Τα μαγικά μονοπάτια της Ηρακλειάς: Εκεί που η απόλαυση φτάνει στα όριά της, εκεί που τα όρια φτάνουν στα όριά τους...

Αυτά τα μονοπάτια, αχ αυτά τα μονοπάτια…

Επτά παρά κάτι το απόγευμα κινήσαμε με σύντροφο και οδηγό μας τον εμπνευσμένο νεαρό πρόεδρο της κοινότητας. “Πρέπει να τη κάνετε αυτή τη διαδρομή, αν δε τη κάνετε δεν θα ξέρετε ποτέ τι χάνουν αυτοί που δεν την έχουν κάνει ” μας προκάλεσε, και εμείς αποδεχτήκαμε την πρόκληση και ακολουθήσαμε. Στις εννέα και κάτι που είμαστε πίσω ξέραμε καλά τι θα χάναμε και τι χάνουν όλοι αυτοί που δεν τολμούν, ωραία αυτή η σκέψη, πολύ γεμάτη και πολύ απελευθερωτική, τόσο γεμάτη και τόσο απελευθερωτική που δεν θέλεις να τη μοιραστείς, θέλεις για σένα να την κρατήσεις ως προνόμιο, από αυτά που κάνουν τη ζωή τούτη να αξίζει. Αν δεν ήταν το χρέος μας έναντι του οδηγού μας νεαρού προέδρου Πέτρου Γαβαλά – “πρέπει να μάθει όλος ο κόσμος για αυτά τα μονοπάτια του νησιού, για αυτή την καταπληκτική θέα την ώρα του ηλιοβασιλέματος” – δεν θα διαβάζατε τίποτε από αυτά που διαβάζετε…

Ιερό το χρέος διάολε αλλά και τι να πρώτο γράψουμε; Όταν βήμα προς βήμα, στιγμή προς στιγμή, ο χορός των αισθήσεων εναλλάσσει ρυθμό, ένταση και μοτίβο; Λίγο πριν το τέλος της πρώτης ανηφοριάς, στο πρώτο λαχάνιασμα, στα πέτρινα κτίσματα του Αγίου Αθανασίου, απρόσμενο φίλεμα – υπέροχο τοπικό γλύκισμα, μια γεύση καθαρό τσίπουρο στον ουρανίσκο, νερό παγωμένο σκέτο θαύμα – σερβιρισμένο με το πιο αυθόρμητο χαμόγελο του κόσμου, έτσι είναι πάντα το χαμόγελο αυτών που από τα ψηλά κοιτούν εποπτικά το σύμπαν. 

“Ευχαριστούμε πολύ κυρία μου”, “να είστε καλά παιδιά μου”, γερά τα πατήματα, μια ματιά γλυκιά στα μελίσσια αριστερά μας – “αυτό το μέλι είναι από τα καλύτερα στον κόσμο” λέει περήφανα ο Πέτρος – η γλύκα της γιομίζει τις πολύ περισσότερες στα κάτω δεξιά μας όπου περίπου οι μισές Κυκλάδες (Πάρος, Αντίπαρος, Νάξος, Κουφονήσια, Αμοργός) απλώνονται σα ζωγραφιά. Τις αγκαλιάζει καρέ- καρέ και η δύση του ήλιου, “να σταθούμε λίγο εδώ; είναι μαγεία σκέτη”, “πέντε βήματα ακόμα, μετά την επόμενη στροφή είναι ακόμα πιο μαγεία” μας βεβαιώνει ο οδηγός μας, τον εμπιστευόμαστε και αποδεικνύεται πως πάλι έχει δίκιο! Πιάνουμε τη στροφή, ακριβώς από κάτω μας η Βουρκαριά – μα τι παραλία είναι αυτή! – μαζί με τις μισές Κυκλάδες συμπλήρωμα στο ήδη γεμάτο γλύκα βλέμμα μας μπροστά μας Ίος, Σαντορίνη και στο βάθος αχνά Ανάφη. Αν είναι δυνατόν!

Τίποτε δεν είναι αδύνατον! “Βρέξε λίγο το λαιμό είναι ακόμα καλύτερες με λίγη ζάλη οι μαγικές στιγμές”, “μα που το βρήκες;”, “μου το έδωσε η γιαγιά να το πιούμε μόλις φτάσουμε”, τρεις ρουφηξιές από άγιο τσίπουρο για τον κάθε οδοιπόρο – “η ρέγουλα είναι το παν” διαμηνύει ο σοφός σε αυτού του σπάνιου είδους τις απολαύσεις οδηγός μας - “έτσι μου έρχεται να ανάψω και εγώ ένα τσιγάρο” λέει η αντί-καπνίστρια μια ζωή Έλενα, “ορίστε, πάρε, άναψε” σπεύδουν οι καπνιστές να αρπάξουν την ευκαιρία, “όχι δα, αυτό το όριό μου δεν παραβιάζεται”. Σύμφωνοι, ας το δεχτούμε, κάποια όρια δεν παραβιάζονται με την πρώτη…

Εκεί που η απόλαυση φτάνει στα όριά της, εκεί που τα όρια φτάνουν στα όριά τους, εκεί πλέον τοποθετούμε απαγορευτικό στις λέξεις και αφήνουμε τις φωτογραφίες να επιχειρήσουν να σας “πούνε κάτι”. Τι; Αυτό το κάτι που θέλει ο καθένας να νομίσει! Εμείς οι δυο που ποζάραμε – Αντώνης και Έλενα – αναθέτοντας στον Πέτρο τον γεμάτο χαμόγελα ρόλο φωτογράφου – βλέποντας μπροστά και λίγο αριστερά μας το άνοιγμα του εντυπωσιακού σπηλαίου, μοιραστήκαμε την κοινή σκέψη του Οδυσσέα να χάνεται προς το ηλιοβασίλεμα (εκεί που το δάκτυλο δείχνει) συνεχίζοντας τους κύκλους του ταξιδιού προς την Ιθάκη του. “Εσύ Πέτρο τι νομίζεις ότι βλέπεις;” Δεν μίλησε, μόνο μας έδειξε τα δυο μεγάλα βράχια μέσα στη θάλασσα ωσάν αυτά που ο κύκλωπας Πολύφημος “πέταξε” προς την κατεύθυνση που η φωνή του πολυμήχανου “Κανένα” ακούστηκε, ανάμεσα από τα οποία δεν μπορεί παρά διαφεύγοντας να πέρασε το πλοίο του μυθικού βασιλιά της Ιθάκης.