Αληθινά αξιοπρεπείς ηρωίδες μάνες που μόνο μεγάλο σεβασμό εμπνέουν, σε κοινωνίες αναξιοπρεπείς που είναι μόνο για μεγάλη λύπηση...

“Άντρη, μίλησα με την κοπέλα του υπουργείου εργασίας, της έστειλα αντίγραφο της κάρτας, αλλά - από ότι μου είπε - προσπαθεί τώρα να επικοινωνήσει με το τμήμα κοινωνικής ενσωμάτωσης ατόμων με αναπηρίες να επιβεβαιώσει τα δεδομένα για να προχωρήσει...” 

“Να επιβεβαιώσει τι ακριβώς αγαπητέ μου λειτουργέ; Αφού έχετε εδώ και καιρό στην κατοχή σας το πρωτότυπο της Ευρωπαϊκής κάρτας στάθμευσης αναπήρων που έχει εκδοθεί στο όνομα του παιδιού μου. Υπονοείτε ότι δεν είναι γνήσια η κάρτα αλλά πλαστογραφημένη;”

“Δεν ξέρω Άντρη μου, έτσι μου είπε, αυτό ακριβώς που μου είπε (σ.σ. η κοπέλα του υπουργείου εργασίας) αυτό σου λέω.” Και αμέσως μετά με θυμό στη φωνή: “Δεν φτάνει που προσπαθώ να σε βοηθήσω επειδή σε λυπάμαι, τα ακούω κιόλας από πάνω. Το ότι σε βοηθάω, πρέπει να ξέρεις, δεν είναι μέσα στο πλαίσιο των αρμοδίων καθηκόντων μου”

Εδώ και ένα οκτάμηνο εκκρεμεί η εξέταση αίτησης της μονογονιού κυρίας Άντρης Σπύρου – το ένα εκ των δυο προσώπων που πρωταγωνιστούν στην πιο πάνω δοθείσα συνομιλία - για την παροχή έκτακτης οικονομικής βοήθειας, απαραιτήτως αναγκαίας για την κάλυψη στοιχειωδών και αυτονόητων αναγκών του με αναπηρία παιδιού της. Μελετώντας την περίπτωση σας βεβαιώνουμε πέραν πάσης αμφιβολίας ότι το δίκαιο της σπουδαίας αυτής κυρίας είναι σκαστό και αμάχητο, είναι 100% με το μέρος της, όμως δεν θα σας κουράσουμε με λεπτομέρειες επί αυτού διότι δεν είναι αυτό το θέμα μας.

Το δικό μας θέμα – που θέλουμε να το κάνουμε και δικό σας θέμα – είναι ότι οι κοινωνίες που έχουν εθιστεί να ονοματίζουν ήρωες στον “βωμό του καθήκοντος” αποκλειστικά και μόνο τα όποια θύματα πολέμων και/ή κάθε λογής ατυχημάτων και ταυτόχρονα να αντιμετωπίζουν ως θύματα της ζωής/ επαίτες τις εν ζωή μαχόμενες αληθινές ηρωίδες μάνες που αποτελούν τα πλέον ζωντανά παραδείγματα ανθρώπινης αξιοπρέπειας, είναι κοινωνίες βαθύτατα αναξιοπρεπείς, πραγματικά για λύπηση.

*Για τα περί του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος (Ε.Ε.Ε.), το πώς ακριβώς το φέρον τη συγκεκριμένη ονομασία - πατέντα “εργαλείο πολιτικής” είναι σχεδιασμένο και πώς λειτουργεί, σύντομα θα σας ξανά – το έχουμε κάνει αναλυτικά και όταν προ διετίας το Ε.Ε.Ε. απασχόλησε τη δημόσια συζήτηση – ενημερώσουμε. Όμως, για να σας είναι πράγματι οικεία η (ξανά) ενημέρωση, κάντε μας τη χάρη με αφορμή την παρούσα ανάρτηση και δουλέψτε στο νου σας όσο μπορείτε τον αδόκιμο - μη ενταγμένο στο υπάρχον πεδίο των αρμοδίων καθηκόντων - πλην όμως βαθύτατα κοινωνικό όρο της Ελάχιστης Εγγυημένης Αξιοπρέπειας. Θέτοντας καταρχάς στους εαυτούς σας το ερώτημα αν οι δυο όροι (ο δόκιμος όρος - πατέντα πολιτικής από τη μια και ο αδόκιμος - βαθύτατα κοινωνικός από την άλλη) μπορούν να συνυπάρχουν ως “μεγέθη αντιστρόφως ανάλογα” και τι αυτό – πολιτικά και κοινωνικά – μπορεί να σημαίνει.