Έντονες, επιβλητικές, συγκινητικές απεικονίσεις του Εμφυλίου. Κληροδοτήματα ενός διόλου
ευκαταφρόνητου αριθμού μεταπολεμικών ποιητών και συγγραφέων. Το περίγραμμα του
κοινού ενοχικού ποιητικού (τους) νου ορίζεται από την πεποίθηση ότι κάτι
υπολείπεται, κάτι εκκρεμεί, για να σφραγιστεί με τρόπο δίκαιο το τέλος της
σύγκρουσης. Περίγραμμα αναρίθμητων φαντασμάτων…
Ονόματα. Αυτών που σκιαγράφησαν μέσα στα χρόνια το περίγραμμα.
Των εκλεκτών. Κάποιων εξ’ αυτών: Άρης Αλεξάνδρου, Μανόλης Αναγνωστάκης, Γιάννης
Δάλλας, Δημήτρης Δούκαρης, Πάνος Θασίτης, Βικτωρία Θεοδώρου, Μιχάλης Κατσαρός,
Θανάσης Κωσταβάρας, Κλείτος Κύρου, Βύρωνας Λεοντάρης, Τάσος Λειβαδίτης, Μίλτος
Σαχτούρης, Τάκης Σινόπουλος. Δοσμένα με αλφαβητική σειρά…
Ας μας επιτραπεί η παρουσία έστω ενός – για να έχει η σειρά των υπολοίπων πιότερη
αξία - εκτός αλφαβητικής σειράς, ας θεωρηθεί απλά και μόνο βίτσιο δίχως
πρόσθετες ερμηνείες. Βιώματα απώλειας, θανάτου, αγώνων, αγωνίας, τρόμου, εξέρχονται
από την “Πύλη των Λεόντων”, τη διάσημη είσοδο της αρχαίας Ακρόπολης των
Μυκηνών. Διασχίζει τους αιώνες ο παραλληλισμός, σμίγει τις πατροπαράδοτες
χειραγωγημένες των νεοελλήνων μνήμες με αυτές της μιας και μοναδικής
επαναστάτριας γενιάς ο συσχετισμός. Ποιητής Τίτος Πατρίκιος, “Η Πύλη των Λεόντων” του.
Τα λιοντάρια είχαν
χαθεί από χρόνια
ούτε ένα δεν
βρισκόταν σ’ όλη την Ελλάδα
ή μάλλον, ένα
μοναχικό, κυνηγημένο
κάπου είχε κρυφτεί
στην Πελοπόννησο
χωρίς ν’ απειλεί
πια κανέναν
ώσπου το σκότωσε κι
αυτό ο Ηρακλής.
Ωστόσο η θύμηση των
λιονταριών
ποτέ δεν έπαψε να
τρομάζει
τρόμαζε η εικόνα
τους σε θυρεούς και ασπίδες
τρόμαζε το ομοίωμά
τους στα μνημεία των μαχών
τρόμαζε η ανάγλυφη
μορφή τους
στο πέτρινο
υπέρθυρο της πύλης.
Τρομάζει πάντα το
βαρύ μας παρελθόν
τρομάζει η αφήγηση
όσων έχουν συμβεί
καθώς τη χαράζει η
γραφή στο υπέρθυρο
της πύλης που
καθημερινά διαβαίνουμε.
*Ουάου; Ουάου; Όχι,
δεν αναφερόμαστε σε αυτό τον (κατ’ ευφημισμό) τρόπο (έντονης) έκφρασης της
θύμησης, (επιβλητικής) ανατροφοδότησης της μνήμης. Όχι δα...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου