“Ας
περιμένουμε να περάσουν”
“Φυσικά, ας
περιμένουμε, όσο χρόνο χρειάζονται, θα έχουμε και τον χρόνο να τα φωτογραφίσουμε”
“Φυσικά…”
“Πόσα λεπτά πέρασαν; Στέκονται μπροστά μας στη μέση
του δρόμου και μας κοιτάνε μέσα στα μάτια. Με την ησυχία τους. Σα να μας
φωτογραφίζουν αυτά. Να κορνάρω να αποτραβηχτούν;”
“Όχι, να τα αφήσεις στην ησυχία τους και να
περιμένεις. Μάθε να κάνεις υπομονή”
“Εντάξει, αλλά πόσο;”
“Όσο χρειαστεί”
“Εντάξει αλλά…”
“Δεν έχει αλλά. Αυτό σημαίνει υπομονή”
“Εντάξει, καλά”
Ωσάν
στοίχημα ανυπόμονο να έχει βάλει ο ανυπόμονος καιρός, να μας
διδάξει αυτό που θέλει να μας διδάξει. Μερικά λεπτά αργότερα, δυο μόλις στροφές
πιο κάτω, στον φιδίσιο δρόμο από την Παναγιά στο Λιβάδι, στο ξεκίνημα της προτελευταίας
μικρό πλαγιάς, εκεί που η θυμαρίσια ευωδιά γίνεται μεθυστικά υγρή καθώς
αναμειγνύεται με τα παραθαλάσσια αρώματα. Εκεί, ξανά υποχρεωτική στάση! Τα ίδια
λόγια πάνω κάτω μηχανικά επαναλαμβάνονται – “Περίμενε να περάσουν” “Πόσο;” “Όσο
χρόνο χρειάζονται” “Φυσικά” – χωρίς όμως ετούτη τη φορά να χρειαστεί να
απολήξουν σε (ένα ακόμα) μάθημα υπομονής, χωρίς ετούτη τη φορά απαραίτητη πριν
την τελευταία λέξη την ύστατη άμυνα- μεσολάβηση του “αλλά”. Δεν έχει “αλλά”,
τελειώσανε δυο στροφές πιο πριν…
Φωτογραφικές
επαφές πρώτου τύπου με κάθετα περάσματα γενεών, αιχμαλωτίζουν τον χρόνο στους κατηφορικούς δρόμους των μηχανικών μετακινήσεων.
Εδώ που βρισκόμαστε οι προστάτιδες ζωές που δίνουν ζωή συμβαδίζουν με τις ζωές
που φέρνουν στη ζωή, κάθετα - άφοβα στους μηχανικούς της κυκλοφορίας δρόμους.
Όλοι εδώ για χρόνια μας λένε ότι ο τόπος αυτός είναι ιδανικός τόπος συνύπαρξης γενεών, των μικρών και των μεγάλων, αλλά όπως
αποδεικνύεται έπρεπε να διασταυρωθούμε απροειδοποίητα και κάθετα με δυο ζωές
που δίνουν ζωή και τα νεογέννητά τους σε απόσταση λίγων μέτρων και λεπτών της
ώρας, για να συνειδητοποιήσουμε τι ακριβώς (φυσικά) σημαίνει αυτό που μας λένε:
Υπομονή σημαίνει! Όσος χρόνος χρειάζεται, επί αυτού εδώ δεν έχει “αλλά”, χωρίς “αλλά”…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου