Δράστες και μάρτυρες του βασανιστικού θανάτου της "προστατευμένης" θαλάσσιας χελώνας στη Νάξο: Ο ρεαλισμός αξιωματικά επιτάσσει - και εμείς από την δική μας πλευράς επιτακτικά αξιώνουμε - την εδώ και τώρα έναρξη σοβαρών ερευνών! Είστε μαζί μας;

Αυτό μπορούσε το ζώο να σκεφτεί, αυτό σκέφτηκε. Να δέσει στο πόδι της θαλάσσιας χελώνας του προστατευόμενου είδους Καρέτα – Καρέτα ένα πλαστικό μπουκάλι με τσιμέντο, ώστε το “ζωντανό” να μην μπορέσει να κολυμπήσει και να πνιγεί. Η σκέψη του ζώου αποδείχτηκε σωστή, πράγματι το “ζωντανό” πνίγηκε. Η χελώνα βρέθηκε νεκρή στην περιοχή Λαγκούνα της Νάξου από τον Σύλλογο Προστασίας Άγριας Ζωής Νάξου το απόγευμα της Τρίτης 5 Ιουλίου.

Αποτροπιασμός! Μα τι είδους ζώα μπορεί να είναι αυτά που υποχρεώνουν όμορφα και άκακα “ζωντανά” σε τέτοιο βασανιστικό θάνατο; Στα γύρω-γύρω της κεντρικής ιδέας (του αποτροπιασμού) και οι δοσμένες ως “ανάλυση” ηθικολογίες: Περί της εξαχρείωσης της ελληνικής κοινωνίας λόγω… προσθέστε ότι γουστάρετε αρκεί να εντάσσεται στην αποκαλούμενη “κρίση αξιών”.

Το μόνο που δεν διαβάσαμε πουθενά και από κανέναν είναι ότι διενεργούνται έρευνες για τον εντοπισμό του ζώου – δράστη ή των δραστών. Δεν διαβάσαμε, έστω, ότι ο αποτρόπαιος βασανισμός του “ζωντανού” – πλάσματος έγινε με όλες τις από πλευράς του ζώου – δράστη (ή δραστών) προφυλάξεις ώστε να μην υπάρχει καμιά μαρτυρία. Μόνο “αποτροπιασμός και ηθικολογία”, τα δυο βασικά συστατικά που συνθέτουν την πτώση των μη εξαχρειωμένων “από τα σύννεφα”.

Κι όμως: Η κοινή λογική και η στοιχειώδης εμπειρία “λέει” ότι τα ουκ ολίγα ζώα που αρέσκονται σε τέτοιους άγριους βασανισμούς άκακων “ζωντανών”, όχι μόνο δεν το κρύβουν και δεν “κρύβονται” αλλά – αντίθετα – νιώθοντας υπερηφάνεια για “αυτό που σκέφτηκαν” έχουν πάντα φροντίσει να υπάρχουν κάποιοι μάρτυρες γύρω τους ώστε να το πιστοποιήσουν. Σχεδόν πάντα ανάμεσα σε αυτούς που “έχουν πέσει από τα σύννεφα” υπάρχουν κάποιοι που ξέρουν, συχνά είναι κάμποσοι, λιγότερο συχνά αλλά όχι και σπάνια οι περισσότεροι – αν όχι όλοι – ξέρουν.

Ορθά – κοφτά (για να μη το πολυλογούμε): Καλά και σωστά τα ηθικολογικά περί εξαχρείωσης λόγω …κρίσης αξιών, αλλά επειδή αναπόσπαστο μέρος της κοινωνικής εξαχρείωσης είναι και η - κατά κανόνα - ύπαρξη μαρτυριών (επιτρέψτε μας να μη το αναλύσουμε περαιτέρω), μια έρευνα για την εκμαίευση κάποιας ή και κάμποσων από δαύτες μόνο ως “καταδικασμένη σε αποτυχία” δεν μπορεί a-priori να εκτιμηθεί. Ακόμα και αν τα ζώα – μάρτυρες δεν “ανοίξουν το στόμα τους” το γεγονός και μόνο της έρευνας (αρκεί να γίνει με την πρέπουσα αποφασιστικότητα και επαγγελματισμό που αρμόζει στην έρευνα μιας πράξης που φέρεται να προκαλεί αποτροπιασμό) θα δράσει στοιχειωδώς αποτρεπτικά για αντίστοιχες πράξεις στο μέλλον.

Το “ζωντανό” που βασανιστικά εκτελέστηκε δεν είχε “στόμα να μιλήσει” άρα και να αμυνθεί, τα ζώα όμως που “σκέφτηκαν” και εκτέλεσαν τον βασανισμό του έχουν και παραέχουν, μέσω αυτού κατά πάσα πιθανότητα “μετέφεραν” την υπερηφάνεια τους στα ζώα- μάρτυρες του, τα οποία επίσης έχουν και παραέχουν “στόμα να μιλήσουν”. Όχι, μάλλον δεν θα μιλήσουν, αυτό είναι το πιθανότερο. Όμως ακόμα και ο μέγας “σκασμός που θα βγάλουν” – ούτε επ’ αυτού δεν θα προχωρήσουμε σε ανάλυση – είναι η πιο  ρεαλιστική δυνατή (για τέτοια ζώα) συνταγή αποτροπής.

Έρευνα σοβαρή και επιθετική επειγόντως! Διότι: Καλά και σωστά τα ηθικολογικά περί εξαχρείωσης αλλά υπεράνω όλων ο ρεαλισμός.  

*Διαβάσατε περί έρευνας και ευθύς αμέσως αναρωτιέστε για τη σχετική νομοθεσία, τους εντός αυτής χαρακτηρισμούς συναφών πράξεων και τα τοιαύτα; Ξανά μανά η ματιά σας στο δέντρο και όχι στο δάσος;  Αλλάξτε ματιά, το δάσος πάντα "βλέπουμε", τούτο σημαίνει ρεαλισμός...