Ένα επιστημονικό πείραμα καινοτόμου διαχείρισης του μετατραυματικού πόνου - την αφορμή πρόσφερε μια ηρωική διάσωση στον τουριστικό Πρωταρά - που επιβάλλεται να ολοκληρωθεί

Τα μπισκότα από γνωστό ζαχαροπλαστείο της Λευκωσίας αποδείχτηκαν η καλύτερη συντροφιά για τις πρώτες, δύσκολες στιγμές. No pain! Έπαιξε, βέβαια, κάποιο ρόλο και το ότι ήταν ζεστό ακόμα το κτύπημα, όμως τι τα θέλετε; Υπεράνω όλων τα μπισκότα…

Η επιχείρηση διάσωσης – στα πρότυπα του ηρωικού Baywatch – που είχε προηγηθεί κράτησε κομμένες κάμποσες ανάσες. Ακόμα και αυτή, του πλήρως εξοικειωμένου με τα υψηλά ρίσκα έμπειρου ειδικού σε θέματα ασφάλειας πτήσεων, οικοδεσπότη. Το ανάλαφρο κορμί πέταξε επιβλητικά σαν αητός και, κατόπιν, σε μια κίνηση βγαλμένη από τα πιο μαγικά στιγμιότυπα που η άγρια φύση προσφέρει, εφόρμησε κάθετα στην υγρή επιφάνεια. Η στιγμή της επαφής με το νερό ήταν στιγμή σπάνιας απόλαυσης, ελάχιστη δυνατή η επιφάνεια διείσδυσης θα την ζήλευε και ο πλέον εκπαιδευμένος καταδύτης, συνοδεία της στιγμής ένα άκουσμα ανεπαίσθητο, κάτι σαν θρόισμα φύλλων από ελαφρό αεράκι, προσέδιδε στους τυχερούς παρόντες μια αίσθηση μοναδική, ίδια με την ασύλληπτη της τελειότητας. Κανείς δεν συνέλαβε γιατί κανείς δεν θα μπορούσε μια τέτοια θεϊκή στιγμή να συλλάβει, τον απόηχο του ανθρώπινου επιφωνήματος  που συνόδευσε το βύθισμα στο ρευστό γαλάζιο. Ωχ ωχ ωχ, ωχ ωχ…

Δεν πονάς; Όχι. Καθόλου; Σχεδόν καθόλου. Μα πώς είναι δυνατόν; Τι εννοείτε;

Τέσσερις περίπου ώρες αργότερα στα “επείγοντα” του δημόσιου νοσοκομείου της πρωτεύουσας. Μετά από τρίωρη αναμονή εξέταση, ακτινογραφίες και, εντέλει, η ώρα της διάγνωσης. Προβληματισμένο το πρόσωπο της έμπειρης γιατρού. Το κάταγμα συνεπάγεται έναν κάποιο πόνο και τέτοια σημάδια δεν της δίνονταν. Σοβαρά μιλάς; επέμεινε. Καθόλου; Αλήθεια σας λέω, σχεδόν καθόλου, ελάχιστα.

Έβαλες πάγο αμέσως μετά; Έβαλα. Καλά έκανες, σωστή κίνηση. Τίποτε άλλο; Ναι, γλύκανα τον πόνο με μπισκότα; Τι μπισκότα; Αυτά! Τα … είχε στο τσαντάκι του, δυο τρία από τα έξι επτά που είχε πάρει μαζί του για γλυκιά “συντροφιά” την ώρα της νοσοκομειακής αναμονής, της τα έδειξε.  

Μάλιστα. Μάλιστα! Σα να είχε λάβει την απάντηση που επίμονα έψαχνε…

Τι εννοείτε “μάλιστα” γιατρέ μου;

Τον κοίταξε με βλέμμα συγκαταβατικό, δεν απάντησε. Μόνο έγραψε κάποια χρήσιμα για τέτοιες περιπτώσεις σε ένα χαρτί – μόλις τελειώσετε ελάτε να τα πάρετε – και τον έστειλε “παρακάτω για τα περαιτέρω”. Αυτά της φωτογραφίας…

Απών ο πόνος έως και την ώρα γραφής του παρόντος – ένα εικοσιτετράωρο μετά – αόρατα τελείως και τα σημάδια επικείμενης εφόδου. Ούτε ένα παυσίπονο. Μα πως είναι δυνατόν; Πως γίνεται; Κάθε σκέψη και ένα δάγκωμα μπισκότου.

Λέτε να είναι αυτό; Αυτό είναι; Μέχρι στιγμής, πάντως, άλλη απάντηση βεβαιωμένη στην πράξη δεν έχει δοθεί. Και, μέχρι να δοθεί, αυτό είναι, διότι είναι το μόνο που μπορεί να είναι μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου. Εν τω μεταξύ, κρατς κρουτς, τα μπισκότα τελειώνουν, και αν τελειώσουν και δεν ανανεωθούν το επιστημονικό πείραμα (διαχείρισης του πόνου) θα λήξει άδοξα. Οπότε; Οπότε όποιοι θέλετε να επισκεφτείτε τις επόμενες ώρες ή μέρες τον ηρωικό Έλληνα Μιτς Μπιουκάναν και να μοιραστείτε μαζί του την εμπειρία της τελευταίας του διάσωσης  ξέρετε τι πρέπει να του φέρετε…

*Μια ιδέα για την ηρωική επιχείρηση διάσωσης ώστε να έρθετε προετοιμασμένοι; Δημοφιλής αστική πισίνα, ευρύτερη τουριστική περιοχή Πρωταρά, οργανωμένου τύπου θερινές απολαύσεις, διασώσεις μυθικές τύπου Baywatch, σε αυτό το state of mind υποβληθείτε και η (ψευδής) αφήγηση θα ρεύσει εντός σας σαν άγρια θαλασσινή. Ελπίζουμε να βοηθήσαμε…