Η πρώτη αποτίμηση της διαμαρτυρίας για τα εκπαιδευτικά δικαιώματα των παιδιών με αναπηρία και/ή ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες: Είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι...

*Με όσο πιο απλά λόγια: Τα πάρα πολύ απλά και τελείως στοιχειώδη η υιοθέτηση και εφαρμογή των οποίων στην πράξη μεταφράζεται σε στοιχειώδη άσκηση θεμελιωδών δικαιωμάτων, είναι αδιανόητο να αποτελούν αντικείμενο κοινωνικής διαβούλευσης. Θα έπρεπε – με όρους αληθώς προηγμένης, αληθώς δημοκρατικής κοινωνίας – να ισχύει το αντίθετο! Το οποίο “λέει” by the book, ότι, η εφαρμογή των στοιχειωδών/ τήρηση των προσχημάτων δεν μπορεί να είναι το αντικείμενο αλλά η προϋπόθεση κάθε αληθινής κοινωνικής διαβούλευσης.

*Εγκώμιο blog, απόσπασμα απο την ανάρτηση της Κυριακής 4 Σεπτεμβρίου, - διαβάστε την όσοι δεν την διαβάσατε, φρεσκάρετέ την όσοι την έχετε διαβάσει - την σχετική με τη διαμαρτυρία της 12^ης Σεπτεμβρίου που οργάνωσαν στο Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου φορείς εκπροσώπησης των γονέων με την υποστήριξη αναπηρικών φορέων, για να διεκδικηθεί η αρχή του τέλους των παραβιάσεων του θεμελιώδους δικαιώματος στην εκπαίδευση των παιδιών με αναπηρία και/ή ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες.

Έγινε η διαμαρτυρία, από πλευράς υπουργείου τους διαμαρτυρόμενους δέχτηκε μια διευθύντρια – ο υπουργός είχε φροντίσει να απαξιώσει το εύλογο των διαμαρτυριών την αμέσως προηγούμενη ημέρα σε μια σπαρταριστά προκλητική επίδειξη “αγωγής του Πολίτη” μέσω των στηλών της ομότιτλης κυβερνητικής εφημερίδας – η οποία (διευθύντρια) δεσμεύτηκε για την από πλευράς υπουργείου πρόσκληση προς τους διαμαρτυρόμενους στο προσεχές μέλλον να συμμετάσχουν σε διαβούλευση που το υπουργείο (φέρεται ότι) θα επιμεληθεί περί αναδιάρθρωσης της Ειδικής Εκπαίδευσης. Για ποιό πράγμα ακριβώς δεσμεύτηκε; Πρακτικά για το "τίποτε", γι' αυτό (το διαρκώς ανακυκλούμενο τίποτε) που είχαμε οκτώ μέρες πριν - σιγά το δύσκολο! - προεξοφλήσει.

“Αναμένουμε την πρόσκληση από το Υπουργείο για συμμετοχή των οργανώσεων μας στην συζήτηση που θα έχουν περί αναδιάρθρωσης της Ειδικής Εκπαίδευσης”: 

Είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι η παραπάνω φράση την οποία αλιεύσαμε από την ενημέρωση των συμμετεχόντων στη διαμαρτυρία της 12^ης Σεπτεμβρίου προς όσους/ όσες δεν τα κατάφεραν να παραστούν, δεν είναι παρά το “τυπικόν” της στοιχειώδους ευπρέπειας που κάθε αληθώς πολιτισμένος άνθρωπος οφείλει έναντι όλων, ακόμα και αυτών που του συμπεριφέρονται στη μακρά διάρκεια με βαθύτατη απρέπεια. 

Είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι μόνο εν αναμονή μιας (ακόμη από τις πολλές) πρόσκλησης για διαβούλευση δεν τελούν οι άνθρωποι που ανέλαβαν την πρωτοβουλία για την “εδώ και τώρα” αποκατάσταση των επί χρόνια παραβιαζόμενων “θεμελιωδών και αυτονόητων”. 

Είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι η απόφαση να αναλάβουν οι ίδιοι την υπόθεση των δικαιωμάτων των παιδιών με αναπηρία και/ή ειδικές ανάγκες, έχοντας επί χρόνια εξαντληθεί αντί των αναγκαίων έργων/ πράξεων διαρκώς να ακούνε λόγια ατελείωτα και προτάσεις/ προτροπές για διαβούλευση, από τη στιγμή που πάρθηκε και ξεκίνησε να γίνεται πράξη – αυτό ήταν και αυτό σήμανε η διαμαρτυρία της 12^ης Σεπτεμβρίου – είναι αδύνατο να ανασταλεί, να “επιστρέψει” σε θέση και στάση αναμονής.  

Είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι οι άνθρωποι που διαμαρτύρονται, δεν μπορούν να εξαπατηθούν με τις ίδιες παλιές συνταγές υποβολής τους σε καθεστώς “διαρκούς αναμονής”, γιατί αυτές ακριβώς οι συνταγές – ακριβέστερα: η κατάχρησή τους – είναι που πλέον πυροδοτούν στα όρια της αγανάκτησης τις διαμαρτυρίες τους. 

Είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι οι άνθρωποι που διαμαρτύρονται πλέον ξέρουν, το μείζον πρόβλημα είναι ότι οι αρμόδιοι αποδέκτες της διαμαρτυρίας τους δεν έχουν ούτε καν τη στοιχειώδη πολιτική επάρκεια να το ξέρουν ή έστω να το υποψιαστούν ότι οι ενώπιον τους ξέρουν, γι’ αυτό και επιμένουν να θέλουν με τις ίδιες συνταγές να τους εξαπατήσουν.

Και όσο αυτό το μείζον πρόβλημα παραμένει άλυτο είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι τα αδιέξοδα (θα) ανατροφοδοτούνται ολοένα προς το χειρότερο…