Δεν έχει σκιά. Χρειάζονται αρμυρίκια, σκιώδη παραθαλάσσια
δέντρα, τα οποία χρειάζονται ένα χρόνο μπόλικη περιποίηση για να αναπτυχθούν.
Αφού, βέβαια, φυτευτούν πρώτα.
Δεν έχει και τουαλέτες. Ούτε και ντουζιέρες. Για τα αυτονόητα.
Υγιεινή και καθαριότητα. Όμως αυτά μπορούν να γίνουν μέσα σε λίγες μέρες. Τα
χρήματα που χρειάζονται είναι συγκεκριμένα, ούτε πολλά ούτε λίγα, όσα
χρειάζονται.
Δεν υπάρχει ακόμα η απαραίτητη συνεννόηση. Οι μεν τα θέλουν “τα παιδιά” διότι δίνουν
ζωή στα μαγαζιά τους – τρώνε, πίνουνε, προμηθεύονται τα απαραίτητα - οι δε δεν
τα “θέλουν” διότι μιας και δεν έχουν μαγαζιά δεν έχουν – έτσι νομίζουν – να
κερδίσουν κάτι από την παρουσία τους. Αλλά και τα ίδια “τα παιδιά” – μεταξύ μας
– είναι κάπως μπερδεμένα. Στη μεγάλη οικογενειακή παραλία που μέχρι πέρυσι
πήγαιναν είχε τουλάχιστον σκιά (για τουαλέτες και ντουζιέρες ας μη το συζητάμε)
ενώ σε αυτή τη νέα πλαγιά που πλέον τους κατευθύνουνε ακόμα και αυτή (η σκιά)
είναι προς το παρόν ζητούμενη. Εδώ και τώρα! Αύριο βλέπουμε…
Τι υπάρχει; Γιατί σίγουρα κάτι θα υπάρχει – δεν μπορεί να μην - για
να επενδύονται σε αυτό κάμποσοι σχεδιασμοί της επόμενης χρονιάς, μικρό ή μεγάλο
σημαντικό ή ασήμαντο από το πώς ο καθένας το αντιλαμβάνεται εξαρτάται. Διαβάστε
και κρίνετε.
Υπάρχει – στα πόδια του αμφικλινούς που προορίζεται για νέος λειτουργικός
χώρος φιλοξενίας κατασκηνωτών, στην Ηρακλειά Κυκλάδων, άγονη γραμμή – μια δόση θάλασσας από αυτές που
νομίζεις ότι μπορείς μονορούφι να τις “πιείς στο ποτήρι”. Ένας από τους
ωραιότερους ανάμεσα στους ωραίους κόλπους του Αιγαίου, ένα κόλπο από αυτά που η
φύση σκαρώνει – έτσι που η πλανεύτρα θάλασσα σαγηνευτικά διεισδύει στο
νησιώτικο βράχο – αδύνατο για τον πλανεμένο νου να τ’ αρνηθεί. Βουτιά στο
ιδεατό! Και ένας βυθός τόσο παρθένος, τόσο ζωντανός, που ξελιγώνει τις υγρές
αισθήσεις…
Υπάρχει και μια θέα τόσο κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του “ιδανικού”
– πριν ή μετά το ιδεατό υγρό βύθισμα – που ένα εκατομμύριο ματιές δεν αρκούν
για να νιώσει ο νους τη γεύση της ολοκληρωμένη. Ωσάν ο κύκλος του ήλιου να έχει
εγωιστικά αναλάβει την ψηφιοποίηση των στιγμιότυπων της, εξελίσσεται με τέτοια
θαυμαστή συνέχεια στην διάρκεια του 24ωρου που μοιάζει σπάνια κινηματογραφική
αφήγηση. Σχημάτων, ήχων, χρωμάτων. Λαμπυρίζει η θάλασσα, αστράφτουν οι
αντανακλάσεις στην πέτρα (μέχρι το μεσημέρι), συρρικνώνει η γαλήνη τον κόλπο σε
ένα ατελείωτο φυσικό κολυμβητήριο από πλαγιές τριγυρισμένο (τα απογεύματα),
βουτάει ο ήλιος στο υγρό αποκαλύπτοντας έναν πίνακα μαγικό με τα γειτονικά
νησιά - Σχοινούσα, Κέρος, Κουφονήσι -
πινελιές συμπρωταγωνιστές (βραδινές ώρες), έναν πίνακα του οποίου το
περίγραμμα ξανά αναδύεται με νέα αλλιώτικα χρώματα – λιγότερο έντονα μα
περισσότερο βαθιά – όταν ο ηλιακός κύκλος επαναρχίζει (με το χάραμα). Ένα
εκατομμύριο στιγμιότυπα δοσμένα σε καρέ, μοναδικά καρέ του ήλιου.
Υπάρχουν και οι πρωτοπόροι άνθρωποι. Η κρίσιμη μάζα, η κρισιμότερη μεταξύ όλων
των υπάρξεων σε αυτή την πανέμορφη και μοναδική γωνιά του άγονου Αιγαίου. Μια
μικρή ομάδα νέων ανθρώπων που έχουν αναλάβει τον τελευταίο χρόνο τις τύχες του
μικρού νησιού, ασυμβίβαστοι αρνητές του συμβιβαστικού “εδώ και τώρα, αύριο
βλέπουμε”, ταγμένοι να τιμήσουν και αναδείξουν σήμερα στο όνομα του διαρκούς
αύριο αυτά που υπάρχουν. Να τα “δείξουν” όσο πιο απλά και προοπτικά γίνεται σε
αυτούς που μέχρι σήμερα έχουν μάθει να “βλέπουν” μόνο αυτά που δεν υπάρχουν,
κάνοντας στην πράξη ότι χρειάζεται για να αλλάξουν προοδευτικά τα βλέμματα.
Προς το αύριο…
Δωμάτια; Και άλλα; Χρειάζονται δικαιολογητικά για να είναι επιτρεπτές
- νόμιμες (φορολογικά) οι συνηθισμένες του τύπου “μάζεψε τώρα που υπάρχει”
τουριστικές νεοελληνικές “επενδύσεις”. Όμως, δικαιολογητικά εσόδων προηγούμενων
χρήσεων δεν υπάρχουν, και, πλέον, τα αδικαιολόγητα δεν δικαιολογούνται. Άρα; Μπροστά
ολοταχώς σε αυτά (τα αυθεντικά και υπέροχα) που πράγματι υπάρχουν, σε αυτά που
επειδή πράγματι υπάρχουν εγγυούνται αληθινή κοινωνική προστιθέμενη αξία. Η
επιστροφή στο μέλλον δεν είναι παρά η επιστροφή στην αρχή…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου