“Μεγάλωσα στη θάλασσα και η φτώχεια ήταν για μένα χλιδή. Ύστερα έχασα τη θάλασσα και όλη η πολυτέλεια τότε μου φάνηκε γκριζωπή, η μιζέρια αβάσταχτη. Κι από τότε περιμένω..."

Πολύ δύσκολη υπόθεση ο αποχαιρετισμός. Όχι ο τυπικός, όταν ο νους το ξέρει και η καρδιά το νιώθει πως δεν είναι παρά υπόσχεση ανανέωσης της συνάντησης σε χρόνο με ακρίβεια ορισμένο. Όταν η συγγενής της φύσης του θλίψη δεν είναι τίποτε άλλο – περισσότερο ή λιγότερο - παρά η ανόητη (αβάσταχτα ελαφριά) δέσμευση της μνήμης ότι θα κρατήσει τις παραστάσεις ζωντανές/ ενεργές μέχρι την με ακρίβεια ορισμένη στιγμή της υπεσχημένης ανανέωσής τους.

Όχι ο τυπικός αποχαιρετισμός, αλλά ο αληθινός! Όταν ο νους το ξέρει και η καρδιά το νιώθει ότι η μνήμη δεν μπορεί να δεσμεύσει τίποτε άλλο – περισσότερο ή λιγότερο – από καθαυτή την θλίψη που η οριστική απώλεια των ζωογόνων της παραστάσεων με ακρίβεια της επιβάλλει. Όταν ο νους το ξέρει και η καρδιά το νιώθει ότι καθαυτή η μνήμη δεν μπορεί στο ελάχιστο να ανανεώσει, παρά μόνο τιμητικά να “συντάξει” τις αληθινά ζωντανές/ ενεργές παραστάσεις της οριοθετημένες πλέον ως αναμνήσεις.

Καμιά ιδέα; Πιο συγκεκριμένη, ήδη δοσμένη; Από αυτές που “γεννάνε” φευγαλέα έστω διέξοδο στη θλίψη, από αυτές που “γεννιούνται” για να αποδεικνύουν αν μη τι άλλο ως εφικτή την τόσο πολύ δύσκολη υπόθεση του αληθινού αποχαιρετισμού; Κάτι ψάξαμε και βρήκαμε για εσάς (και εμάς): από τον Αλμπέρ Καμί – “το καλοκαίρι” – δυο πολύ μικρά αποσπάσματα. Αναμνήσεις όλο γλύκα σε σύνταξη πράγματι υπέροχη (ποιητική/ γραμμική), κομμάτια θλίψης αληθινής (ζωντανής/ενεργούς) με τη δέουσα και ασφαλή ακρίβεια δεσμευμένης από τη μνήμη.

Απόσπασμα 1:

“Μεγάλωσα στη θάλασσα και η φτώχεια ήταν για μένα χλιδή. Ύστερα έχασα τη θάλασσα και όλη η πολυτέλεια τότε μου φάνηκε γκριζωπή, η μιζέρια αβάσταχτη. Κι από τότε περιμένω. Περιμένω τα πλοία του γυρισμού, το σπίτι των νερών, τη διάφανη μέρα”

Απόσπασμα 2:

“Και μόνοι με τον ορίζοντα. Τα κύματα έρχονται από την αόρατη ανατολή, ένα ένα. Ατέλειωτη πορεία που δεν άρχισε ούτε τελείωσε ποτέ… Ποτάμια μικρά και μεγάλα περνούν, η θάλασσα περνά και μένει. Έτσι θα έπρεπε ν’ αγαπώ, πιστά και φευγαλέα. Σμίγω με τη θάλασσα”.