Αυτός ο οποίος - παντογνώστης, παντοδύναμος - "αφού θα αναπαυτούμε όλοι μας τη νύχτα της αιώνιας λήθης θα καθίσει και θα γράψει εν τη σοφία του την ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού"

Ανάγωγος: Αυτός που σκέτα “μεγάλωσε” αντί να “ανατραφεί”.

Αν ο εναρκτήριος ορισμός μας – από το “Αλφαβητάρι του Διαβόλου” - σας φαίνεται ενδιαφέρων. Συνεκτιμώντας ότι “κάθε ένσταση που διατυπώνεται ενάντια στο έξοχο αυτό αλφαβητάρι” ορίζεται από το ίδιο ως ανοησία. Και μη παραλείποντας κατά νου να κρατήσετε ότι ως άπιστος ορίζεται το “είδος εκείνο του καθάρματος που μεριμνά ανεπαρκώς και συνεισφέρει τα ελάχιστα στη μακροημέρευση θεολογιών, εκκλησιών, ναών, αγιογδυτών, παστόρων, κηρύκων, ιεραπόστολων, καλογριών, μοναχών, ασκητών, μοναστηριών, παγκαριών, εράνων, ιμάμηδων, μουλάδων, τζαμιών, αβαείων, παπών και λοιπών ιερών προσώπων και θεσμών” …

Είστε σε δρόμο διαφυγής από την παραλυτική ανοησία που χαρακτηρίζει όλους τους “μεγαλωμένους” πιστούς από γενέσεως κόσμου.

Για να είμαστε σίγουροι, επιτρέψτε μας να προσθέσουμε και τον κρίσιμο ορισμό του ανόητου η εμβάθυνση στον οποίο λειτουργεί αποτρεπτικά στην όποια διολίσθηση του νου:

Ανόητος (επίθετο): Άτομο που διεισδύει στον χώρο της διανόησης και εξαπλώνεται ως αρρώστια μέσω των διαύλων της ηθικής δραστηριότητας. Είναι αυτός που πρώτος όλων “ανακάλυψε” τα πάντα, από την κοινοτοπία έως και τον κύκλο των επιστημών, δημιούργησε τον πατριωτισμό και “δίδαξε” στα έθνη τον πόλεμο. Είναι αιώνιος και προαιώνιος – δρώντας και τώρα βλακωδώς όπως και στην αυγή της δημιουργίας. 

Από τους πιστούς αναγνωρίζεται ως παντογνώστης, παντοδύναμος. Στην αυγή του χρόνου τραγούδησε σε πρωτόγονους λόφους και στο μεσημέρι της ύπαρξης ηγήθηκε της πομπής του “είναι”. Το λεγόμενο στοργικό του χέρι έβαλε τρυφερά για ύπνο τον δύοντα ήλιο του πολιτισμού και στο λυκόφως ετοιμάζει το γεύμα του ανθρώπου – γάλα και ηθική – και τα στρωσίδια της παγκόσμιας ταφής. Και αφού θα αναπαυτούμε όλοι μας τη νύχτα της αιώνιας λήθης, θα καθίσει και θα γράψει “με όλη τη σοφία του” μια ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού.