"Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου": Μια μικρή δόση πρώτες σκέψεις - περί της θεατρικής του απόδοσης - σε συνέχεια του οπισθόφυλλου

Οπισθόφυλλο:

Ο Πέτρος, ένα αγόρι εννιά χρονών, είναι πολύ λυπημένος γιατί πέθανε το τριζόνι του. Η μεγάλη αδελφή του, η Αντιγόνη, θέλει να του δώσει το κουτί από το βραχιόλι της, για να το θάψει. Ο Πέτρος συλλογιέται να το χώσει στη χαραμάδα ενός δοκαριού. Δεν πρόλαβε όμως. Το άλλο πρωί, τον ξύπνησε απότομα η μαμά του.

– Σήκω, να είσαι ντυμένος. Έγινε πόλεμος! Δεν ακούς τις σειρήνες; Ήταν 28 του Οκτώβρη του 1940.

Ο Πέτρος ξέρει τον πόλεμο μέσα από τα βιβλία του. Τον μαγεύουν οι ήρωες, οι ασπίδες, τα ξίφη, οι νίκες. Άραγε να είναι έτσι και στ’ αλήθεια;

Ο Πέτρος ζει τον πόλεμο, την κατοχή, την αντίσταση μαζί με τους γονείς του, την αδελφή του, τον παππού του και τη χελώνα του, τον Θόδωρο.

Κι εμείς τον παρακολουθούμε στον μεγάλο του περίπατο μ’ όλες τις αληθινές του πια περιπέτειες, από τον Οκτώβρη του 1940 ως και τον Οκτώβρη του 1944 που η Ελλάδα ελευθερώθηκε.

*Αφήνουμε παραδίπλα το βιβλίο – “Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου”, ΑΛΚΗ ΖΕΗ – μια δόση πρώτες σκέψεις. Πόσο “παιδικό” είναι το κείμενο που διαβάσαμε από το οπισθόφυλλο/ περίληψη του βιβλίου (ΚΕΔΡΟΣ) η θεατρική διασκευή του οποίου θα “ανέβει” στις 15 του Οκτωβρίου στην παιδική σκηνή του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου (έχει προηγηθεί μεγάλη επιτυχία στην Αθήνα) για σειρά παραστάσεων; Και πόσο παιδικό μπορεί άραγε να είναι το έργο που και οι Κύπριοι “μικροί θεατές” – φράση/κλισέ και αυτή! – θα κληθούν να παρακολουθήσουν όπως καλή ώρα κάποιο καιρό πριν οι Έλληνες συνομήλικοί τους; 

Μα την αλήθεια, για όσους και όσες δεν αντιλαμβάνονται a-priori τους “μικρούς θεατές” ως μικρόνοες δεκτικούς μόνο σε ανοησίες που θα τους κάνουν να χάσκουν γελώντας και να γελάνε χάσκοντας, οι προδιαγραφές στο κείμενο για ένα πράγματι σπουδαίο, για ένα πράγματι σοβαρό θεατρικό “παιδικό” είναι όλες εκεί: Αληθινή γλώσσα, ζωντανή γραφή, σαφέστατα δοσμένα τα βαθύτερα (υπαρξιακά, κοινωνικά, αντιπολεμικά) ανθρώπινα μηνύματα.

Ποια τα ζητούμενα ώστε οι προδιαγραφές του κειμένου να υπηρετηθούν θεατρικά προσφέροντας ένα πράγματι σπουδαίο, ένα πράγματι σοβαρό θεατρικό “παιδικό”, που καμιά σχέση δεν θα έχει με αυτά “της ευκολίας και του σωρού ” που βολικά  αντιμετωπίζουν τους μικρούς θεατές ως μικρόνοες; Ευγενώς σας παρακαλούμε όπως μας επιτρέψετε - επενδύοντας στην ομάδα των βασικών συντελεστών του έργου που είναι κάτι παραπάνω από αξιόλογη - να αναφερθούμε σε αυτά μετά την πρεμιέρα του έργου χρησιμοποιώντας το ως δείγμα εξαιρετικό ικανοποίησής τους.