Η πιο συνετή πράξη του κάθε Ηλίθιου θα ήταν να κρύβει λόγια. Αλλά....

Το ανθρώπινο πορτρέτο είναι το πρόσωπο.

*Καιρό πολύ – πάει ένας χρόνος και βάλε, λίγο  μετά από το περσινό ελληνικό δημοψήφισμα – έχουμε να σας απασχολήσουμε με το “εγχειρίδιο βλακείας”, μάλλον διότι είχαμε εκτιμήσει – δεν παίρνουμε και όρκο, η μνήμη μας δεν μας βοηθάει – ότι αυτά που εξ’ αυτού είχαν κάποιο ενδιαφέρον τα είχαμε εξαντλήσει. Ξεφυλλίζοντας σελίδες - χούι αυτό, με τίποτα δεν κόβεται - επανεξετάσαμε, η άποψή μας περί των ενδιαφερόντων του “εγχειριδίου” κομματιών άλλαξε, εντοπίσαμε και άλλα πέραν των παλιών. Πάμε μαζί:

Το πρόσωπο μιλάει για εμάς ακόμα και αν δεν ανοίξει το στόμα του. Κι έτσι και ανοίξει τα είπε όλα. Γι’ αυτό και η πιο συνετή πράξη του ηλιθίου θα ήταν να κρύβει λόγια. Όσο μιλάει τόσο εκτίθεται. Για τον καιρό να μιλάει τα στοιχεία του σου δίνει! Όπως λένε οι Άγγλοι, τον γάιδαρο τον γνωρίζεις από τα αυτιά και τον βλάκα από τα λόγια.

Με τη φάτσα του άλλου γράμμα ανοιχτό μπροστά μας θα έπρεπε αμέσως να μυριζόμαστε τι καπνό φουμάρει. Το βιογραφικό και οι διαθέσεις του είναι γραμμένα στη μούρη του. Αλλά ποιος να τα διαβάσει. Περισσότερες δυνατότητες ανθρωπογνωσίας έχει ο θυρωρός από τον νομπελίστα.

Στην ανθρωπογεωγραφία δεν πιάνουμε ούτε τη βάση και πέφτουμε διαρκώς έξω για το πραγματικό ποιόν του άλλου. Συλλαμβανόμαστε πάντα αδιάβαστοι και καταφεύγουμε στα γνωστά “δεν το περίμενα από αυτόν”, “δεν φαινόταν τέτοιος” ή του χρεώνουμε κάτι που δεν έχει συμβεί: “άλλαξε”, “δεν είναι αυτός που ήταν”.

Τίποτε δεν άλλαξε, μπαμ έκανε, μόνο που εσύ δεν το έβλεπες…

Υστερόγραφο: Προς θεού, μη παίρνετε τις μετρητοίς τις πιο πάνω (ενσυνείδητες του συγγραφέα, δεν μπορεί να είναι τόσο πολύ ηλίθιος) υπέρ-απλουστεύσεις. Κρατήστε κατά νου μόνο την όποια ικανοποίηση σάς γεννούν και πάνω σε αυτήν κτίσετε τις όποιες βαθύτερες σας σκέψεις. Σύντομα από πλευράς μας, θα κάνουμε κάτι συγκεκριμένο επ’ αυτού ώστε στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό – θέλουμε να ελπίζουμε – να σας ενδυναμώσουμε. Εκκινώντας από καποιους πρωταγωνιστές του τοπικού μικρόκοσμου που μιλάνε ακατάσχετα αντί - ως θα έπρεπε συνετά πράττοντες - να κρύβουν λόγια.