Επειδή στον κόσμο αυτό εκτός από τα ψηλά βουνά υπάρχουν και τα βαθιά ποτάμια (πηγάζουν από τα βουνά): Άγιες και καλές οι αναβάσεις mister Chance, αλλά "μη μετράς το βάθος του ποταμού και με τα δυό σου πόδια"

“Η ανάβαση και η προσπάθεια επιβραβεύονται”…

“Τι λε ρε παιδί μου, σοβαρά; Πω πω σοφία!” θα μπορούσε να απαντήσει κάποιος εμπαθής κακοπροαίρετα σχολιάζοντας το σχετικό με την επίσκεψή του στο Σινικό τείχος τιτίβισμα (tweet) του ασκούντα πρωθυπουργικό ρόλο στη χώρα των νεοελλήνων. Συμπληρώνοντας περιπαικτικά μα και διάολε δικαιολογημένα – διαφωνείτε; - ότι το πρωθυπουργικό τιτίβισμα περισσότερο παραπέμπει σε νεαρό διάκονο εκπαιδευόμενο στην χριστιανική κατήχηση μικρών παιδιών ή σε εμψυχωτή ομάδας προσκόπων που επιχειρεί τις πρώτες εξερευνήσεις της στα ψηλά βουνά και λιγότερο έως καθόλου σε  σύγχρονο επικεφαλής σύγχρονης κυβέρνησης δηλωμένης μάλιστα ως “πρώτη φορά αριστερά”.

Μακριά από εμάς οι κακές προαιρέσεις και η ειρωνική διάθεση, μακριά από εμάς τα “εύκολα”, αντί αυτών προτιμάμε να είμαστε στον Έλληνα πρωθυπουργό – ιδιαίτερα τώρα, τις πολύ δύσκολες ώρες της ανάβασης με στόχο μοναδικό και πηγή ενέργειας  την μεγάλη στιγμή της επιβράβευσης - όσο γίνεται πιο χρήσιμοι. Καλοπροαίρετα και σοβαρά, με το λοιπόν, παραθέτουμε ένα μικρό δείγμα σοφών κινέζικων γνωμικών και παροιμιών, ευγενικά προσδοκώντας ότι θα βοηθήσουν περαιτέρω την εκ μέρους του Έλληνα πρωθυπουργού και του σοφού επιτελείου του εξαγωγή συμπερασμάτων, μετά το μακρινό ταξίδι της Κίνας.

Ιδού το δείγμα. Από καρδιάς ευχόμαστε “καλή μελέτη”:  

   

Καλός ο αγιασμός για να φύγουν τα ποντίκια, αλλά πάρε και μια γάτα.

Αυτός που καβαλικεύει έναν τίγρη, φοβάται να κατέβει κάτω.

Να ελέγχεις τα συναισθήματά σου αλλιώς θα σε ελέγχουν αυτά.

Μη μετράς το βάθος του ποταμού και με τα δύο πόδια.

Πριν χτυπήσεις το σκύλο, μάθε τ' όνομα του αφεντικού του.

Πρέπει να είσαι πολύ σοφός για να μη θέλεις να είσαι τέλειος.

Μην ανάβεις φωτιά που δεν μπορείς να σβήσεις.

Αν δεν θέλεις να το μάθει κανείς, μην το κάνεις.

Να τρως λιγότερο, να γεύεσαι περισσότερο.

Αυτός που χτυπάει πρώτος, δείχνει ότι έχει ξεμείνει από επιχειρήματα.

Καλύτερα ν' ανάψεις ένα κερί, από το να καταριέσαι το σκοτάδι.

Για να καταλάβεις την αγάπη των γονιών σου, κάνε δικά σου παιδιά.

Μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις.

Η αποτυχία είναι η μητέρα της επιτυχίας.

Όταν η φωλιά καταστρέφεται, κανένα αυγό δεν παραμένει άθικτο.

Μη μετράς αυτά που χάθηκαν. Μέτρα αυτά που έμειναν.

Στον άντρα, ο δρόμος της καρδιάς περνάει απ' το στομάχι.

Μη φοβάσαι αν προχωρείς αργά. Να φοβάσαι αν μένεις ακίνητος.

Πίσω από έναν ικανό άνθρωπο υπάρχουν πάντα άλλοι ικανοί άνθρωποι (ισχύει κατά μείζονα λόγο για τους ανίκανους).

*Δεν αποζητούμε “ευχαριστώ” για την παράθεση των ως άνω – being there mister Chance – σοφών ρήσεων. Τη νιώσαμε και τη νιώθουμε υποχρέωσή μας!  Άγια και καλή (προσκυνούμε και υποκλινόμαστε) η κουλτούρα του κατηχητικού και/ή αυτή του αγνού θαυμασμού των ψηλών βουνών στη “γραμμή” του Ζαχαρία Παπαντωνίου, πλην όμως στον κόσμο ετούτο τον “κακό και τον μεγάλο” δεν φτάνει.