Μαρτυρίες από το αληθινό Ύψος του Ανθρώπου: Για να μην το ξεχνάτε, για να μη το ξεχνάμε ποτέ...

Θα ακολουθήσουν και άλλες μαρτυρίες από το Ύψος του Ανθρώπου. Θέλουμε να ελπίζουμε και πιστεύουμε ότι θα συναντήσουμε στις διαδικτυακές αναζητήσεις μας τόσες πολλές που θα δυσκολευτούμε να διαλέξουμε ποιες μέσω του blog μας θα δημοσιοποιήσουμε, είτε θα υποχρεωθούμε – περί ευχής πρόκειται επί της ουσίας – να στήσουμε νέο blog αποκλειστικά σε αυτές αφιερωμένο.

Προς το παρόν, μια ακόμα από τον θησαυρό μαρτυριών του εξαίρετου φίλου Γιώργου Τσιάκαλου με τίτλο Στο σχολείο ο Καράμ και «Θάλαττα, θάλαττα!» η Μαριάμ

Σήμερα πήγαμε με τη Μανάλ και γράψαμε τον Καράμ στο σχολείο της γειτονιάς μας. Δεν είναι γνωστό πόσο καιρό θα μείνουν εδώ αλλά ο Καράμ έγινε πια έξι χρονών κι έχει δικαίωμα να μην χάσει ούτε μια μέρα.

Η διαδικασία της πρώτης εγγραφής ενός παιδιού στο σχολείο είναι για μένα η πιο αισιόδοξη πράξη στην κοινωνία, γιατί δηλώνει την αποφασιστικότητα των ανθρώπων να κτίσουν ένα καλύτερο μέλλον, με εργαλεία τον ορθό λόγο, τη γνώση και τη συνεργασία μεταξύ τους.

Μια τόσο αισιόδοξη κοινωνική πράξη δεν μένει χωρίς θετική επίδραση στο θυμικό όσων συμμετέχουν σ’ αυτή. Η χαρά και η υπερηφάνεια του Καράμ ήταν ορατή για τον καθένα, η συγκίνηση της μητέρας του δεν κρυβόταν, και σε μένα σαν ν’ άνοιξε λίγο το πέπλο της μελαγχολίας και της αίσθησης ματαιότητας που με κάλυπτε τον τελευταίο καιρό.

Ήταν φοβερά δύσκολο το καλοκαίρι στα στρατόπεδα. Η κατάσταση μας τσάκισε – κυριολεκτικά. Πρώτη φορά είδα τη Sigrid να καταρρέει. Τι να πω για τους/τις πρόσφυγες; Έπρεπε να προσέξουμε καλύτερα όταν οι επίσημοι δήλωναν «δεν θέλουμε η Ελλάδα να γίνει αποθήκη ψυχών». Εννοούσαν «θα γίνει αποθήκη βασανισμένων σωμάτων χωρίς ψυχή»; Η κατάθλιψη είναι πανταχού παρούσα, ακόμη και σ’ εκείνους/ες που έχουν την τύχη να φιλοξενούνται σε οικογένειες. Όπως παρόντα είναι και τ’ απότομα ξεσπάσματα πανικού και ανορθολογικής συμπεριφοράς.

Χρειάζεται πολλή δύναμη για ν’ αντιμετωπιστούν. Αυτή τη δύναμη προσπαθούμε να την αντλήσουμε απ’ όπου μπορούμε: από το γεγονός της εγγραφής ενός μικρού προσφυγόπουλου στο σχολείο και από τη συμφιλίωση ενός άλλου με το Αιγαίο των εκατοντάδων χαμένων μωρών και μικρών παιδιών.

Τα καταφέραμε με την μια από τις δύο οικογένειές μας να κάνουμε διακοπές το τελευταίο δεκαήμερο του Αυγούστου. Στην Αλόννησο. Τρομάξαμε από τον απερίγραπτο φόβο των μεγάλων να πλησιάσουν τη θάλασσα. Πως ένοιωθαν άραγε, αναρωτιόμασταν παλιότερα, όταν μπήκαν στη βάρκα να περάσουν από τη Σμύρνη στη Χίο καταμεσής του χειμώνα; 

Πως; Το είδαμε τώρα, δεν θέλουμε να το ξανασκεφτούμε. Ευτυχώς το μωρό (19 μηνών έγινε προχθές) δε θυμάται τίποτε – η θάλασσα γι’ αυτήν, ακόμη και με κύμα, είναι το ωραιότερο παιχνίδι και η μεγαλύτερη απόλαυση. Για τη Μαριάμ «αλ μπαχάρ» είναι λέξη-πρόσκληση, για τη μαμά της είναι κίνδυνος που πρέπει οπωσδήποτε ν’ αποφεύγουμε – μεγαλύτερος κίνδυνος μόνον οι βομβαρδισμοί και οι παραστρατιωτικές οργανώσεις.

Αυτή είναι η ζωή. Η εγγραφή στο σχολείο του Καράμ και η γεμάτη ενθουσιασμό κραυγή της Μαριάμ «Θάλαττα, θάλαττα!» (Αλ Μπαχάρ) νικούν την αίσθηση της ματαιότητας και τη μελαγχολία, δίνουν δύναμη και δεσμεύουν, είναι σαν να λένε: 

Μη σκιάζεσαι, έχει νόημα να αγωνίζεσαι και να συμπαραστέκεσαι εκεί που υπάρχει ανάγκη, γιατί τότε αποκτάς το προνόμιο να διακρίνεις πως το απάνθρωπο Σήμερα θα γίνει αύριο θλιβερό Παρελθόν, και πως το Αύριο μπορούμε εμείς να το φτιάξουμε με πρότυπο το πρόσωπο ενός παιδιού που εγγράφεται για πρώτη φορά στο σχολείο κι ενός μωρού που απολαμβάνει με όλο του το είναι τη θάλασσα.