"Το ταξίδι με τον αξύριστο" της Έλενας Χριστοδουλίδου: Διότι το νόημα βρίσκεται στα έργα και όχι στη ζωή των "καλλιτεχνών"...

Με τον μάλλον ιδιόρρυθμο τίτλο “Το ταξίδι με τον αξύριστο….” ξεδιπλώνει σκέψεις η Έλενα Χριστοδουλίδου. Χαλαρώστε και διαβάστε, διαβάστε και χαλαρώστε:

 Αποχωρώντας θέλησα να αποβάλω τις ενοχλήσεις από ότι με προσέβαλε τα τελευταία δύο χρόνια από φαινόμενα, συμπεριφορές, καταστάσεις και μωρέματα.  Εξάλλου ένα τόσο μακρινό ταξίδι δεν μπορεί παρά να το προσεγγίσεις ως μια προσεκτική εξέταση του νου και της σωματικής και συναισθηματικής κατάστασης. Εξέτασα πολλές φορές την καθημερινότητα μου που για δεκαετίες ήταν αποκαλυπτικά ρυθμική, χορευτική, γρήγορη, συμβολική και μια συνεχής προσπάθεια για βελτίωση των γεγονότων γύρω μου. Αφήνω τον εαυτό μου, αυτόν που τουλάχιστον μπορώ να ισχυριστώ πως μπορώ να απομακρύνω και ξεκινώ το ταξίδι. Η απουσία για ένα τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα με την απόλαυση ενός άγνωστου προγράμματος με έκανε να απολαύσω τον κακό καφέ του αεροπλάνου τα κενά αέρος και την τρελή περιγραφή ενός πατέρα στον εξάχρονο γιό του για την χρησιμότητα της εξόδου κινδύνου. ‘Μεγαλοφυία΄’ ο τύπος αφού περιέγραφε στο παιδί πως όταν πέσει το αεροπλάνο θα βγάλουμε τα παπούτσια μας, θα έχουμε και ένα σφυρί για να μας βρίσκουν οι διασώστες και το φωτάκι θα αναβοσβήνει. Τόσο πολύ έπεισε το εξάχρονο αγόρι ώστε όταν το αεροπλάνο άρχισε την κάθοδο αυτό ρωτούσε επανειλημμένα αν τώρα θα πέσει, η αργότερα. Την πρώτη φορά που ταξίδευε το παιδί μπροστά σε μια τέτοια πατρική περιγραφή θα μπορούσε μόνο να νομίζει πως τα αεροπλάνα πέφτουν και οι επιβάτες εκσφενδονίζονται.  Ο μεγαλοφυής πατέρας  σταυροκοπιόταν, δάγκωνε την γλώσσα του και κινούσε μανιωδώς τα πόδια του μαρτυρώντας πως η ιδέα ενός αεροπλάνου που έπεφτε ήταν το μόνο που δεν ήθελε να συμβεί. Η εξιστόρηση όμως κράτησε ώρες με κάθε λεπτομέρεια αφιερωμένη στο φανταστικό πεδίο του πατέρα χωρίς να εντάσσεται στο πλαίσιο των πιθανών γεγονότων που κουβάλησε το παιδί μέσω της πατρικής κινδυνολογίας…

Η κατάσταση πολύπλοκη. Η προσαρμογή εφικτή. Συγκεντρώθηκα σε μια νέα παράσταση. Μετά από κάποιες μέρες άρχισα να απολαμβάνω το πρόγραμμα και την απουσία των οικιακών περιπτώσεων που με βασάνιζαν για πολύ χρόνο. Οι άνθρωποι γύρω μου κινούνται με γρήγορους ρυθμούς, σωπαίνουν, συγκεντρώνονται σε βαθμό  που κάποιος πιστεύει πως διαλογίζονται, σταματά το τρένο, πετάγονται, κινούνται γρήγορα, φτάνουν στον προορισμό τους χωρίς κάποιος να παρεμποδίζει την σκέψη, την κίνηση, την ιδέα, την ιστορία του καθενός. Σκέφτομαι πολλές στιγμές αν μέσα σε αυτούς τους βιαστικούς ανθρώπους υπάρχει πιθανότητα να συναντήσεις για δεύτερη φορά τον ίδιο άνθρωπο. Η δικιά μου διαδρομή ίδια κάθε μέρα, επαναλαμβανόμενη, διαβάζω τις διαφημίσεις στους δρόμους, κοιτώ τα κτίρια, μετρώ τα βήματα από τον σταθμό στον προορισμό μου. Ανάμεσα στους ίδιους νεαρούς, μεγαλύτερους η ηλικιωμένους μια φυσιογνωμία ξεχωρίζει.

Ο αξύριστος, απεριποίητος, γκριζομάλλης κύριος ταξιδεύει για πολλοστή φορά μαζί μου, στο ίδιο βαγόνι, στην ίδια περίπου θέση. Αναρωτιόμουν από ποια πλευρά θα πρέπει να κατέβω όταν τον βλέπω να σηκώνεται και να στέκεται δίπλα μου και προφανώς στην σωστή πλευρά εξόδου. Στα χέρια κρατάει ένα βιβλίο και ανάμεσα στην γιαπωνέζικη γραφή μπορώ να διαβάσω Kabuki Theatre. Άρχισα να νοιώθω πως θέλω να του μιλήσω, να μάθω, να τον ρωτήσω, να κάνω μια χειραψία.  Τραβώ από την τσάντα μου το βιβλίο που είχα για το Butoh μπας και συναντηθούν τα βλέμματα των βιβλίων και μετά τα δικά μας βλέμματα. 

Butoh?

 Where do you come from?

 Cyprus ? Κypros, Kypros, Greek and Turkish, beautiful island ?

 Στην ερώτηση θέλω να απαντήσω, εξαρτάται, αλλά το τουριστικό μου πνεύμα υπερισχύει και απαντώ καταφατικά – yes if you are there for holidays.

Ο ίδιος αφιέρωσε την ζωή του στο θέατρο Kabuki, σκηνoθετεί, γράφει. Αυτό ήταν αρκετό για να κατέβουμε στην ίδια στάση και να περπατήσουμε σε ένα τυπικό γιαπωνέζικο τσαγερί που ακόμα και αν το έψαχνα σε χάρτη αποκλείεται να το έβρισκα. Με ρωτά πως είναι ο τόπος, οι άνθρωποι, η τέχνη, ο πολιτισμός, η καθημερινότητα. Η απλότητα του, η διαύγεια και ο τόνος της φωνής αυτού του ιδιαίτερου ανθρώπου με ενθουσίασε. Στις πολλές κουβέντες μου μίλησε για τις φριχτές παραστάσεις που υπάρχουν σήμερα, για τις επιτροπές, για το  σήμα κατατεθέν πολλών δήθεν ταλαντούχων με βλακώδη σκέψη, για τους ανθρώπους που θεωρούν τους εαυτούς τους ταγμένους για τα μεγάλα ιδεώδη, τον πολιτισμό, τις τέχνες και το μόνο που σκέφτονται συνήθως είναι ο χρόνος που αφιερώνουν στις πλαστικές σακούλες γεμάτες από υλικά αγαθά. Δεν προμηθεύονται κανένα βιβλίο, κανένα δισκάκι μουσικής τίποτα από όσα θα έκαναν την πνευματικότητα τους να αφιερωθεί πέρα από τον κύκλο που γυρίζει ασταμάτητα όταν κάποιος βάλει το πόδι του η στις μάρκες και τα γουστόζικα σχέδια των οικιακών αγαθών , των ενδυμάτων , των υποδημάτων και των βαφών της τρίχας που ξεβάφει.

Νοιώθω ήδη πως πρέπει να αποχωρίσω, το τσάι μου τέλειωσε. Μην βιάζεσαι μου λέει, να μην προσπερνάς τόσο βιαστικά, να δίνεις την ευκαιρία να ανακαλύπτεις το ενδιαφέρον της κάθε στιγμής. Κοίταξα την ώρα… 3.40μμ, έχω ήδη αργήσει ένα τρίωρο. Εκεί που ήθελα να ξεχάσω το παρελθόν κάποιος με ρωτά για απολογισμό. Θα τον κάνω για χάρη του. Καμιά ανασφάλεια, μόνο αποδοχή, τα βάζω όλα σε κουτάκια και η αποτίμηση μου φαίνεται παγερά αδιάφορη. Έχω ήδη την ετικέτα έτοιμη. Προχωράμε, ποτέ βιαστικά, δίνοντας την ευκαιρία στον εαυτό να ανακαλύπτει το ενδιαφέρον σε κάθε συνάντηση, σε κάθε προορισμό, σε κάθε θέμα.

Μια υπέροχη νέα παράσταση. Τα γεγονότα αποκαλύπτονται ως στοιχεία μιας φανταστικής ιστορίας. Μακριά από οτιδήποτε μπορεί να κάνουν όλοι αυτοί που έχουν τον καιρό να απασχολούνται με  ‘ηλίθιες δουλειές’ αισθανόμενοι ικανοποίηση και μεγαλείο, νομίζοντας πως μεγαλουργούν μη έχοντας τον χρόνο να κάνουν κάτι άλλο εκτός από την ανακοπή των σκέψεων όσων δεν απασχολούνται με ηλίθιες δουλειές. Ακόμα και τις εκατοντάδες φύλλα σκέψεων που έβαλαν κάποιοι στο χαρτί τις θεωρούν απλά μια πηγή λέξεων χωρίς πρωτοτυπία, καινοτομία και ενδιαφέρον. Ίσως γιατί οι ηλίθιες δουλειές τους δεν τους οδηγούν σε δρόμους όπου εκφράζεται ο βαθύτερος εαυτός όσων με απλότητα εξηγούν και προσεγγίζουν τον λόγο. Χωρίς ανειλικρίνεια και εξεζητημένη έκφραση.

Το ταξίδι με τον απεριποίητο, αξύριστο: μια άλλη πραγματικότητα στις περιοχές όπου θα μπορούσε κανείς να αναζητήσει όσα μέσα από την ματιά ενός καλλιτέχνη δεν θα καταφέρει ποτέ να δει αυτός που υποτάσσεται στα επιδόρπια, στα φορέματα, τα ασημικά, τα χρυσαφικά και την μεγάλη ζωή. ‘Το νόημα βρίσκεται στα έργα και όχι στην ζωή των ‘καλλιτεχνών’ γιατί πλέον κάποιοι EΠΙΛΕΓΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΗΝ ΖΩΗ ΕΝΟΣ ‘ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ’ ΧΩΡΙΣ ΟΜΩΣ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ‘ΕΡΓΟ’.