Όταν λένε ΟΛΑ δεν εννοούν ακριβώς όλα, εννοούν ΜΟΝΟ - οι ίδιοι το λένε - τα παιδιά χωρίς αναπηρία (τα παιδιά με αναπηρία ΔΕΝ τα μετράνε): Για να λέμε τα πράγματα ΜΟΝΟ με το όνομά τους...

Όλα τα παιδιά του δήμου μας έχουν – αντιγράφουμε από την σχετική ανακοίνωση δήμου της Β! Πειραιά – “δικαίωμα εγγραφής στους παιδικούς βρεφονηπιακούς σταθμούς του δήμου μας, όπως προβλέπει ο κανονισμός λειτουργίας του Νομικού προσώπου που κατατίθεται σήμερα για έγκριση από το ΔΣ”.

Όλα; Ας διαβάσουμε και λίγο παρακάτω: “Παιδιά που πάσχουν από σωματικές, πνευματικές ή ψυχικές παθήσεις εγγράφονται στους Σταθμούς υπό προϋποθέσεις οι οποίες είναι οι κάτωθι: Η ύπαρξη αναγκαίων υποδομών και ειδικού προσωπικού για την ολοκληρωμένη εξυπηρέτηση του περιστατικού. Η καταρχήν επικοινωνία της Διεύθυνσης Παιδικών και Βρεφονηπιακών Σταθμών με τους εμπλεκόμενους (γονείς και ειδικό ιατρό). Η ακριβής γνωμάτευση και αξιολόγηση της ιδιαιτερότητας του παιδιού και επιπλέον η γνωμοδότηση ότι τούτο είναι ωφέλιμο για το παιδί, από ειδικό γιατρό Κρατικού Νοσηλευτικού Ιδρύματος. Η εξασφάλιση συνοδού (Παράλληλης Στήριξης) για περιστατικό που χρήζει τέτοιου είδους παρέμβασης, ο οποίος δεν θα προέρχεται από το υπάρχον παιδαγωγικό δυναμικό της υπηρεσίας και του οποίου η αποζημίωση θα καταβάλλεται είτε από την οικογένεια ιδίοις εξόδοις είτε από ασφαλιστικό φορέα”

Με το συμπάθιο, αλλά ας μας επιτραπεί να επαναδιατυπώσουμε επί το ακριβέστερο την ανακοίνωση: Δικαίωμα εγγραφής στους παιδικούς βρεφονηπιακούς σταθμούς χωρίς προϋποθέσεις πέραν αυτής του να μένουν στον δήμο μας, έχουν ΜΟΝΟ τα παιδιά του δήμου μας χωρίς αναπηρία. Τα παιδιά με αναπηρία αποκλείονται αυτού του δικαιώματος, πλην αυτών και ΜΟΝΟ που τηρούν τις κάτωθι προϋποθέσεις (έπεται η απαρίθμησή τους μίας προς μίας ως την εισαγωγική παράγραφο έχει δοθεί).

Δεν μπαίνουμε σε πιο “ειδικές” λεπτομέρειες εκκινώντας ένα ακόμα μάθημα κοινής λογικής, όπως για παράδειγμα σε αυτή που λέει ότι για την μεγάλη πλειοψηφία των παιδιών με αναπηρία και των οικογενειών τους η δυνατότητα του βρεφονηπιακού σταθμού συμβάλλει στην αναβάθμιση της ποιότητας ζωής πολύ περισσότερο από όσο συμβάλλει στην περίπτωση των παιδιών χωρίς αναπηρία και των οικογενειών τους, δεν είναι αυτό το θέμα μας. 

Αυτό και ΜΟΝΟ που κάνουμε – το οποίον για εμάς είναι το κρισιμότερο όλων σημείο επανεκκίνησης σε ότι αφορά τον τρόπο διαχείρισης των θεμάτων αναπηρίας στην “Ελλάδα της (παρατεταμένης) κρίσης” - είναι να  “λέμε τα πράγματα ΜΟΝΟ με το όνομά τους”.

Γιατί; Διότι ΜΟΝΟ έτσι θα μπορέσουμε ξανά σαν άνθρωποι να συνεννοηθούμε σχετικά με το τι, ποιοι, από ποιούς και τελικά πώς το διεκδικούνε. Συνεννοηθήκαμε;