Σχετικά με την μεταφυσική περί δικαίου αντίληψη στις κοινωνικά καθυστερημένες Ελληνόφωνες χώρες

“Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά…”

Ας δούμε την αλήθεια κατάματα: Το ιερό “δίκαιο των κόκαλων” είναι πολύ βαθιά καταχωρημένο (υποβεβλημένο) στην περί δικαίου αντίληψη μη αμελητέων αν μη τι άλλο (ποσοτικά κρίνοντας) τμημάτων του πληθυσμού των Ελληνόφωνων χωρών. Των πλέον οπισθοδρομικών τμημάτων, όμως δεν έχει τόση σημασία η ως άνω δική μας (υποκειμενική) διαπίστωση, όσο το να δούμε την αλήθεια κατάματα.

Θα μπορούσαμε εύλογα να ισχυριστούμε ότι ο εναρκτήριος του λεγόμενου “εθνικού” των Ελλήνων ύμνου στίχος, εννοεί και συστήνει μια εγγεγραμμένη στο DNA εθνική μοναδικότητα και υπεροχή. Όμως, εξίσου εύλογα, με επίκληση ως επιχειρήματος της λεγόμενης “ποιητικής άδειας”, το ορθόν αυτού του ισχυρισμού (μας) θα μπορούσε να αμφισβητηθεί.

Αυτό που δεν μπορεί κατ’ ελάχιστον να αμφισβητηθεί, είναι ότι έτσι – ως απόδοση τιμής στο υποτιθέμενα υπερέχον εθνικό DNA - ο προ χρόνων αμνημονεύτων γραφείς στίχος εξακολουθεί ως και σήμερα όχι μόνο να κατανοείται αλλά και να τροφοδοτεί εγκληματικά ένστικτα. Καμιά επ’ αυτού συζήτηση δεν χωράει, είναι αυταπόδεικτο: Η στοιχειώδης αντίληψη του εγκληματικού τρόπου κατανόησης του “εθνικού ύμνου” από τους κατά γενική ομολογία (όλων πλην αυτών) πλέον καθυστερημένους όλων σημερινούς “υπερήφανους” εθνικιστές – στο όνομά του όπως αυτοί “θέλουν” να το αντιλαμβάνονται, καθημερινά βιαιοπραγούν και σκοτώνουν – περίπου αυτόματα το επιβεβαιώνει.

Ακόμα, λοιπόν, και άλλες να ήταν (που ήταν) οι προθέσεις του “εθνικού” ποιητή - οι εκφρασμένες σε άλλους ιστορικούς χρόνους και σε άλλο “εθνικό χώρο” το οποίον καθιστά αδιάφορη την με όρους ορθολογικούς (εδώ και τώρα) ανάλυσή τους - το βέβαιο είναι ότι σε παρόντα χρόνο (και όχι μόνο, αλλά μόνο ο παρόντας ενδιαφέρει) ερμηνεύονται και χρησιμοποιούνται με τρόπο by the book εγκληματικό από τους πλέον “καθυστερημένους των καθυστερημένων” εν ζωή υπάρχοντες και δρώντες εθνικιστές/ φασίστες των Ελληνόφωνων χωρών.

Το οποίο, λογικά, δεν μπορεί παρά να επιβάλλει ως ανάγκη και χρέος συνάμα στους στοιχειωδώς νοήμονες, να ορίσουν/ επιβάλλουν με σαφήνεια και χωρίς ενδοιασμούς τη νοητική γραμμή ανάμεσα στην διαχρονική “ποιητική άδεια” – την οποία ως έννοια τα άδεια κεφάλια των εθνικιστών/ φασιστών δεν αναγνωρίζουν – και στην κάθε μέρα ποιούμενη απτή πραγματικότητα: Εντός της οποίας, εγγεγραμμένη στο DNA εθνική μοναδικότητα και υπεροχή δε νοείται, ούτε καν ως αστείο, ούτε έστω ποιητική αδεία. Ένα τέτοιο νοητικό παράδοξο μπορεί να νοείται μόνο στον άδειο νου των εθνικιστών/ φασιστών, αυτών που αδυνατούν και/ή αρνούνται να νοήσουν τι είναι και τι σημαίνει “ποιητική αδεία”.

Θρησκευτική/ μετά-φυσική αδεία, το “ιερό προσκύνημα” διαφόρων ειδών κοκάλων (κάρες, μηριαία οστά κ.λπ.) - ή και αντικειμένων (εικόνες, αγάλματα), ή και μορφών ζωής (φίδια, τίγρεις, αγελάδες, ελέφαντες κ.λπ.) - δεν μπορεί παρά να αξιολογηθεί και αναγνωριστεί ως δικαίωμα αναφαίρετο για ενηλίκους (και μόνο), μιας και αποτελεί αναπόσπαστο μέρος των απαραίτητων τελετουργικών που συνοδεύουν πάντα την εκπλήρωση των θρησκευτικών/ μετά-φυσικών ανησυχιών. Είναι ατομικό δικαίωμα, όμως (προς θεού!) – άρα - δεν επιβάλλεται ως κοινωνικό δίκαιο. Το θέμα αυτό δεν υφίσταται, είναι εδώ και χρόνια λυμένο στις λεγόμενες σύγχρονες δημοκρατίες. Δε νοείται πεδίο εκπαίδευσης επ’ αυτού του θέματος – πεδίο όπου η μια και η άλλη προσέγγιση μπορούν να συνυπάρξουν – ισχύει το “είτε η μια είτε η άλλη” και η απάντηση επ’ αυτού (αυτό εννοούμε “θέμα λυμένο”) είναι δοσμένη.

Τι διάολο συμβαίνει λοιπόν στις Ελληνόφωνες (φερόμενες ως σύγχρονες δυτικές) δημοκρατίες και το by the book λυμένο ζήτημα μη συμμετοχής της μεταφυσικής περί δικαίου αντίληψης στο πεδίο της εκπαίδευσης αντιμετωπίζεται έτσι ώστε να (μπορεί να) παραμένει διαχρονικά άλυτο;

Η απάντηση στο ερώτημα απαιτεί εκτενή ανάλυση,  προς το παρόν επιτρέψτε μας – επιφυλασσόμενοι για την εκτενή ανάλυση δοσμένη σε θέμα αποκλειστικά σε αυτήν αφιερωμένο λίαν προσεχώς – για μια ενδεικτική σκέψη προς προβληματισμό:

Λόγω κάποιων ιδιαιτεροτήτων των συγκεκριμένων χωρών, τα μείζονα ζητήματα φασισμού/εθνικισμού/ πατριδοκαπηλίας, θρησκευτικής/μεταφυσικής εμπλοκής στην εκπαίδευση (της δια βίου συμπεριλαμβανομένης) και καθυστερημένων κοινωνικών αντιλήψεων περί (της έννοιας του) οικογενειακού δικαίου, καίτοι είναι ζητήματα διακριτά/ξεχωριστά και διαφορετικής το καθένα σημασίας ή/και επικινδυνότητας, είναι πολύ δύσκολο ως αδύνατο να αντιμετωπιστούν με αποτελεσματικότητα αν ο τρόπος της αντιμετώπισής τους αρνείται και/ή αποφεύγει να τα αναγνωρίσει – το οποίον εξακολουθητικά συμβαίνει - και ως συνδεδεμένα/ ενταγμένα στο ευρύτερο τρίπτυχο/σύνδρομο που είναι ευρέως  γνωστό ως “πατρίς – θρησκεία - οικογένεια”. Γιατί; Διότι, απλούστατα, είναι. Και η όποια προσπάθεια υπέρβασης της κοινωνικής καθυστέρησης, για να είναι αποτελεσματική οφείλει να εκκινεί από την αναγνώριση και εμπέδωση της αλήθειας της.

*Ποιητική αδεία το ένα, μεταφυσική αδεία το άλλο, οικογενειακή αδεία το τρίτο – σε κοινωνίες όπου το “ρίχνω άδεια να πιάσω γεμάτα” έχει υποβληθεί διαχρονικά ως ο κυρίαρχος τρόπος επικοινωνίας – η καθυστέρηση είναι πάτος άπατος. Με την άδειά σας (και έχοντας ως θέμα την ευρύτερη μεταφυσική περί δικαίου αντίληψη) θα επανέλθουμε.   

ΥΓ: Προφανώς δεν είναι οι (πλείστοι) άνθρωποι της θρησκείας ναζιστές εγκληματίες, όπως και οι (πλείστοι) ναζιστές εγκληματίες δεν είναι άνθρωποι δοσμένοι της θρησκείας. Δεν είναι αυτό το θέμα μας - ως ανόητοι, δηλαδή, να τους βάλουμε όλους και όλα στο ίδιο τσουβάλι - μην μπερδεύεστε. Το θέμα μας είναι η "μεταφυσική περί δικαίου αντίληψη" - καθαγιασμένη από το τρίπτυχο/ σύνδρομο "πατρίς, θρησκεία, οικογένεια" - που αποτελεί το ένα και συνεκτικό υπόβαθρο επί του οποίου εδράζεται η καθυστέρηση. Συνεννοηθήκαμε;