Η εν εξελίξει υπόθεση "Τρύφωνος - Σφακιανάκη - ΡΙΚ", βήμα επόμενο by the book: Η μισή "δουλειά" έγινε, όμως το δεύτερο μισό είναι και το πιο κρίσιμο

Εμπιστευτείτε την μακρά (και διεθνή) εμπειρία μας επί των συναφών θεμάτων, η αμέσως επόμενη φράση αποτελεί κανόνα: Σε ουκ ολίγες περιπτώσεις κατάφωρης παραβίασης της αντί-ρατσιστικής νομοθεσίας από τα ΜΜΕ που καταγράφονται σε χώρες με περιορισμένη σχετική εμπειρία - όπως “κακή ώρα” αυτή που είχε ως πρωταγωνιστές της στη δημόσια κυπριακή τηλεόραση τον διαταραγμένο ναζιστή λαϊκό τραγουδιστή Σφακιανάκη και τον τηλεοπτικό διασκεδαστή που δηλώνεται ως δημοσιογράφος Τρύφωνος – ο τρόπος αντιμετώπισης είναι μισός. Υπό την έννοια ότι ο καταλογισμός (του κόστους) της πράξης δεν συνοδεύεται και από την καταβολή κόστους των συνακόλουθων προσωπικών ευθυνών. Ωσάν να καταλογίζεται απλά και μόνο ένα “λάθος” και όχι η σκαστή παραβίαση του νόμου με τις προσωπικές ευθύνες που αυτό συνεπάγεται.

Δεν θα σας κουράσουμε με ανάλυση και πολλά λόγια σε ότι αφορά την υπό εξέταση περίπτωση, θα σας “δώσουμε” το ζουμί της ορθά – κοφτά: 

Η μισή δουλειά έγινε και έγινε “μια χαρά” – η Αρχή Ραδιοτηλεόρασης της Κύπρου κάνοντας πολύ σωστά το δικό της (θεσμικό) μερίδιο της δουλειάς επέβαλλε πρόστιμο ύψους 26.000 ευρώ στο κρατικό κανάλι ΡΙΚ – έπεται το άλλο (και κρισιμότερο) μισό. Το οποίο δεν μπορεί παρά να μεταφράζεται – δεν επιχειρηματολογούμε μπαίνοντας σε λεπτομέρειες της συγκεκριμένης περίπτωσης, είναι τόσο κραυγαλέες που διόλου δεν χρειάζεται, μόνο αν χρειαστεί θα το πράξουμε ελπίζοντας ότι δεν θα χρειαστεί – σε απομάκρυνση τόσο του Δ.Σ. του ΡΙΚ όσο και του τηλεοπτικού διασκεδαστή που συνέδραμε τον αγύρτη Σφακιανάκη να ξεράσει το ναζιστικό οχετό του.

*Για τον διασκεδαστή ο οποίος συνειδητά και προκλητικά συνέδραμε τον αγύρτη ναζιστή Σφακιανάκη και άρα by the book θα πρέπει να διωχθεί από τις τηλεοπτικές συχνότητες του μέσου που πληρώνει ο κύπριος φορολογούμενος, το αρμόδιο “όργανο” των τοπικών  (και λίγο πολύ φίλων και γνωστών του) δημοσιογράφων αποφάνθηκε (το αμίμητο) ότι “τουλάχιστον προσπάθησε να σταματήσει, πλην ανεπιτυχώς, τη ρατσιστική ρητορική του φιλοξενούμενού του και υπέδειξε ότι οι τηλεπαρουσιαστές οφείλουν σε κάθε περίπτωση να διαχωρίζουν με σθένος και αποφασιστικότητα τη θέση τους από ανάλογες τοποθετήσεις”. Τι μας λέει αυτό; Τίποτε περισσότερο τίποτε λιγότερο από το (αυτονόητο) ότι – ιδιαίτερα σε μικρές κοινωνίες που λειτουργούν επί τη βάσει μικροσυμφερόντων και συμβιβασμών – το δεύτερο μισό της δουλειάς (αυτό που μένει να γίνει) είναι και το πιο δύσκολο. Γι’ αυτό, όμως, και το πιο κρίσιμο.