Πέντε χρόνια μετά την έκρηξη στο Μαρί: Ώρα πλέον να συζητηθούν κάποιες θεμελιώδεις για μια αληθώς - "μέσα και έξω" - πολιτισμένη κοινωνία συμβάσεις. Εσείς τι νομίζετε;

Ήταν δυο πολύ όμορφα δίδυμα παιδιά. Μέσα και έξω όμορφα. Δεν χρειαζόταν να τα γνωρίσεις, φαινόταν με μια ματιά από τις φωτογραφίες τους. Έλαμπαν τα μάτια τους, από χαρά και ζωή. Χαρά αυθεντική για ζωή. Από το είδος της χαράς που μόνο οι αληθινά όμορφοι, μόνο οι αυτάρκεις άνθρωποι μπορούν, μόνο αυτοί έχουν τη δύναμη να απολαμβάνουν. Από το είδος εκείνο της χαράς που μόνο όσοι έχουν τη δύναμη να την απολαμβάνουν ξέρουν ότι δεν απολαμβάνεται στερούμενη από τους άλλους αλλά μοιραζόμενη με τους άλλους.

Όμορφη πολύ ήταν και η μητέρα τους, μέσα και έξω όμορφη, έλαμπαν και τα δικά της μάτια από το ίδιο είδος αυθεντικής χαράς που έλαμπαν και τα μάτια των παιδιών της. Δυο ματιές μέσα και πίσω από την επιφάνεια, ακόμα και εκείνες τις στιγμές που ο πόνος ο ανείπωτος και ασύλληπτος σκλήραινε στο όριο τα χαρακτηριστικά της, ήταν αρκετές για την αναγνώριση της μέσα ομορφιάς της. Και ο πατέρας τους το ίδιο, μέσα και έξω και αυτός όμορφος, καλοσύνη και δύναμη, ένα πραγματικό παλικάρι. Δεν θα μπορούσε να συμβαίνει διαφορετικά. Δυο τέτοια δίδυμα παλικάρια – μέσα και έξω όμορφα - δυο τέτοιων γονέων – μέσα και έξω όμορφων - παιδιά θα μπορούσαν μόνο να είναι.

Ασύλληπτος πόνος. Τα μέσα και έξω όμορφα παιδιά από την μια στιγμή στην άλλη – άδικα, άτυχα, απροειδοποίητα – σκοτώθηκαν. Λάμποντας από αυτή την χαρά για ζωή με την οποία μόνο οι αληθινά όμορφοι άνθρωποι λάμπουν ως και την τελευταία τους στιγμή. Όχι, αυτό δεν υπάρχει τρόπος να το δει κανείς με τα μάτια του, μπορούν να το ξέρουν με το νου τους μόνο όσοι ξέρουν το πώς είναι οι αληθινά όμορφοι – όπως αυτά τα δυο πολύ όμορφα δίδυμα παιδιά - άνθρωποι.

Οι μόνοι που δεν μπορούν να το ξέρουν, οι μόνοι που σίγουρα δεν το ξέρουν, είναι όλοι και όλες αυτοί και αυτές που πέντε χρόνια τώρα χυδαία εκμεταλλεύονται τον ασύλληπτο πόνο της μέσα και έξω όμορφης μάνας και του μέσα και έξω όμορφου πατέρα που έχασαν – άδικα, άτυχα, απροειδοποίητα – τα μέσα και έξω πανέμορφα δίδυμα παλικάρια τους. Στυγνοί πολιτικάντηδες, αγύρτες, της κακιάς ώρας επιχειρηματίες των τοπικών ΜΜΕ, δειλοί και υποτακτικοί δημοσιογράφοι, δικηγόροι σπεκουλαδόροι της (κάθε) συμφοράς, θεατρίνοι τηλεπαρουσιαστές και παρουσιάστριες. Αυτοί και αυτές που εκκινώντας την άθλια παράστασή τους από τις πρώτες ήδη μέρες μετά το "κακό" σπεύδουν κατά παραγγελία (λίγες μόνο ώρες ή και στιγμές κάθε χρόνο) να φορέσουν ένα “έξω” προσωπείο “από καρδιάς” δήθεν συμπαράστασης το οποίο – για αυτούς που πράγματι έχουν μάθει να ξέρουν – δεν είναι παρά η τρανότερη απόδειξη της βαθιά κυρίαρχης “μέσα” τους αγυρτείας και ασχήμιας.

Στις αληθώς – μέσα και έξω – πολιτισμένες κοινωνίες, οι συμβάσεις “θέλουν” την χυδαίου τύπου εκμετάλλευση του ασύλληπτου πόνου που η υπέρτατη απώλεια των αληθινά όμορφων – μέσα και έξω – δικών τους παιδιών ενεργοποιεί στους αληθινά όμορφους – μέσα και έξω – αληθώς δικούς τους ανθρώπους καθιστώντας τους ευάλωτους, να είναι 100% απαγορευμένη. Πέντε χρόνια μετά από την έκρηξη στο Μαρί, με τους αγύρτες ακόμα να εκμεταλλεύονται τον ασύλληπτο πόνο αρνούμενοι στους ευάλωτους ανθρώπους που τον κουβαλούν την κάθε δυνατότητα σταδιακής τους ίασης, μοιάζει επιτακτική πλέον η ανάγκη να συζητηθούν και αξιολογηθούν οι θεμελιώδεις αυτές συμβάσεις και στη “μαρτυρική” Κύπρο  με όρους αληθώς πολιτισμένους.

Ειδάλλως; Ειδάλλως οι βάρβαροι θα συνεχίζουν θρασείς και απτόητοι “έξω τους” εσαεί να κατασκευάζουν “βαρβάρους”, αιχμάλωτοι βαθιά “μέσα τους” της αβεβαιότητας τι θα απογίνουν χωρίς αυτούς…

Ψιλά γράμματα; Αν έτσι νομίζετε, ζήτω που καήκαμε...