Τι πράγματι είναι και τι αληθώς σημαίνει η κατανόηση και συνακόλουθη αντιμετώπιση της αυτοκτονίας ως ηρωικής πράξης;

Η αντιμετώπιση ως ηρωικής της πράξης της αυτοκτονίας είναι ασφαλέστατα δείκτης κοινωνικής καθυστέρησης και/ή αναπαραγωγής της κοινωνικής καθυστέρησης. Σε μια στοιχειωδώς προηγμένη κοινωνία και/ή σε μια κοινωνία που δεν έχει ακόμα αποποιηθεί τη δυνατότητα να “θεωρεί” ότι μπορεί να ανήκει στις προηγμένες, ο τρόπος κατανόησης και συνακόλουθης αντιμετώπισης της αυτοκτονίας οφείλει να είναι συμβατός με το ευρύτερο πλαίσιο που διεθνώς ορίζει τις λεγόμενες σύγχρονες (προοδευτικές) αντιλήψεις περί πολιτικών ψυχικής υγείας.

Τι μπορεί να σημαίνει άραγε η ηρωικού τύπου αντίληψη περί της όποιας πράξης αυτοκτονίας πέραν της ανατροφοδότησης (με σειρά από άλλοθι, αυτά είναι πάντα το εφόδιο) της κοινωνικής καθυστέρησης; Τίποτε απολύτως! Μην εμπιστεύεστε εμάς επί αυτού, εμπιστευτείτε τη γνώμη των πλέον “ειδικών”. Όχι την κατά παραγγελία της συγκυρίας φορτισμένη γνώμη – με αφορμή π.χ. την προβεβλημένη αυτοκτονία του επιχειρηματία Μαμιδάκη προ μερικών ημερών – αλλά την σταθερή ψύχραιμη γνώμη “αυτών που ξέρουν”.

Για μια τελείως διαφορετική περίπτωση που αφορά ένα άτομο ομάδας (φερόμενης ως) πολύ “υψηλότερου κινδύνου” - αυτοκτονία ενοίκου Μονάδας Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης του ΨΝΑ – οι επί χρόνια επιστημονικά ειδικευμένοι στους τρόπους αντιμετώπισης της αυτοκτονίας της Μ.Κ.Ο. Κλίμακα, σχολίαζαν (αντιγράφουμε από τα ενημερωτικά τους Suicide Help news, στις 29 Απριλίου 2016)  υπό τον τίτλο “Θα μπορούσε να έχει προληφθεί” ως ακολούθως:

Με αφορμή είδηση σχετικά με την αυτοκτονία 55χρονου ενοίκου Ξενώνα που λειτουργεί από το ΨΝΑ, οφείλουμε, δεδομένης της εξειδίκευσης του Κέντρου Ημέρας για την Πρόληψη της Αυτοκτονίας, να επισημάνουμε τα παρακάτω:

Ένα περιστατικό αυτοκτονίας, ιδίως ενοίκου προστατευμένης δομής, Μονάδας Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης, δεν μπορεί να παραμένει αδιερεύνητο. Είναι κρίσιμη η ανάδειξη εκείνων των μέτρων και διαδικασιών που θα μπορούσαν να έχουν λειτουργήσει άμεσα προληπτικά και αποτρεπτικά στη συγκεκριμένη αυτοκτονία.

Όπως είναι γνωστό, τουλάχιστον το 90% των ατόμων που αυτοκτονούν πάσχουν από κάποια ψυχική διαταραχή. Ο συγκεκριμένος αυτόχειρας θεωρητικά βρισκόταν σε ένα καθεστώς διασφάλισης της ιατρικής του παρακολούθησης, ενώ, επιπρόσθετα, σύμφωνα με πληροφορίες, κρίθηκε ικανός να εξέλθει της προστατευμένης Μονάδας όπου διαβιούσε, παίρνοντας άδεια από τα αρμόδια πρόσωπα.

Δυστυχώς, σε σχετικά δημοσιεύματα, αντί να αναδεικνύεται η ευθύνη των επαγγελματιών υγείας, σε όποιο μέτρο αυτή υπάρχει, για το γεγονός, γίνονται αποπροσανατολιστικές, επιστημονικά τουλάχιστον, αναφορές σχετικά με ευθύνες αποκλειστικά της πολιτικής και διοικητικής ηγεσίας για την αυτοκτονία, αφού, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, αν κάποιος δεν αμείβεται ικανοποιητικά, μπορεί να αφήνει τους ασθενείς να αυτοκτονούν!

Όπως έχουμε πολλαπλά τονίσει, το 95% των αυτοκτονιών στην Ελλάδα θα μπορούσαν να έχουν προληφθεί. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η διενέργεια μίας ψυχολογικής αυτοψίας μπορεί να αναδείξει εκείνα τα μέτρα πρόληψης που θα μπορέσουν να ελαχιστοποιήσουν τις πιθανότητες να συμβεί ξανά κάτι αντίστοιχο. Παράλληλα, η εφαρμογή μίας τέτοιας διαδικασίας θα βοηθήσει στην αντιμετώπιση των συναισθηματικών και επαγγελματικών επιπτώσεων στους/στις εργαζόμενους/-ες της Μονάδας, παρέμβαση η οποία θα έχει πολλαπλά οφέλη.

*Αντιλαμβάνεστε μέσα από την πιο πάνω περίπτωση την σειρά από ζωτικά ψεύδη/ άλλοθι, τα οποία, η μη συμβατή με το πλαίσιο που διεθνώς ορίζει τις λεγόμενες σύγχρονες (προοδευτικές) αντιλήψεις περί πολιτικών ψυχικής υγείας αναγνώριση της (όποιας) αυτοκτονίας, ενεργοποιεί; Ή εξακολουθείτε αιχμάλωτοι των ιδεασμών σας που “θέλουν” τη κοινωνία των νεοελλήνων - ωσάν ταμένη σε διαρκή καθυστέρηση - να εμπνέεται και προοδεύει μόνο από “ήρωες”, ελλείψει δε ζωντανών σύγχρονων ως τέτοιους να κατανοεί όσους “ηρωικά” φέρονται να “επέλεξαν” την διαφυγή στα ουράνια;

Σκληρά λόγια; Όχι βέβαια. Σκληρή είναι μόνο η υπόθεση της προόδου…