Μια μαγευτική videodance βραδιά στην άγονη γραμμή: Η πρώτη ύλη του πολιτισμού είναι στα σίγουρα παρούσα εδώ - Ηρακλειά, Κυκλάδες - ολοζώντανη

“Χορέψτε γιατί χανόμαστε! Οι νησιώτες της άγονης γραμμής το ξέρουν, βαθιά, είναι κυρίαρχο στο DNA τους, οι επισκέπτες αργά ή γρήγορα αρχίζουν να το μαθαίνουν. Όλοι μαζί κοινωνοί της οικουμενικής διάστασης του απελευθερωτικού μηνύματος: Για να νιώσουν την υπερηφάνεια, την τιμή που εντός τους μια ζωή ολοζώντανη το κουβαλούν, αλλά και μέρος αναπόσπαστο ενός κόσμου ολάκερου – του κόσμου μας αυτού του τόσο μικρού και τόσο μεγάλου - που ζει εμπνευσμένος από την διαρκή προοπτική να απογειωθεί, να απαλλαγεί από τη βαρύτητά του”.

Κάπως έτσι ήταν διατυπωμένο το μήνυμα – πρόσκληση διεκδικώντας τη μεγαλύτερη δυνατή ανταπόκριση. Η αμφιβολία μέχρι τα τελευταία λεπτά παρούσα. “Ας βγάλουμε (σ.σ. από την σχολική αίθουσα εκδηλώσεων) τριάντα καρέκλες, αν έρθουν και άλλοι βγάζουμε και όσες άλλες χρειαστούν” σύστησε ο έμπειρος επ’ αυτών διευθυντής και η σύστασή του προφανώς εισακούστηκε. Απέμειναν περίπου άλλες τόσες για το “εάν και εφόσον”, τελικά χρειάστηκαν και αυτές, όλες μέχρι και της τελευταίας, και πάλι δεν έφτασαν. Κάποιοι και κάποιες χρειάστηκε να καταλάβουν τα απέναντι πεζούλια, αλλά και τις όποιες άλλες διαθέσιμες γωνίες του σχολικού περίβολου. Σβήσανε στις 9 ακριβώς οι σχολικοί προβολείς, συντροφιά με το φεγγάρι και με ένα ελαφρύ – ωσάν κατόπιν παραγγελίας – αεράκι να μαγεύει τις αισθήσεις η βραδιά ξεκίνησε. Και, έτσι, ανεπαίσθητα, κύλησε για κάτι περισσότερο κάτι λιγότερο από μια ώρα και μισή, ως τη στιγμή που ακούστηκε το “ευχαριστούμε πολύ, αυτό ήταν” – δια στόματος Έλενας – συνοδευόμενο από γλυκό, όλο θέρμη, χειροκρότημα. Και πολλά χαμόγελα.

Η απρόσμενα μεγάλη προσέλευση γέννησε την υποχρέωση για δυο τρεις κουβέντες καλωσορίσματος – “ευχαριστούμε που ήρθατε, θα δείτε ετούτο και εκείνο” – μαζί με κάποιες βασικές συστάσεις – “το δημιούργησε ο τάδε, παρουσιάστηκε πρώτη φορά τότε και αξιολογήθηκε ως ακολούθως” – που κράτησαν δεν κράτησαν ένα δυο λεπτά. Καμιά κουβέντα πρόσθετη δεν χρειάστηκε με το τέλος των προβολών, το μάγεμα των αισθήσεων δεν το επέτρεπε. Για την αναγκαία επαναφορά στις συνηθισμένες ανάσες, φρόντισαν τα πάμπολλα μικρά πηγαδάκια που σε χρόνο μηδέν οργανώθηκαν. “Εμένα μου άρεσε αυτό, εμένα εκείνο. Εσάς ποιο σας άρεσε περισσότερο;”

Άξιζε τον κόπο; Μα για κόπο μιλάμε; Κανένας απολύτως κόπος! Πολιτισμός αληθώς σημαίνει μάγεμα των αισθήσεων, και σαν αυτό συμβεί - αν και εφόσον δεν πρόκειται για ένα ακόμα ανούσιο σχήμα λόγου αλλά για την τελετουργική υπηρέτηση όλων των ουσιωδών  ανεπαίσθητων λόγων που το κάνουν να συμβεί – ο όποιος κόπος, η όποια αίσθησή του, αυτόματα ξεχνιέται, καταχωρείται στη λήθη.

*Έλαμπε το πρόσωπο του (εξαιρετικού) διευθυντή Γιάννη Γαβαλά, το ίδιο και του φέροντα το ίδιο επώνυμο υπέρ-δραστήριου προέδρου της κοινότητας Πέτρου. Πολύ υψηλή η αίσθηση της (ανάγκης) ελευθερίας των ανθρώπων εδώ,  άνθρωποι που όχι μόνο θέλουν αλλά και μπορούν να δείχνουν αυτό που νιώθουν, η βαθύτερη πρώτη ύλη του πολιτισμού είναι στα σίγουρα παρούσα εδώ – Ηρακλειά, Κυκλάδες, άγονη γραμμή – ολοζώντανη.