Μια εξωτερική ματιά στην (κρίσιμη) τελευταία φάση των συνομιλιών: "Δεν είμαι πολύ σίγουρος. Δεν μου αρέσουν πολύ οι ξανθιές..."

Η τελευταία φάση των όποιων συνομιλιών ορίζουν και αφορούν ένα μείζον πρόβλημα (αδυναμίας) συνεννόησης – όπου η παντελής αδυναμία της αναγκαίας υπέρβασης της αδυναμίας ενεργοποιεί την απειλή της πλήρους καταστροφής, η δε απειλή της πλήρους καταστροφής ενεργοποιεί ξανά μανά όσο την ανάγκη άλλο τόσο και την αδυναμία υπέρβασης της αδυναμίας – είναι ακριβώς ίδια με την πρώτη. Έτσι συμβαίνει πάντοτε με όλες τις κυκλικές διαδικασίες, η ολοκλήρωσή τους είναι η επιστροφή στο αρχικό σημείο της χάραξής τους.

Ποια είναι άραγε αυτή η τελευταία – σήμερα - και συνάμα πρώτη – χθες - φάση των συνομιλιών η οποία είναι ταυτόχρονα: αντιγραφή της πρώτης φάσης του τρέχοντος κύκλου που πλέον ολοκληρώνεται αλλά και διάνυση της πρώτης του επικείμενου; Απαραιτήτως αναγκαίο ώστε να δοθεί ακριβής απάντηση το “ψυχρό βλέμμα” του εξωτερικού παρατηρητή, απουσιάζει πάντα – κανόνας απαράβατος – από τους εντός φάσεως κινούμενους. Αν δεν απουσίαζε, αν ήταν παρόν, η κυκλική διαδικασία θα στερούνταν την θερμική ενέργεια που την κινεί.

Αναζητώντας αυτό το “ψυχρό βλέμμα” υποχρεωθήκαμε να προσπεράσουμε τους πάρα πολλούς εντός φάσεως που θέλουν να ισχυρίζονται (νομίζουν) ότι το διαθέτουν, έχοντας την στοιχειώδη αν μη τι άλλο συνείδηση ότι αυτό το “νομίζω” είναι συνθήκη αναγκαία συμμετοχής σε κυκλικές διαδικασίες των οποίων η αίσθηση της κάθε νέας φάσης είναι παντελώς ίδια (κυκλική) με την αίσθηση της κάθε προηγούμενης και της κάθε επόμενης.

Πού, εντέλει, μας οδήγησε η αναζήτησή μας; Στον διάλογο που αμέσως παρακάτω – πρώτη και τελευταία φάση των συνομιλιών – σας κοινοποιούμε. Αρκάς, “Μετά την καταστροφή”, οι δυο χαρακτηριστικές/ αντιτιθέμενες πλευρές του πριν “τα λένε”:

-Θεέ μου! Πώς θα ζήσουμε σε αυτό το εφιαλτικό τοπίο που άφησε η καταστροφή;

-Εμένα μου αρέσει! Μου θυμίζει τη γειτονιά μου!

-Τι εννοείς; Η γειτονιά σου ήταν σε αυτή την κατάσταση πριν τη καταστροφή;

-Όχι, ήταν χειρότερη. Με την καταστροφή αναβαθμίστηκε…

Επιμένει ο εκπρόσωπος της “καλής” πλευράς, δεν το βάζει κάτω, δείχνει στον συνομιλητή του μια οικογενειακή φωτογραφία που έχει διασώσει και φυλάει για να του θυμίζει το ποιος ήταν (είναι)…

-Να το σπίτι που έμενα εγώ! Εδώ είμαι στον κήπο με φίλους. Αυτή η ξανθιά είναι η γυναίκα μου!

-Για φέρε να δω. Αμ, εσύ ήσουνα καλά βολεμένος. Ωραίο σπίτι, ωραία γυναίκα! Γι’ αυτό σε έτσουξε η καταστροφή. Ενώ εγώ, τι είχα, τι έχασα…

-Άκουσε, καταλαβαίνω την πικρία σου. Ίσως η κοινωνία να στάθηκε άδικη μαζί σου, όμως αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να μείνουμε σ’ αυτή την κατάσταση. Πρέπει να ξαναφτιάξουμε ξανά ότι χάθηκε. Τώρα ξέρουμε που κάναμε λάθος. Η καινούρια κοινωνία που θα φτιάξουμε θα είναι δίκαιη! Θα μπορούν όλοι να γευτούν τα αγαθά της. Γι’ αυτό σου λέω, πρέπει να ξαναπροσπαθήσουμε. Δεν θέλεις και εσύ – του δείχνει ξανά τη φωτογραφία – να αποκτήσεις κάποτε όλα αυτά;

-Δεν ξέρω, δεν είμαι πολύ σίγουρος. Δεν μου αρέσουν πολύ οι ξανθιές…

Υστερόγραφο (δικό μας): Όλα τριγύρω αλλάζουνε (θα αλλάξουνε) και όλα τα ίδια μένουν (θα μείνουν). Κατανοητόν;