Με Οικογένεια - Χωρίς Οικογένεια: Μια ιδιαίτερη ματιά στα διάσημα "Ξεπουλημένα Γουρούνια" του Louis Jules Vallès

Στις 28 Μαΐου 1871 έπεσε και το τελευταίο οδόφραγμα της παρισινής “Κομμούνας”.  Ο Louis Jules Vallès (Ζυλ Βαλέ), Γάλλος επαναστάτης (η παράθεση των πολλαπλών ιδιοτήτων του κρίνεται ως περιττή, όλες τους είναι συνθετικές της κεντρικής) που είχε πολεμήσει στο οδόφραγμα της rue de Paris (πρόκειται για τη νυν rue de Belleville), αφού καταρχάς κρύφτηκε για να αποφύγει την σύλληψη, μετά από λίγες ημέρες διέφυγε στο Βέλγιο και από εκεί στην Αγγλία (Λονδίνο).

Η βοήθεια που του προσέφερε ο ταυτισμένος σε όλα τα παιδικά μυαλά που τον έχουν “διαβάσει” με την ιδέα της οικογένειας – δικά του τα διαβασμένα από εκατομμύρια ανθρώπους μυθιστορήματα “Με Οικογένεια” και “Χωρίς Οικογένεια” – στενός φίλος του Έκτορας Μαλό, ηθική και οικονομική, ήταν κάτι παραπάνω από καταλυτική ώστε ο Βαλέ να μην αδρανοποιηθεί και να συνεχίσει την επαναστατική δράση του. Ανθεκτικότερο κειμήλιο στον χρόνο της οποίας θεωρείται το πολύ – διαβασμένο ως και σήμερα κείμενό του με τον τίτλο “Ξεπουλημένα γουρούνια”, που δημοσιεύτηκε στην έκδοση ευθύνης του Βαλέ “Δρόμος” στις 30 Νοεμβρίου 1876.

Έχει ως ακολούθως:         

Δεν ανήκουν στο χοιροστάσιο όλοι εκείνοι που για κάποια χρήματα ή για λίγη δόξα, για ένα πορτοφόλι, μια εσάρπα, μια κορδέλα, μετατρέπουν τις πεποιθήσεις τους σε άχυρα κάτω από τα πόδια των μεγάλων;

Δεν ανήκουν εκείνοι, οι ακόμα πιο αξιολύπητοι, που για να απολαμβάνουν το προνόμιο της αργομισθίας ή για να φανούν κάπως πιο σημαντικοί, μετατρέπονται δίχως τύψεις σε αυλικούς, βαλέδες και παράσιτα στις παρά-κάμαρες των υπουργών ή στις τραπεζαρίες των πλούσιων;

Δεν ανήκουν οι δημοσιογράφοι που πουλάνε την πένα τους σε όποιον πληρώνει τα περισσότερα, ή οι χρονογράφοι που γλείφουν τις μπότες και παριστάνουν πώς τάχα θέλουν να τις γυαλίσουν; Οι προαγωγοί, οι πονηροί, οι παντογνώστες γραφιάδες, όλα αυτά τα ξεπουλημένα γουρούνια;

Ξεπουλημένα γουρούνια είναι όλα εκείνα τα ανθρωπάκια που κάποτε παρίσταναν τους ενθουσιώδεις ή τους σκληρούς και τους άκαμπτους, που επιδείκνυαν την υποτιθέμενη ανεξαρτησία και εκκεντρικότητά τους, ενώ κάποιο ωραίο πρωί, εντελώς αδειασμένοι, διαλυμένοι, αποκαμωμένοι, τελειωμένοι, έδεσαν σφιχτά ένα κόκκινο μεταξωτό φουλάρι στο λαιμό, πρόσθεσαν στο κεφάλι τους ένα τετράγωνο καπελίνο, όπως τα αδέλφια τους τα γουρούνια των πανηγυριών, και, τελικά, στριφογυρίζοντας και γρυλίζοντας, περπάτησαν αυτόβουλα προς το χοιροστάσιο της χυδαιότητας…

Θεωρούν τους εαυτούς τους προστατευόμενους κάποιου υπουργού, ή εθελοντές μιας κάποιας πολύ σπουδαίας υπόθεσης! Δεν είναι όμως εθελοντές, αλλά ξεπουλημένα γουρούνια! Δεν διατρέχουν κανέναν άλλον κίνδυνο πέραν του να σκεπαστούν είτε από μία βροχή φτυσιμάτων, είτε από την ανουσιότητα των λιβανισμάτων!

Υστερόγραφο (δικό μας): Πριν σπεύσετε, όσοι και όσες σπεύσετε, να νιώσετε λίγο ή περισσότερο προβληματισμένοι σκεφτόμενοι ότι κείμενα όπως το συγκεκριμένο είναι άδικα (άρα και ασήμαντα) διότι καταδικάζουν τη δημοσιογραφική “οικογένεια” στο σύνολό της, παρακαλούμε όπως συνυπολογίσετε ότι ο συντάκτης του ήταν ο ίδιος μια ζωή – αναγνωρισμένος, μάλιστα, ως εξαιρετικός – δημοσιογράφος/ μέλος της. Όμως: Κατέχοντας ως ιδέα κεντρική της “οικογένειας” – με οικογένεια - τις αξίες που εντός του έντιμα καταβάλλοντας το αναγκαίο τίμημα μια ζωή “έκτισε” και αταλάντευτα προστάτευσε, χωρίς οικογένεια την προστατευτική περί αυτής “ιδέα” - όπως την “κτίζει” η στον κοινό νου αντιληπτή ως “λογική της Μαφίας” - και τους υποτελείς/ προστατευόμενους φορείς της.