Επιστροφή στην κανονικότητα: "Να νομίζεις χωρίς να ξέρεις, νομίζοντας ότι ξέρεις"

Μήνυμα προς τους μετέχοντες σε δημόσιου χαρακτήρα συζητήσεις – εντός αυτών περιλαμβάνουμε και αυτές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης – με θέμα το “Ελληνικό πρόβλημα”, η αντιπολιτευτική διάθεση των οποίων κωδικοποιείται στην φράση – αίτημα “επιστροφή στην κανονικότητα”: Αν, φίλτατοι και φίλτατες, αναφερόσαστε στην κατ' εσάς ανάγκη "κατάκτησης της κανονικότητας" - όπως και αν αυτήν την αντιλαμβανόσαστε - ή τέλος πάντων αν χρησιμοποιούσατε κάποια άλλη συναφή διατύπωση που εννοεί την κανονικότητα ως μέλλοντα στόχο, θα μπορούσαμε και να το συζητήσουμε (να ερευνήσουμε τη δυνατότητα ή μη ενός κοινού τόπου - ορισμού της). Όσο όμως εξακολουθείτε επίμονα να αναφέρεστε σε "επιστροφή στην κανονικότητα" και ταυτόχρονα να επιχειρηματολογείτε περί των διαχρονικών νεοελληνικών παθογενειών που ορίζουν την νεοελληνική αντί-κανονικότητα, τα μόνα που θα μπορούσαμε κατά σειρά (εξελικτικά) να συζητήσουμε/ διαπραγματευτούμε  είναι: 1) δεν ξέρετε/ δεν καταλαβαίνετε τι λέτε και τι γράφετε; 2) κάνετε πλάκα; 3) είστε παράφρονες;

Αν πράγματι ασκήσουμε έναν εξελικτικό (μαιευτικό) τρόπο συζήτησης, αφού πρώτα μας απαντήσετε αρνητικά στο πρώτο ερώτημα όπως κάθε συνομιλητής που θέλει να νομίζει για τον εαυτό του ρόλο στις δημόσιες συζητήσεις και μας υποχρεώσετε άμεσα να περάσουμε στο δεύτερο (προκύπτον) ερώτημα, δεδομένου ότι είστε πάρα πολλοί και είναι παντελώς αδύνατο να γνωρίζεστε μεταξύ μας ώστε να υπάρχει πιθανότητα  έστω 1% να έχετε από κοινού στήσει μια δημόσια πλάκα, υποχρεωτικά (αυτόματα) θα προχωρήσουμε στο τρίτο και πλέον μοναδικό. Το οποίον ως μοναδικό πλέον, έστω ως ερώτημα “για τους τύπους” διατυπωμένο, θα φλερτάρει υποχρεωτικά – θέλοντας και μη – με τον αφοριστικό χαρακτήρα της κατάφασης: Είστε παράφρονες!

Όμως: Στα σίγουρα δεν είστε παράφρονες, δεν μπορεί τόσοι πολλοί που είστε όλοι εσείς  οι οποίοι κωδικοποιείτε την αντιπολιτευτική σας διάθεση στην φράση – αίτημα “επιστροφή στην κανονικότητα” να είστε παράφρονες, διότι αν επρόκειτο για κάτι τέτοιο θα έπρεπε αυτόματα να συμπεράνουμε και ότι το ποσοστό των ανθρώπων με ψυχικές διαταραχές είναι υπέρ-πολλαπλάσιο αυτού που οι σχετικές επιστημονικές έρευνες στο σύνολό τους κατά προσέγγιση ανιχνεύουν.

Άρα; Άρα, μπορεί μεν σε αυτό το σημείο “η επιστήμη να σηκώνει τα χέρια ψηλά”, όμως θα μας επιτρέψετε την αναίδεια εμείς να μην τα σηκώσουμε και αρνούμενοι την συμβατικά λογική μαιευτική μέθοδο να επιχειρήσουμε μια δική μας “επιστροφή στην κανονικότητα” ο κατ' εμάς ορισμός της οποίας - προσοχή: άλλο το πώς εμείς θέλουμε να την ορίζουμε και άλλο το τι είναι και τι σημαίνει - δεν είναι άλλος από την αναγνώριση του ότι “τα πάντα λογικά εξηγούνται”, χρησιμοποιώντας ως βάση επιστροφής το αρχικό μας ερώτημα δοσμένο με τον όχι αφοριστικό τούτη τη φορά αλλά διερευνητικό – γιατί άραγε συμβαίνει αυτό; - χαρακτήρα της κατάφασης:

Δεν ξέρετε/ δεν καταλαβαίνετε τι λέτε και τι γράφετε!  

   

Γιατί; Απαιτείται μα την αλήθεια πολύ “μεγάλη” τέχνη λόγου ώστε η απάντηση σε αυτό το “γιατί” να μην ενεργοποιήσει το εγωιστικότερο όλων σύνδρομο άρνησης (να καταλάβουν) αυτών από τους οποίους αξιώνει να καταλάβουν. Μια άλλη φορά, για τώρα θεωρήστε όλα τα προηγούμενα ως προκαταρκτικά, κρατώντας επικουρικά κατά νου ότι το ζήτημα που πραγματευόμαστε είναι ο κυκλικός μηχανισμός της χειραγώγησης. Μη σας διαφεύγει, επίσης, ότι το μήνυμα – αίτημα που συμπυκνώνει την πολιτική σας θέση/ ρόλο έναντι αυτών που αντιλαμβάνεστε ως αντί-κανονικούς – “επιστροφή στην κανονικότητα” – είναι αυτό καθαυτό την υποβολή και επιβολή του οποίου στην αρχή τούτου του (τρέχοντος) φαύλου κύκλου από αυτούς και υπέρ αυτών που αντιλαμβάνεστε ως αντί-κανονικούς εσείς οι ίδιοι (χαθήκατε στην μετάφραση;) ερμηνεύετε ως αρχή του τέλους της κανονικότητας.

*Χειραγώγηση: Να νομίζεις χωρίς να ξέρεις, νομίζοντας ότι ξέρεις. Ή, αλλιώς, η κανονικότητα υποβεβλημένη ως ανάγκη. Ως το ατελείωτα διεκδικούμενο ασφαλές σημείο επιστροφής από την ατελείωτη ανασφάλεια.

**Ο αυτό-προσδιορισμός μέσω του "άλλου", ο ετεροπροσδιορισμός του "άλλου": η συνείδηση του τι ακριβώς είναι - περί κανονικότητας ο λόγος - αυτόματα σημαίνει την αμφισβήτηση εντός μας της υποβεβλημένης ανάγκης της. Πρώτο βήμα διαφυγής από τον φαύλο κύκλο, πρώτο βήμα ενός δρόμου χωρίς επιστροφή. Πώς μπορεί άραγε ακριβέστερα να οριστεί το μέλλον;