Τον παρέσυρε με το (ασφαλισμένο;) αυτοκίνητό του, τον τραυμάτισε, κατέβηκε λίγα δευτερόλεπτα "κάτω", και όταν διαπίστωσε ότι το αναπηρικό του αμαξίδιο ήταν ανασφάλιστο, τον εγκατέλειψε: Εδώ και τώρα ΜΑΖΕΨΤΕ ΤΟΝ αυτόν τον αλήτη!

Μπράβο αλητάμπουρα, κατά φαντασία "ασφαλισμένε", πάλι νομίζεις ότι την σκαπούλαρες. Εύγε!

Η “είδηση” που αλιεύσαμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι έτσι γραμμένη που αν πράγματι επρόκειτο περί είδησης δημοσιευμένης σε επαγγελματικό ΜΜΕ θα ήταν case study προς αποφυγή. Η κυρία που την “μετέδωσε” – μετά φωτογραφιών ώστε να είναι αδιαμφισβήτητη η αλήθεια της – ούτε λίγο ούτε πολύ αναγνώρισε σε αλήτη που εποχούμενος παρέσυρε και κατόπιν εγκατέλειψε τραυματία ηλικιωμένο χρήστη αναπηρικού αμαξιδίου – όταν διαπίστωσε ότι τα αναπηρικά αμαξίδια δεν έχουν … ασφαλιστική κάλυψη - το ελαφρυντικό της κακιάς στιγμής (!), απευθύνοντάς του κατόπιν αυτού έκκληση να εμφανιστεί/ αποκαλύψει τα στοιχεία του και αναλάβει τις ευθύνες του έναντι των κακών που η κακιά στιγμή του προξένησε στο θύμα της και θύμα του.

Επειδή όμως δεν πρόκειται περί είδησης αλλά περί “είδησης”, δηλαδή περί απλής και αυθόρμητης έκφρασης της ανάγκης μετάδοσης ενός γεγονότος ώστε να γίνει ευρέως γνωστό, ας μας επιτραπεί αφού επικροτήσουμε την ανάγκη (κάτι λέει, και αυτό το “κάτι” μόνο ασήμαντο δεν είναι) να προχωρήσουμε στο επόμενο βήμα αξιοποίησης και μετασχηματισμού της σε “κανονική” είδηση. Με τίτλο (αυτόν της ανάρτησης), περιγραφή "κανονική" - άνευ κακών ή καλών στιγμών - του γεγονότος, και το αναγκαίο κοινωνικό νόημα/ μήνυμα.

Η “κανονική” είδηση λοιπόν είναι η ακόλουθη:

Ασυνείδητος οδηγός κινούμενος με υπερβολική ταχύτητα παρέσυρε και τραυμάτισε (ευτυχώς ελαφριά) νωρίς το πρωί της 13^ης Σεπτεμβρίου 2016 ηλικιωμένο χρήστη αναπηρικού αμαξιδίου, σε παράδρομο της εθνικής οδού Παλαιοκαστρίτσας στην Κέρκυρα (στο ύψος του ΑΒ Βασιλόπουλου). Επιδεικνύοντας ακραίο θράσος και απαράμιλλη ηλιθιότητα, ο ασυνείδητος οδηγός αρκέστηκε να …βεβαιωθεί ότι το έχον υποστεί σοβαρές ζημιές αναπηρικό αμαξίδιο του θύματός του δεν ήταν ασφαλισμένο, κατόπιν δε αυτού έφυγε εγκαταλείποντας το θύμα του τραυματισμένο. Ο ηλικιωμένος χρήστης του αναπηρικού αμαξιδίου, παρά το σοκ που υπέστη, κατόρθωσε μονάχος του να φτάσει ως το πλησίον ευρισκόμενο νοσοκομείο όπου του παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες.

Εκ των παραπάνω καθίσταται προφανές ότι ο εντοπισμός του αλήτη οδηγού είναι μια υπόθεση 100% εφικτή από τις αρμόδιες αστυνομικές αρχές. Υπάρχουν αυτόπτες μάρτυρες, εν ζωή ευτυχώς είναι και το θύμα, έστω και αν άπαντες κατά πάσα πιθανότητα τελούν ακόμα σε κατάσταση σοκ έχοντας άναυδοι βιώσει την ανεπανάληπτη εμπειρία ενός θύτη να εξαφανίζεται σαν αστραπή εγκαταλείποντας το θύμα του αμέσως μετά την  “ανακάλυψη” ότι το αναπηρικό του αμαξίδιο δεν είναι ασφαλισμένο! Ακόμα και αν οι κάμερες πέριξ του supermarket Α.Β. λόγω μιας κάποιας απόστασης από το συμβάν δεν έχουν καταγράψει το αυτοκίνητό του θύτη, είναι βέβαιο ότι κάποιες από τις κάμποσες της εθνικής οδού λίγο παρακάτω το έχουν καταγράψει.

Ουδέν ελαφρυντικό για ολιγωρία των διωκτικών αρχών, στάση βραχείας αναμονής έναντι τους με ένα και μοναδικό το αναμενόμενο: Μαζέψτε τον! Το ταχύτερο! Εδώ και τώρα!

Κατόπιν; Κατόπιν (τι άλλο;) ότι ακριβώς εκ του γράμματος του νόμου προβλέπεται για τραυματισμό και εγκατάλειψη. Αντιμετώπιση παραδειγματική! Ακόμα διάολε πιο παραδειγματική από “παραδειγματική”, όσο πιο παραδειγματική γίνεται, αν το όχημα του αλήτη - που μόνη έννοιά του ήτανε τα εάν το αναπηρικό αμαξίδιο του θύματός του ήταν ασφαλισμένο – είναι ασφαλισμένο. Σε αντίθετη περίπτωση θα μπορούσαν να του αναγνωριστούν διάολε – λέμε τώρα – και κάποια κοινωνικά ελαφρυντικά… 

Υστερόγραφο: Ο μετασχηματισμός της δια των μέσων κοινωνικής δικτύωσης ανάδειξης του συγκεκριμένου επιλεγέντος συμβάντος σε "κανονική" είδηση, υπηρετεί την ενδόμυχη ανάγκη μας να μπορέσουμε με τις όποιες δυνάμεις μας να συμβάλλουμε στην κατ' εμάς αναγκαία επιστροφή μιας στοιχειώδους έστω κανονικότητας στον τρόπο ανάγνωσης των κοινωνικών συμβάντων, εκτιμώντας ότι μόνο έτσι μπορεί να ανιμετωπιστεί η απειλή άκρως επικίνδυνης στροφής προς τα δεξιά. Με άλλα λόγια: Ας διασφαλίσουμε πρώτα μια στοιχειώδη "κανονικότητα" στον τρόπο κατανόησης και δημόσιας απόδοσης των συμβάντων της ζωής - για να μπορούμε να συνεννοούμαστε, για να διασώσουμε όσα διασώζονται - και κατόπιν "πάμε και για τα πιο δύσκολα". Άλλωστε, αν τώρα μπορέσουμε να τη διασφαλίσουμε - εύκολο σας φαντάζει; - τα "πιο δύσκολα" θα γίνουν τόσο εύκολα που θα φαντάζουν αυτονόητα...