Ποίηση ερωτική των άκρων - "οι τελευταίοι εραστές", Αλέξανδρος Δαμουλιάνος - λόγος ερωτευμένος με τη σιωπή...

Οι δυο πρώτοι…

Τα νιάτα αποφασίζουν/ για τη μοίρα του παραδείσου…

Και οι δέκα + τρεις τελευταίοι…

…Σε αναπνέω, είμαι γυμνός και εσύ πλάι μου/ κοιμίζεις ένα νεογέννητο όνειρο

Είσαι ένα επιφώνημα φόβου χαράς ηδονής λύπης/ στη γλώσσα των σφυγμών μου.

Μέσα στα μελτέμια των ματιών σου/ ανεμίζουν τα μαλλιά της σιωπής μου.

Ένα άνθος θηλάζει τη μέρα/ και μια λιμνοθάλασσα ναυλώνει ένα κοχύλι

Δυο σύννεφα ξεβιδώνουν/ από τη θέση του τον ορίζοντα

Τσιγγάνα προσδοκία εσύ/ που δεν γνωρίζεις πατρίδα

Δείξε μου τον τρόπο που θα σε σκοτώσω

… Στίχοι από το καταληκτικό ποίημα “Οι τελευταίοι εραστές” της ομότιτλης ποιητικής συλλογής του Αλέξανδρου Δαμουλιάνου (από τις εκδόσεις ΛΥΚΟΦΩΣ), ο οποίος έχει αξιολογηθεί/ αναγνωριστεί από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε στα ελληνικά γράμματα (στα μέσα της πρώτης δεκαετίας του 21^ου αιώνα) ως ένας από τους πλέον ενδιαφέροντες/ εκλεκτούς εκπροσώπους της νέας ελληνικής γενιάς ποιητών.

Οι στίχοι είναι αφιερωμένοι σε όσους και όσες μπορούν να νιώσουν βαθιά εντός τους την ανάγκη να αποζητήσουν τους συνδετικούς τους ενδιάμεσους, διεκδικώντας κατ' αυτό τον τρόπο είτε ολοκληρωτικά και άρρηκτα να συνδεθούν μαζί τους, είτε οριστικά και πλήρως να αποσυνδεθούν. 

Οι στίχοι είναι εξαιρετικά αφιερωμένοι σε όσους και όσες αγαπάνε την ποίηση, αγάπη η οποία τίποτε περισσότερο ή λιγότερο δεν (μπορεί να) είναι από αυτή την διαρκή μεταξύ των δυο αλληλοαναιρούμενων και διαρκώς αντιτιθέμενων του "Εγώ" άκρων – “λόγο ερωτευμένο με την σιωπή” την κωδικοποιεί ο Α. Δαμουλιάνος – υπαρξιακή αναζήτηση σημείου ισορροπίας.