Το ποδόσφαιρο (και ευρύτερα ο αθλητισμός) ενώνει, εάν και όταν - για να είμαστε πλήρως συνεννοημένοι - δεν διχάζει...

“Το ποδόσφαιρο (και ευρύτερα ο αθλητισμός) ενώνει”: να συμπληρώσουμε αυτή την φράση – κλισέ με την ένδειξη “εάν και όταν δεν διχάζει” για να είμαστε συνεννοημένοι;

Για να είμαστε πλήρως (στο 100%) συνεννοημένοι αντιγράφουμε από το ΕΝΑ ΑΛΜΠΟΥΜ ΙΣΤΟΡΙΕΣ του Αντώνη Γεωργίου – μεγάλη φετινή εκδοτική επιτυχία στην Κύπρο, σε αυτό βασίστηκε και το ομώνυμο θεατρικό “ανέβασμα” που επίσης αγαπήθηκε πολύ από το Κυπριακό κοινό – ένα κατατοπιστικό απόσπασμα (σελίδες 173 και 174):

Τον Μάιο του 1948 και ενώ στην Ελλάδα μαινόταν ο Εμφύλιος το συμβούλιο του ΑΠΟΕΛ (Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ελλήνων Λευκωσίας) απέστειλε τηλεγράφημα στον ΣΕΓΑΣ (στην Ελλάδα) με την ευκαιρία των πανελλήνιων αγώνων στίβου. Στο συγκεκριμένο τηλεγράφημα μεταξύ άλλων αναφερόταν η ευχή “όπως τερματιστεί η εθνοκτόνος ανταρσία”. Αυτή η φράση ήταν η αφορμή για να εξεγερθούν οι προοδευτικοί αθλητές του σωματείου και να ταχθούν ενάντια στο συμβούλιο του ΑΠΟΕΛ.

Την 1^η Ιουνίου το συμβούλιο του ΑΠΟΕΛ κάλεσε τους αθλητές που αντέδρασαν στην επιστολή (ήταν οι Τσιαλής, Γωγάκης, Χ. Βασιλείου και Γ. Χριστοδούλου) και τους ζητήθηκε να υπογράψουν δήλωση (σ.σ. νομιμοφροσύνης) που να εκφράζουν τη λύπη τους για τη στάση τους ενάντια στο συμβούλιο του σωματείου. Οι αθλητές αρνήθηκαν και έτσι αποβλήθηκαν (σ.σ. εξορίστηκαν των αγωνιστικών χώρων) για τρεις μήνες. Εν τω μεταξύ ο Κ. Λυμπούρης που αντιτάχθηκε και αυτός στην επιστολή είχε αποβληθεί δια παντός από το σωματείο. Επίσης το συμβούλιο του ΑΠΟΕΛ εξάσκησε πίεση και στους υπολοίπους αθλητές του σωματείου που το κατέκριναν και εκβιάζοντάς τους (σ.σ. ή υπογράφετε ή εξορία) τελικά αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν.

Και με αυτά τα γεγονότα φτάσαμε στην 4^η Ιουνίου, μια ιστορική μέρα για το κυπριακό ποδόσφαιρο και τον κυπριακό αθλητισμό ευρύτερα. Αυτή τη μέρα ο φίλαθλος και ιατρός Ματθαίος Παπαπέτρου συγκάλεσε πλατιά σύσκεψη αθλητών και φιλάθλων για ανταλλαγή απόψεων σχετικά με την ίδρυση ενός νέου αθλητικού σωματείου, που όπως έλεγε η ανακοίνωση που εξεδόθη, θα ήταν ακομμάτιστο και πλήρως προσηλωμένο στην ιδέα του αθλητισμού.

Στις 4 Ιουνίου, λοιπόν, έγινε η ιδρυτική συνέλευση του νέου σωματείου που δεν είχε ακόμα πάρει το όνομα “Ομόνοια”. Αυτό έγινε την 17^η Ιουνίου όπου έγινε η πρώτη Τακτική Καταστατική Γενική Συνέλευση, στην οποία παρευρέθηκαν πάνω από 80 αθλητές και άλλοι. Στην ίδια συνέλευση δόθηκε στο νέο σωματείο το όνομα “Αθλητικός Σύλλογος Ομόνοια Λευκωσίας” και επιλέγηκαν τα χρώματα (πράσινο- άσπρο- κόκκινο) και το έμβλημα… το τριφύλλι.

Το όνομα ΟΜΟΝΟΙΑ δόθηκε για να δείχνει την αντίθεση προς το διχασμό και τη διάσπαση. Όσο για το έμβλημα επιλέγηκε το τριφύλλι, που έχει χρώμα πράσινο. Το χρώμα της ελπίδας.