Βαρύγδουπη. Επιβλητική. Υπεράνω όλων. Τίποτε
δεν της διαφεύγει, τίποτε δεν μπορεί να ξεφύγει της κρίσης της. Μεγαλείο…
“Η ζωή κλέβει την
παράσταση”. Όλες οι λεπτομέρειες της καθημερινότητας επί καθημερινής βάσεως σε
δημόσια κρίση. Για τους πολλούς που επέλεγαν τη σύνοψη, οι δυο τρεις ώρες κάθε
βράδυ ήταν αρκετές, παρακολουθούσαν, το γλένταγαν, επέλεγαν, ανέμεναν. Υπήρχαν
και κάποιοι, πολύ λιγότεροι μιας και τότε – αρχές της χιλιετίας - ήταν ακόμα
ζητούμενη η μαζική εξοικείωση με την ατέλειωτη διαδικτυακή συνέχεια, οι οποίοι επέβλεπαν αναδρομικά όλες τις
λεπτομέρειες της παράστασης που δίνονταν διαδικτυακά, ώστε να έχουν – έτσι
ήθελαν να νομίζουν – πληρέστερη “εικόνα”.
Ώστε αν μη τι άλλο να μπορούν – έτσι ήθελαν να πιστεύουν – να έχουν
άποψη για την αντιπροσωπευτικότητα της σύνοψης.
Εντός κάδρου: Όλες οι λεπτομέρειες ήταν εξ’ ορισμού
καθορισμένες από την ιδέα ότι κρίνονται από όσους και όσες παρακολουθούν
κρίνοντας το μέλλον – την επιβίωση εντός κάδρου ή όχι - όσων παρακολουθούνται. Έπρεπε
να δείχνουν όλα αυθόρμητα, όλα αληθινά, η ιδέα της αληθοφάνειας ήταν αυτή που
διέκρινε νικητές και χαμένους. Πολλοί ενδιάμεσοι σταθμοί λογίζονταν ως κρίσιμοι:
οι ενδιάμεσες κορυφώσεις είναι δίχως άλλο αναγκαίες για την διαρκή ανανέωση του
ενδιαφέροντος. Έτσι δεν είναι;
Η υποβολή στην κρίσιμη ιδέα της αληθοφάνειας, δεν αφορά μόνο τους κριτές αλλά και τους
κρινόμενους. Ο βαθμός υποβολής των πρώτων είναι συνδεδεμένος με τον βαθμό
υποβολής των δεύτερων, γι’ αυτό και ο βαθμός υποβολής των δεύτερων δεν (πρέπει
να) υπερβαίνει ένα κρίσιμο σημείο (αυτό- ελέγχου) πέραν του οποίου το παιχνίδι
γίνεται επικίνδυνο. Είναι το κρίσιμο σημείο όπου η υποβολή έχει πλέον “περάσει”
στο στάδιο της υποταγής. Και τούτο το πέρασμα είναι επικίνδυνο διότι η
αλληλένδετη υποταγή κρινόμενων και κριτών στην κρίσιμη ιδέα της αληθοφάνειας,
αναιρεί την κρίσιμη έννοια που ορίζει την κρίσιμη ιδέα του παιχνιδιού.
Πρόκειται για την έννοια του πεπερασμένου χρόνου.
Παιχνίδι δίχως τέλος – “η ζωή κλέβει την παράσταση”- σημαίνει
καταστροφή της κρίσιμης έννοιας (ύπαρξης) του παιχνιδιού, αναίρεση- ανατροπή
του. Σχηματικά: Η παράσταση κλέβει τη ζωή!
Χρειάζεται βαθιά υπαρξιακή άγνοια, αδούλευτη υποταγή ακόμα και στις πλέον
απλές και εύκολες στη διαχείρισή τους νευρώσεις, για να εκδηλωθεί πλήρης η
αδυναμία των κρινόμενων να αντισταθούν στα κελεύσματα (των κριτών) πλήρους
υποταγής τους στην αληθοφάνεια. Χρειάζεται,
με μια πιο λαϊκή κουβέντα, απίστευτη στα όρια του “τραγικού” βλακεία ώστε να
αποξενωθεί μια μετέχουσα στο πολιτικό παιχνίδι ύπαρξη από την προστατευτική
αίσθηση του πεπερασμένου χρόνου της. Κάποιοι μπορεί να ονοματίζουν αυτή την
τραγικότητα ματαιοδοξία, λίγη σημασία έχουν τα ονόματα, το περιεχόμενο μόνο
μετράει.
“Δίχως την παραμικρή αμφιβολία οι
δανειστές προσπαθούν ενάντια στη θέλησή μας να επιβάλλουν… Γι’ αυτό και
παίρνουμε την υπόθεση της ζωής μας στα χέρια μας”: Διάολε, αν άφηναν έστω και
ένα μικρό περιθώριο, έστω και το παραμικρό περιθώριο, σε αυτή την άτιμη την
αμφιβολία, σε αυτήν (την άτιμη) που υποβάλλει το αληθινό παιχνίδι της ζωής – η
ζωή κλέβει την παράσταση – στην κρίσιμη έννοια του πεπερασμένου χρόνου μη
επιτρέποντας την οριστική και τελεσίδικη υποταγή του στην αληθοφάνεια – η
παράσταση κλέβει τη ζωή – θα μπορούσαμε όλους και όλες αυτούς και αυτές (που
για πολλοστή φορά πήραν την υπόθεση της ζωής στα χέρια τους, σε δρόμους και
πλατείες, απλά και μόνο επειδή ήταν εκεί) να τους απαλλάξουμε από τον άχαρο
ρόλο του “κοινού της ζωής” και να τους αναγνωρίσουμε όλα της κοινής μας
πεπερασμένης ζωής τα αληθινά δίκαια.
Όμως, και ας μας
συγχωρέσουν, μας λείπει αυτό το πολύ μικρό
(θα μας αρκούσε) περιθώριο στην αμφιβολία για να μπορέσουμε κάπου εκεί μέσα
– όχι ειδικά εμείς, σε όσους και όσες δεν αποποιούνται το αληθινό παιχνίδι της
ζωής αναφερόμαστε και κυρίως σε αυτούς που θέλουν πράγματι υπέρ του δικαίου να
το βελτιώσουν – να χωρέσουμε… *Την μια μέρα οι μεν την επόμενη οι δε. Παίρνουν την παράσταση ζωής (τους) στα χέρια τους. Δίχως την παραμικρή αμφιβολία (μέσα τους) αυτό (νομίζουν ότι) κάνουν...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου