος κινδυνεύει πράγματι να οδηγήσει πάλι την εμπειρία του έξω στη διάσταση της εσωτερικότητας.

*Το λεξιλόγιο της επινόησης είναι εξίσου ριψοκίνδυνο. Μέσα στην πυκνότητα των εικόνων, μερικές φορές μέσα στην πιο απλή διαφάνεια των πιο ουδέτερων ή των πιο βιαστικών σχημάτων, διατρέχει τον κίνδυνο να αποθέσει προκατασκευασμένες σημασίες, οι οποίες, υπό την μορφή ενός επινοημένου έξω, υφαίνουν ξανά το πανάρχαιο νήμα της εσωτερικότητας.

*Εξ ου και η αναγκαιότητα να μετατρέψουμε την ανά-στοχαστική γλώσσα. Πρέπει να έχει στραφεί όχι προς μια εσωτερική επιβεβαίωση – με άλλα λόγια, προς ένα είδος κεντρικής βεβαιότητας απ’ όπου δεν θα μπορούσε πια να εκτοπιστεί – αλλά μάλλον προς ένα άκρο, όπου πρέπει πάντα να αυτό-αμφισβητείται: έχοντας φτάσει στο χείλος του εαυτού, δεν βλέπει να αναδύεται η θετικότητα που του αντί-λέγει, αλλά το κενό μέσα στο οποίο θα απαλειφθεί (παραιτηθεί). Και πρέπει να πάει (το υποκείμενο στην κίνηση του εκκρεμούς, η γλώσσα) προς αυτό το κενό, αποδεχόμενο να αποσυντεθεί μέσα στην οχλοβοή, στην άμεση άρνηση αυτού που λέει, μέσα σε μια σιωπή που δεν είναι το ενδόμυχο ενός μυστικού, αλλά το καθαρό ΈΞΩ, το μέγα κενό όπου οι λέξεις εκτυλίσσονται επ’ αόριστον.

Υστερόγραφο (σε απλά λόγια, ώστε να μην υπάρχουν εκκρεμότητες): Η παραίτηση του “άλλου” – αξίωση προς έξω - από την ηλιθιότητα που τον ορίζει, εκτυλίσσεται στον ίδιο ακριβώς χρόνο σε αναγνώριση – θεώρηση από μέσα – της ιδίας ακριβώς ηλιθιότητας που και τον εαυτόν ορίζει.

Ηλιθιότητα (στην εποχή της κυριαρχίας των ακουσμάτων/τίτλων): Άλλο είναι αυτό καθαυτό το εκκρεμές του Jean Bernard Foucault, άλλο το εκκρεμές του Φουκώ στο νου του ΕΚΟ, και άλλο η σκέψη του Michel Foucault που επιχειρεί να ορίσει τον εκκρεμή τρόπο της ανθρώπινης ύπαρξης. 

Ό,τι δηλώνει Αριστερά δεν "σημαίνει ότι είναι" Αριστερά...