Η διαρκής πρωτοπορία της οργάνωσης των τυφλών της Κύπρου ενάντια στους αμετανόητους ταγούς της Κυπριακής καθυστέρησης

Εδώ και δεκαετίες η πλειοψηφία του διοικητικού συμβουλίου της Σχολής Τυφλών στη Λευκωσία ανήκει στον φορέα εκπροσώπησης των ανθρώπων στο όνομα των οποίων η “σχολή” υπάρχει, δηλαδή στην οργάνωση των τυφλών της Κύπρου (ΠΟΤ), ο δε εκάστοτε πρόεδρος του Δ.Σ. της “σχολής” είναι ο εκάστοτε πρόεδρος της οργάνωσης. Άλλωστε, δεν θα μπορούσε (θα ήταν αδιανόητο) σε μια πολιτεία που “θέλει” να θεωρείται στοιχειωδώς “ευνομούμενη δημοκρατική” να συμβαίνει διαφορετικά.

Οι πολύχρονοι σκληροί αγώνες για χειραφέτηση των Κυπρίων τυφλών επέβαλλαν το αναγκαίο ουσιώδες περιεχόμενο στην θεμελιώδη για τα σύγχρονα αναπηρικά κινήματα αρχή “τίποτε για εμάς χωρίς εμάς” αφαιρώντας αν μη τι άλλο από τους επί χρόνια αυτόκλητους κηδεμόνες – προστάτες (προϊόντα της έντονης αποικιοκρατικού τύπου κοινωνικής καθυστέρησης) τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη διοίκηση φορέων “για τους τυφλούς”. Η ευθεία και απαρέγκλιτη συνεπαγωγή “αληθώς για τους τυφλούς (και γενικότερα όλους τους αναπήρους) σημαίνει υποχρεωτικά με τους τυφλούς” θεωρητικά (θα έπρεπε να) ανήκει πλέον σε αυτές που (ακόμα και) για τα Κυπριακά δεδομένα λογίζονται στις αδιαμφισβήτητες. Πόσο μάλλον όταν το μελάνι κύρωσης από την Κύπρο της διεθνούς σύμβασης για τα δικαιώματα των αναπήρων του ΟΗΕ – που αποτελεί ανάπτυγμα σε όλα τα πεδία εφαρμογής πολιτικής της ως άνω συνεπαγωγής – δεν έχει στεγνώσει ακόμα…

Δυστυχώς, η υπόθεση της κοινωνικής προόδου δεν είναι παράσταση αλλά αλήθεια, δεν κυρώνεται ως “κεκτημένο” με τελετές και υπογραφές αλλά απαιτεί κεκτημένη δημοκρατική συνείδηση. Η δε παράσταση (της όποιας) κοινωνικής προόδου στην Κύπρο απέχει ακόμα κάμποσες δεκαετίες δημοκρατικής (συνείδησης της) αλήθειας από την αλήθεια (της όποιας) κοινωνικής προόδου καθαυτή. Σκληρή διαπίστωση; Διαβάζοντας τα αμέσως παρακάτω είμαστε βέβαιοι ότι θα διαπιστώσετε ότι καίτοι σκληρή δεν είναι στο ελάχιστο άδικη. Είναι αληθινή.

Ορθά – κοφτά: Το Κυπριακό Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού φέρει την αρμοδιότητα διορισμού των μελών του Δ.Σ. της σχολής τυφλών. Μη βιάζεστε να “τιναχτείτε από τη θέση σας”, η αρμοδιότητα επί χρόνια θεωρείτο και ήταν στην πράξη τυπική/διαδικαστική, αυτό που το υπουργείο έκανε ήταν να κυρώνει τους διορισμούς των προσώπων που η οργάνωση των τυφλών δικαιωματικά εξέλεγε και επέλεγε. Με όρους μειοψηφίας στο Δ.Σ. μετείχαν και κάποιοι από τους πάλαι ποτέ προστάτες και κηδεμόνες, έτσι για … να μη ξεχνιόμαστε. “Μη τινάζεστε” ακόμα, αποδεχτείτε το και αυτό ως τυπικό/διαδικαστικό. Στο πλαίσιο της εμφορούμενης από την βαθιά ενοχική ανάγκη των πάση θυσία συμβιβασμών Κυπριακής ιδιαιτερότητας, διεκδικείται από όλους και διατίθεται για όλους (τους ρόλους) χώρος, ακόμα και για τους πλέον ξεπερασμένους και πλέον αντιδραστικούς, τους πλέον ηττημένους από την ίδια τη ζωή και τις ανάγκες της προοδευτικής εξέλιξης: πρόκειται για μια (ακόμα) όψη των συνθηκών κοινωνικής καθυστέρησης στις οποίες παραπάνω αναφερθήκαμε.

Ετοιμαστείτε να τιναχτείτε! Αίφνης, φέτος, εθνοσωτήριο 2015, το προχωρημένο της χώρας των Κυπρίων Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού “ανακάλυψε” ότι ο ρόλος του σε ότι αφορά τα του Δ.Σ. της Σχολής Τυφλών δεν είναι τυπικός/διαδικαστικός αλλά ουσιώδης. Υπέρ ποίων; Χαζή η ερώτηση, σκεφτείτε το δεύτερη φορά. Υπέρ του δικαιώματος κοινωνικής ισοτιμίας που θεμελιώνεται στη βάση της αρχής “τίποτε για εμάς χωρίς εμάς” δεν θα μπορούσε να είναι, δεν θα μπορούσε διότι δεν υπάρχει αντικείμενο “παρέμβασης υπέρ” ενός δικαιώματος επί χρόνια ασκούμενου απρόσκοπτα. Άρα;

Άρα (τι άλλο;) οι “φωστήρες” του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου ανακάλυψαν την ουσία του ρόλου τους μέσω ενός ηρωικού άλματος προς τα πίσω (μα πολύ πίσω, σε δεκαετίες μπόλικες πίσω αναφερόμαστε): αναγνωρίζοντας στους εαυτούς τους ρόλο υπουργικού προστάτη και κηδεμόνα των τυφλών της Κύπρου και της σχολής τους, επέλεξαν να παρέμβουν ουσιωδώς στα της διοίκησης της σχολής τυφλών υπέρ των επί χρόνια και μέχρι πριν χρόνια προστατών και κηδεμόνων των Κυπρίων τυφλών! Υποκινούμενοι, έτσι λένε όλες οι διασταυρούμενες ενδείξεις, από υπέρ-συντηρητικό τυφλό βουλευτή του κυβερνητικού κόμματος υποκινούμενο από την ανάγκη να “βολέψει” σε θέσεις εξουσίας γνωστούς και φίλους του από τον παλαιό και αποδοκιμασθέντα κόσμο των “προστατών και κηδεμόνων”.

Η διαίσθησή μας “θέλει” τον συγκεκριμένο υπέρ-συντηρητικό βουλευτή να υποκινείται και από την φυσική απέχθεια των υπέρ-συντηρητικών έναντι όσων αταλάντευτα εκφράζουν τα θεμελιώδη και απαραβίαστα της κοινωνικής προόδου (ο λόγος για την σύγχρονη ηγεσία της οργάνωσης των τυφλών της Κύπρου αλλά και του ευρύτερου Κυπριακού αναπηρικού κινήματος), όμως ας αφήσουμε αυτού του τύπου τη διαίσθηση κατά μέρος. Περισσεύει ο φθόνος των κομπλεξικών έναντι όσων αληθώς θέλουν και μπορούν να εμπνέουν για το προοδευτικό “κάτι παραπάνω” σε κοινωνίες “ιδιαίτερες” όπως η Κυπριακή, μόνο καλό λοιπόν δεν κάνει να τον υποδαυλίζουμε.

Δεν αξίζει η παράθεση λεπτομερειών – πώς μεθοδεύτηκαν οι παρεμβατικές προς τα “πίσω ολοταχώς” ακραίες ηλιθιότητες ενδεδυμένες τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της τοπικά ανακυκλούμενης κουτοπονηριάς – αυτό που έχει σημασία είναι να αποτραπεί αυτό καθαυτό το “πίσω ολοταχώς” το ταχύτερο δυνατόν. Οι “προχωρημένοι” της οργάνωσης των τυφλών της Κύπρου είναι βέβαιον ότι αν δεν έχουν άλλη λύση θα “πράξουν τα πάντα” για να προστατεύσουν το δίκιο τους και εντέλει όπως και να έχει θα τα καταφέρουν. Διότι, για παράδειγμα, είναι τόσο απροκάλυπτες οι παραβιάσεις των αρχών της κυρωθείσας από την Κύπρο σύμβασης του ΟΗΕ για τα δικαιώματα των αναπήρων, ώστε μια απλή καταγγελία τους αρκεί ώστε να γίνουν οι “φερόμενοι ως πονηροί” τοπικοί αυτουργοί τους διεθνής περίγελως. Τούτος, όμως, δεν είναι ο καλύτερος δυνατός δρόμος. Ο καλύτερος δυνατός δρόμος – στο όνομα της αληθινής κοινωνικής προόδου - είναι ο κοντινότερος δυνατός. Ο ευθύς.

Η δυνατότητα να ακολουθηθεί αυτός ο (ευθύς) δρόμος υπάρχει. Πάντα υπάρχει διότι πάντα την προσφέρουν οι πρωτοπόροι. Στην περίπτωσή μας την προσφέρει η (ποια άλλη;) οργάνωση των τυφλών της Κύπρου ενημερώνοντας αναλυτικά σχετικά με το επιχειρούμενο “πίσω ολοταχώς” όλους τους Κυπριακούς πολιτειακούς φορείς με πρώτο όλων τον ανώτερο. Αυτό που τους ζητείται επιτακτικά και απερίφραστα, αυτό που προκαλούνται άμεσα να κάνουν, είναι να “μαζέψουν” παραδειγματικά τους εκφραστές της οπισθοδρόμησης. Τους κινούμενους και υποκινούμενους από ιδέες και κίνητρα που εκφράζουν βαθιά κοινωνική καθυστέρηση. Τόσο απλά…

Τόσο απλά! Η αληθινή κοινωνική πρόοδος απαιτεί θυσίες. Καταρχάς, όλων αυτών οι οποίοι αρνούνται πεισματικά να της επιτρέψουν να είναι και να σημαίνει τα πολλά περισσότερα που είναι και σημαίνει από την κουτοπόνηρη παράστασή της. Ακόμα πιο απλά: Η κατόπιν υποκίνησης του κυβερνητικού υπέρ-συντηρητικού τυφλού βουλευτή παρέμβαση του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού σχετικά με την στελέχωση του νέου διοικητικού συμβουλίου της Σχολής Τυφλών, αποτελεί χαρακτηριστικότατο παράδειγμα αντί-δημοκρατικού σκανδάλου. Απλούστατα: Αναφερόμαστε σε αντί-δημοκρατικό by the book σκάνδαλο και όχι σε απλή δημοκρατική δυσλειτουργία διότι στην συγκεκριμένη περίπτωση παραβιάζονται ευθέως (ακόμα και αυτά) τα δημοκρατικά προσχήματα. Η τήρηση των οποίων είναι ικανή και αναγκαία συνθήκη για την ύπαρξη καθαυτής της δημοκρατίας. Των εύηχων σε όλους αγώνων και προσπαθειών για την δημοκρατική ωρίμανση και εμβάθυνση προηγείται η τήρηση των δημοκρατικών προσχημάτων. Πόσο πιο απλά;