Η ανέξοδη και αδιέξοδη εμπάθεια έναντι του εθνικού σωτήρα Αρτέμη Σώρρα (μια άλλη οπτική στο εθνικό μας πρόβλημα, ενεργοποιημένη μετά την πρόσφατη άλωση της Τριπολιτσάς)

Είναι προφανές ότι για έναν πρωταγωνιστικό εθνικό ρόλο όπως αυτόν που καλή ώρα αποφάσισε να αναλάβει ο  μέγας Αρτέμης Σώρρας τα νούμερα δεν έχουν καμιά μα καμιά σημασία. 600 (τα ελληνικά) συν ακόμα άλλα 50 (τα κυπριακά) σύνολο 650 δις εκατομμύρια, είναι τελείως σίγουρο ότι υπάρχουν, το ίδιο προφανώς θα ίσχυε και αν επρόκειτο για 650 τρις ή τετράκις ή πεντάκις ή εξάκις ή επτάκις εκατομμύρια και πάει λέγοντας, νούμερα είναι και όλα του κόσμου μας τα (άπειρα) νούμερα υπάρχουν.

Εξίσου προφανές είναι, ότι η από μέρους μας μια ζωή στάση εθνικής ευθύνης – το ανίκητο κουσούρι μας - δίχως χρεία δεύτερης σκέψης μας επιβάλλει να αρνηθούμε τον δρόμο της εμπάθειας που έναντι του αυτό-προτεινόμενου ως εθνικού σωτήρα οι πλείστοι των εχόντων δημόσιο βήμα έχουν υιοθετήσει. Συνακόλουθα, μας επιφορτίζει με το χρέος να απευθυνθούμε σε αυτούς με λόγο ψύχραιμο και απελευθερωτικό.

Οφείλουμε λοιπόν να επισημάνουμε στους εμπαθείς – που όλοι τους δεν μπορεί παρά να έχουν τη στοιχειώδη παιδεία να γνωρίζουν ότι πέραν των νούμερων που οι μέσοι άνθρωποι χρησιμοποιούν στην καθομιλουμένη τους (το πολύ της τάξεως των μερικών χιλιάδων) υπάρχουν και άλλα (άπειρα) ανώτερης τάξεως νούμερα – πως η επιμονή σε αυτή τη στάση (έναντι του κάθε Σώρρα, το είδος στις πολλαπλές εκφάνσεις του ευδοκιμεί στη χώρα) δεν οδηγεί παρά σε αδιέξοδο. Ποιους; Μα, καταρχάς, τους ίδιους!

Στην καλύτερη – και, για να είμαστε δίκαιοι, πιο πιθανή – περίπτωση, συνεχίζοντας να κάνουν εσαεί παρέα με τη δηλητηριώδη εμπάθειά τους στερούν από τη μίζερη και αγέλαστη ζωή τους κάθε ίχνος “χαμογελαστής” ποιότητας. Στη χειρότερη περίπτωση – αποκλείεται; γιατί όχι; ποιος με σιγουριά το ξέρει; για την Ελλάδα δεν μιλάμε; - μπορεί και να τους χρεωθεί ότι ήταν αυτοί οι κύριοι φορείς της ευθύνης  διότι ο έχων αναλάβει τον ρόλο εθνικού σωτήρα δεν μπόρεσε να “πάει” μέχρι τέλους το έργο του. Σε απλά λόγια, η εμπάθεια (τους) σε καμιά περίπτωση δε δικαιώνεται, παραμένοντας αιχμάλωτοί της είναι μονά ζυγά χαμένοι…

Άρα; Άρα, στο όνομα καταρχάς της δικής τους ποιοτικής “σχέσης με τον εαυτό” από την οποία όλα ξεκινούν, θα πρέπει να εμπνευστούν από τους χιλιάδες που προ λίγων μόλις ημερών  κίνησαν και εισέβαλλαν με επικεφαλής τον νέο εθνικό ηγέτη Αρτέμη Σώρρα στην αίθουσα – φρούριο της ηρωικής Τριπολιτσάς και παλικαρίσια δια βοής εξεδίωξαν στο πυρ το εξώτερο τις κατάρες του έθνους.

Άρα; Η άλωση της πόλης – κλειδιού στη καρδιά του ηρωικού Μωριά, πρέπει (επειδή μπορεί) και μπορεί (επειδή πρέπει)  εντός τους να αφεθεί λεύτερα να λειτουργήσει ως η καταλυτική στιγμή ενεργοποίησης των μηχανισμών οριστικής απελευθέρωσης από το σαράκι της εμπάθειας.

Άρα; Τέρμα, ως εδώ, ο σαρκασμός, οι καταγγελίες και οι λοιπές εμπαθείς εκφράσεις θράσους, αντί αυτών επιδοκιμασίες, πανηγυρισμοί, αποθέωση, εκδηλώσεις λατρείας και πίστεως, όσο το δυνατόν πιο πολλές δηλώσεις συμπαράστασης και συμπαράταξης στο πλευρό του αυτό-προτεινόμενου σε ρόλο εθνικού σωτήρα. Απρόβλεπτα πολλές! Τόσο πολλές που ακόμα και οι συν-απελευθερωτές του της ηρωικής Τριπολιτσάς θα απορήσουν και θα αρχίσουν να αμφισβητούν. Ίσως και να το γελάνε/γλεντάνε…

Συμπύκνωση/ μήνυμα καταληκτικό: Ακόμα και αν σε κάποιους μοιάζει ως ευχή από αυτές που δεν έχουν την παραμικρή πιθανότητα να “πιάσουν”, ακόμα και αν από κάποιους διαβάζεται ως προτροπή ανέξοδη από αυτές που δεν πείθουν κανέναν, η αλλαγή στάσης την οποία σε όλους τους εμπαθείς του δημόσιου λόγου εισηγούμαστε δεν είναι παρά η “θέση εθνικής ευθύνης” που κατ’ εμάς εκφράζει όσο καμιά άλλη τις ρεαλιστικές ανάγκες των καιρών.

*Ως μείζον “εθνικό πρόβλημα” – με πολύ βαθιές ρίζες – μπορεί να θεωρηθεί και η συσσωρευμένη στον “μέσο άνθρωπο – περίπτωση” αδυναμία καταρχάς οργάνωσης  και ακολούθως απόλαυσης ενός αληθώς εκτονωτικού πανηγυριού, παρά το γεγονός ότι οι τελείως “για τα πανηγύρια” περιπτώσεις/αφορμές όσο τα χρόνια της λεγόμενης κρίσης κυλούν, προσφέρονται σε υπέρ-πληθώρα. Θα μπορούσε (αδόκιμα) να ονοματιστεί και συσσωρευμένη εθνική κατάθλιψη…