Περί σκλαβιάς και ελευθερίας, αναγνωστικό Δ! Δημοτικού 1934, Στάθης Σταθάς: Ωσάν λοιντάρι η θάλασσα σηκώθη και βογκάει...

Και να! Αρχίζει ο πόλεμος, αρχίζει η ναυμαχία/ Χέρια με χέρια πιάστηκαν σκλαβιά και ελευθερία.

Με το ζόρι παντρειά με την αλήθεια δε γίνεται. Ο τρόπος που μαθαίνουμε σε σημαντικό βαθμό καθορίζεται στα παιδικά χρόνια. Αναγνωστικό Δ! Δημοτικού, 1934, Στάθης Σταθάς των Στρατή Μυριβήλη και Δημοσθένη Ανδρεάδου. Περί σκλαβιάς και ελευθερίας το ποίημα, ανήκει στα δοξασμένα των καιρών του. Πάρτε μια γεύση.

Ωσάν λιοντάρι η θάλασσα σηκώθη και βογκάει/ Σπάρτη και Αθήνα πολεμούν αντάμα πλάι πλάι/ αστροπελέκια δίδυμα σε σύννεφα θαμμένα/ και εμπρός τους η Ελευθεριά καράβια πνίγει ξένα/. Θαρρείς θεριά πως πολεμούν και η θάλασσα στενάζει/ σαν το σηκώνει το σπαθί και σαν το κατεβάζει

Το μάτι του Θεμιστοκλή το δρόμο της φωτίζει/ και κάπου κάπου η θεά το πρόσωπο γυρίζει/ και τον κοιτάει ολόχαρη… σε κάθε γύρισμά της/ ακούω δυνατότερα και τα χτυπήματα της/ Απ’ το τιμόνι ατάραχος εκείνος την κοιτάζει/ και με το μάτι της θαρρείς τη νίκη πως προστάζει

Ω Ελληνόπουλα εμπρός γλυτώστε την πατρίδα/ κράζει ο Αισχύλος “σώστε με κοφτερή λεπίδα/ παιδιά, γυναίκες, πατρικούς ναούς αυτή την ώρα/ τους τάφους των πατέρων σας αγώνας για όλα τώρα”/ Και ανάβει η μάχη στη φωνή, σαρκώνεται η ελπίδα

Σε ζυγαριά ο πόλεμος ανεβοκατεβαίνει/ Δίγνωμη η Νίκη δεξιά και αριστερά πηγαίνει/ Μα να τα ελληνόπουλα! Σαν άτρομα λιοντάρια/ κάνουν τη θάλασσα στεριά, πατούνε σα μουλάρια/ Φεύγουν οι ξένοι φεύγουμε με τα πανιά σκισμένα/ Βλέπω καράβια στα βουνά στους βράχους τσακισμένα/ Ακούω τρόμου προσευχές, ακούω και κατάρα και φροκαλίζει η θάλασσα του Ξέρξη την τιάρα.

Αυτά τα ηρωικά από το μακρινό 1934. Πάμε, επιτέλους, γι’ άλλα; Τι λέτε;